ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

"รหัสผ่านผิดพลาดติดต่อกันสามครั้ง ระบบกำลังทำการล็อคอินเทอร์เฟซส่วนตัวของคุณ... ถาวร" เสียงสังเคราะห์จากระบบแจ้งเตือนของอัลกอริทึมหัวใจดังขึ้นในโสตประสาทของริน ราวกับเสียงกริ่งเตือนภัยในห้องทดลองที่กำลังจะระเบิด เด็กสาวกะพริบตาปริบๆ มองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วงที่ค่อยๆ หรี่แสงลงจนมืดสนิท เช่นเดียวกับความรู้สึกในอกที่ตอนนี้ว่างเปล่าและไร้การตอบสนอง เธอจงใจใส่รหัสผ่านผิดเอง... เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ความสมบูรณ์แบบและการควบคุมที่เธอโหยหามาตลอดถูกทำลายลงด้วยมือของเธอariเอง บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งในห้องสมุดส่วนตัว ไร้ซึ่งเงาร่างสูงโปรดิวเซอร์หนุ่มเจ้าของดวงตาสีสนิมที่มักจะส่งเสียงกวนประสาทเข้ามาในโสตประสาทของเธอเสมอ คีย์เลือกที่จะเดินออกไปจากพื้นที่คำนวณนี้ตั้งแต่เมื่อสามชั่วโมงก่อน หลังจากที่ดร. อรินทร์ยื่นข้อเสนอสุดท้ายผ่านหน้าจอว่าด้วยการทดสอบ "ความเป็นอิสระทางอารมณ์" สองเส้นทางถูกขีดขึ้นบนกระดานชนวนแห่งความน่าจะเป็น เส้นทางหนึ่งคือการฝืนให้อัลกอริทึมเรียนรู้ความรู้สึกที่บิดเบี้ยวต่อไปจนกว่าระบบจะล่มสลาย กับอีกเส้นทางหนึ่ง... การแยกทางกันชั่วคราวเพื่อพิสูจน์ว่า สมการรักที่ปราศจากตัวแปรอย่างเขาและเธอ จะยังคงให้ผลลัพธ์เดิมอยู่หรือไม่ รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ในห้องสมุดผสมผสานกับกลิ่นชาออร์แกนิกที่เย็นชืดบนโต๊ะ เธอเปิดสมุดบันทึกหน้าเปล่า หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาแล้วเริ่มเขียนโค้ดด้วยลายมือ แทนที่จะพิมพ์ลงในระบบดิจิทัลที่อาจถูกดร. อรินทร์แทรกแซงได้ *If (Distance > Threshold) { Emotion = Null; }* — รินเขียนเงื่อนไขนั้นลงไป แต่ปลายปากกากลับหยุดชะงัก หมึกสีดำซึมลงในเนื้อกระดาษจนกลายเป็นวงกว้างคล้ายรอยหยดน้ำตา เธอกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือดจางๆ ไม่ใช่แบบนั้น... สมการนี้มันใช้ไม่ได้ผลกับหัวใจมนุษย์จริงๆ ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอบันทึกเสียงเก่าแก่ย่านชานเมือง คีย์กำลังใช้นิ้วหัวแม่มือดีดสายกีตาร์โปร่งตัวเก่าซ้ำๆ เสียงดนตรีที่ไร้เมโลดี้ดังสะท้อนก้องในห้องสี่เหลี่ยมทึบแสง รอบกายเขาเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตที่ถูกขยำทิ้งเกลื่อนพื้นราวกับซากความทรงจำ เขากำลังพยายามแต่งเพลงใหม่ตามคำแนะนำของสัญชาตญาณที่ดร. อรินทร์เคยเยาะเย้ยว่า "เป็นเพียงปฏิกิริยาเคมีไร้สาระของฮอร์โมน" แต่ทุกครั้งที่โน้ตตัวสุดท้ายจบลง ภาพของเด็กสาวผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบและพกพาเครื่องมือวัดค่าความเครียดติดตัวตลอดเวลาก็ลอยเข้ามาในหัว "ให้ตายสิ..." คีย์สบถกับตัวเองเบาๆ เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อ ความเงียบงันรอบตัวช่างน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงบ่นของรินตอนที่เขาทำตัวนอกกรอบ อัลกอริทึมบ้าบอนั่นบอกว่าการอยู่ห่างกันจะช่วยลดความแปรปรวนทางอารมณ์ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกดึงออกจากอกข้างหนึ่งโดยที่ยังหาตัวสำรองมาแทนที่ไม่ได้ เขาวางกีตาร์ลง หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา มองดูหน้าจอที่ปรากฏสถานะ *'Offline'* ของอีกฝ่าย รินบล็อกการติดต่อทุกช่องทางตามเงื่อนไขของการทบทวนความรู้สึกชั่วคราว เพื่อไม่ให้ตัวแปรภายนอกอย่างเสียงพูดหรือข้อความมาบิดเบือนผลลัพธ์การทดลอง ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ความมืดมิดของราตรีเข้ามาแทนที่แสงยามบ่าย รินตัดสินใจเดินออกจากห้องสมุดเพื่อไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ระเบียงทางเดิน เธอมองออกไปบนท้องฟ้าที่ไร้ดาว ดวงจันทร์ถูกเมฆสีเทาหนาทึบปกคลุมไว้ครึ่งดวง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว... จังหวะที่มันเต้นอยู่นี้ ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยอัตราส่วนทางคณิตศาสตร์ใดๆ ทั้งสิ้น มันเต้นด้วยความหวาดกลัว ความคิดถึง และความไม่แน่นอน ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันหลังกลับเข้าห้องเพื่อทบทวนสมการต่อ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่ถูกล็อกไว้ถาวร กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยปราศจากการป้อนคำสั่ง เสียงแจ้งเตือนระดับ SSS ที่ไม่เคยดังขึ้นมาก่อนในระบบของดร. อรินทร์ ก้องกังวานเสียดแก้วหู *[System Alert: พบการแทรกแซงจากบุคคลที่สาม คลื่นสมองของเป้าหมายที่สอง (คีย์) กำลังพยายามเชื่อมต่อผ่านความถี่ฉุกเฉิน...]* รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหน้าจอไม่ได้แสดงผลลัพธ์ทางคณิตศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับปรากฏภาพวิดีโอสตรีมมิ่งสดจากสตูดิโอของคีย์—ภาพที่คีย์ไม่ได้กำลังเล่นกีตาร์ แต่เขากำลังยืนอยู่หน้ากล้องวงจรปิดของห้องทดลองดร. อรินทร์ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดวงตาสีสนิมคู่นั้นมองทะลุกระจกเลนส์กล้องตรงมาที่เธอ ราวกับเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าจริงๆ "ริน... ถ้าเธอคิดว่าการคำนวณจะช่วยให้เธอหนีฉันพ้นล่ะก็..." เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านลำโพงระบบด้วยสัญญาณที่ขาดๆ หายๆ แต่ชัดเจนจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น "...เธอก็คงประเมินความดื้อรั้นของนักดนตรีคนนี้ต่ำเกินไปแล้วล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!