ใต้แสงไฟในห้องสมุดร้าง

เศษเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่ตัวเลขดิจิทัลบนข้อมือจะร่วงหล่นลงสู่เลขศูนย์ นิ้วมือของรินก็ตวัดสัมผัสหน้าจอโฮโลแกรมกลางอากาศด้วยความเร็วจนเกิดประกายไฟสีฟ้าอ่อนจากระบบป้องกันภัย ฉันเลือกแล้ว... และไม่มีวันหวนกลับไปแก้ไขมันอีก เสียงเตือนระดับ SSS เงียบลงอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความเงียบสงัดของห้องสมุดร้างประจำเขตการศึกษาที่สาม ที่ซึ่งฝุ่นละอองนับล้านลอยวนอยู่ใต้ลำแสงสลัวจากหลอดนