ความผิดปกติของข้อมูล

ปลายกระบอกปืนพลังงานสีฟ้าจัดจ้าสะท้อนเข้ากับม่านตาของฉัน แสงเรืองรองจากมันวาววับราวกับดวงตาของมัจจุราชที่กำลังจับจ้องมองเหยื่อในกรงขัง "น่าเสียดายนะริน... ที่บทสรุปของสมการนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าเธอกำลังจะต้องถูกรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมด... เดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของ ดร.อรินทร์ เรียบนิ่งและเย็นเยียบไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับเขากำลังอ่านผลการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่ผิดพลาดชิ้นหนึ่ง มากกว่าจะพูดคุยกับมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและจิตใจ ฝ่ามือหนาในถุงมือสีดำสนิทขยับเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดเกราะล้ำสมัยขยับเข้าประชิดวงล้อม ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สัญชาตญาณดิบที่ถูกรabกุมด้วยกฎระเบียบของระบบมาตลอดชีวิตของฉันกลับทำงานสวนทางกับหลักการทางคณิตศาสตร์ทั้งหมด สัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอด... และสัญชาตญาณที่อยากปกป้องคนที่ยืนอยู่เคียงข้าง "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องเธอนะครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันติดนิสัยพูดภาษามนุษย์โลกไปหน่อย" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นแทรกความตึงเครียด คีย์ ที่ยืนอยู่ข้างฉันไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยประกายความท้าทาย ร่างสูงโปร่งขยับตัวบังหน้าฉันไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วเรียวยาวที่ดีดกีตาร์สร้างร่อง รอยแห่งความรู้สึกมาตลอด กลับกำลังเกี่ยวพันอยู่กับสายรัดข้อมืออัจฉริยะที่ส่งเสียงหึ่งต่ำๆ "คีย์! นายกำลังจะทำอะไร แผนสำรองของเรายังคำนวณความเสี่ยงไม่เสร็จนะ!" ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟัน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก อัลกอริทึมในหัวประมวลผลความเป็นไปได้ร้อยแปดพันวิธี แต่ไม่มีวิธีไหนเลยที่มีโอกาสรอดเกินสิบเปอร์เซ็นต์ภายใต้การควบคุมของ ดร.อรินทร์ "บางครั้งความรักและดนตรีมันก็ไม่ต้องรอให้คำนวณเสร็จหรอกนะริน... เชื่อมือฉันสักครั้งสิ ยัยอัจฉริยะ" คีย์หันมาส่งยิ้มมุมปากให้ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบคนบ้าบิ่น แต่มันกลับทำให้ความกลัวในอกของฉันสงบลงได้อย่างน่าประหลาด เปรี๊ยะ! แสงสว่างวาบสีม่วงเข้มระเบิดขึ้นจากข้อมือของคีย์ คลื่นความถี่เสียงระดับอัลตราซาวด์ที่มนุษย์ไม่ได้ยินพุ่งทะลักออกมาปะทะเข้ากับระบบวงจรไฟฟ้าของชุดเกราะเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทันที เกิดประกายไฟสีส้มสาดกระเซ็นไปทั่วห้องสมุดเงียบสงบ ระบบล็อกเป้าหมายของปืนพลังงานสะดุดกะทันหัน ลำแสงสีฟ้าเบี่ยงเบนพุ่งชนชั้นหนังสือจนเศษไม้กระจายว่อน "ความถี่เสียงรบกวนระบบควอนตัมงั้นเหรอ... เด็กหนุ่มคนนี้มีตัวแปรที่อยู่นอกเหนือสมการจริงๆ ด้วย" ดร.อรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก สีหน้าเรียบเฉยเริ่มฉายแววไม่พอใจ "จับตัวพวกมันไว้ อย่าให้หนีรอดไปได้!" "วิ่ง!" คีย์คว้าข้อมือฉันแล้วออกแรงกระชากสุดแรงเกิด เราพุ่งทะยานฝ่ากลุ่มควันและประกายไฟเลี้ยวลดไปตามชั้นหนังสือโบราณที่เรียงรายแน่นขนัด กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองคละคลุ้งในอากาศ เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่เกราะหนักวิ่งไล่หลังมาติดๆ ก้องกังวานสะท้อนผนังหินอ่อนจนน่ากลัว พวกเราวิ่งลัดเลาะลงไปยังชั้นใต้ดินของโรงเรียน—เขตหวงห้ามที่นักเรียนสามัญไม่มีสิทธิ์เข้าถึง อากาศที่นี่เย็นยะเยือกและอับชื้นกว่าด้านบน แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างบรรยากาศชวนขนลุก แผงวงจรขนาดยักษ์ส่งเสียงฮัมต่ำๆ ทำงานอยู่เบื้องล่าง โครงสร้างข้อมูลดิจิทัลสีฟ้าเรืองแสงไหลวนไปมาตามท่อใยแก้วนำแสงราวกับเส้นเลือดของปีศาจจักรกล แฮ่ก... แฮ่ก... ฉันหอบหายใจถี่รัวเมื่อเราทิ้งระยะห่างออกมาได้พอสมควร ขาทั้งสองข้างสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและความตื่นตระหนก แต่ดวงตายังคงกวาดมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ ที่นี่คือห้องควบคุมหลักของระบบโรงเรียน... หรือที่ฉันมักจะเรียกว่า "หัวใจดิจิทัล" ของที่นี่ "เรา... เราปลอดภัยแล้วใช่ไหม?" ฉันถามเสียงสั่น พยายามดึงสติกลับมาควบคุมอารมณ์ให้เข้าที่ ขณะที่มือเรียวรีบเคาะแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศเพื่อตรวจสอบสถานะพลังงาน "ยังหรอกริน... ดูนั่นสิ" คีย์พยักเพยิดหน้าไปยังหน้าจอแสดงผลขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ฉันหันไปมองตาม ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากลงไปในห้วงเหวลึก หน้าจอหลักไม่ได้แสดงสถานะการเรียนการสอนหรือตารางเวลาอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับแสดงภาพรหัสฐานข้อมูลส่วนกลางกำลังถูกเขียนทับด้วยชุดคำสั่งแปลกประหลาด สีของโค้ดจากเดิมที่เป็นสีฟ้าใสสะอาด บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานน่ากลัว และที่สำคัญที่สุด... ชื่อเจ้าของคำสั่งแก้ไขนั้น คือชื่อของฉันเอง "ริน... ม.ปลายปี 2" กำลังเข้าถึงและแก้ไขความทรงจำของนักเรียนทุกคนในโรงเรียน... รวมถึงความทรงจำของฉันเองด้วย "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" ฉันอุทานเสียงหลง ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือเรียวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "ฉันไม่เคยเขียนชุดคำสั่งนี้! ระบบถูกแฮก... ไม่สิ ข้อมูลในฐานข้อมูลนี้ถูกแก้ไขตั้งแต่แรกแล้ว มีใครบางคนจงใจสร้างประวัติปลอมขึ้นมา เพื่อใส่ร้ายฉัน!" ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงหัวใจ โลกที่ฉันเคยเชื่อมั่นว่าถูกขับเคลื่อนด้วยเหตุผลและชุดข้อมูลที่เที่ยงตรง แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกบิดเบือนขึ้นมาอย่างแนบเนียนตั้งแต่ต้นกระนั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้นตัวตนของฉัน ความทรงจำที่ฉันมีเกี่ยวกับพ่อแม่ และความรู้สึกที่มีต่อคีย์... สิ่งไหนที่เป็นเรื่องจริง สิ่งไหนที่เป็นข้อมูลที่ถูกป้อนเข้ามากันแน่? "ริน ตั้งสติก่อน!" คีย์จับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้แน่น แรงบีบอุ่นๆ จากมือของเขาช่วยดึงฉันให้หลุดจากวังวนแห่งความหวาดกลัว "อย่าปล่อยให้อัลกอริทึมบ้าๆ นี่มาควบคุมความรู้สึกของเธอ เธอคือริน... ไม่ใช่ชุดข้อมูลที่ใครจะมาเขียนทับได้ง่ายๆ" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของคีย์เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างจริงใจ ไร้ซึ่งร่องรอยของการเสแสร้ง ในเสี้ยววินัตินั้นเอง เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของฉัน—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบโรงเรียน แต่เป็นเสียงจากอินเทอร์เฟซลับที่ฝังอยู่จิตสำนึกของฉันเอง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต (Critical Anomaly)*] *[เงื่อนไขการปลดล็อกความทรงจำที่ถูกซ่อนไว้: สำเร็จ 85%]* *[คำเตือน: บุคคลภายนอกกำลังเข้าใกล้พิกัดของคุณ... และตัวตนที่แท้จริงของ "ผู้สร้าง" กำลังจะถูกเปิดเผยในอีก... 3... 2... 1...]* ก่อนที่ฉันจะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไร แสงไฟทั่วทั้งห้องใต้ดินก็ดับวูบลงสนิท เหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากหน้าจอหลักที่กระพริบถี่รัว เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องควบคุม พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ร่างเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังประตูก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบ "เก่งมากเด็กน้อย... ในที่สุดเธอก็หา 'ความจริง' เจอจนได้นะ... ลูกสาวของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับรินและคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!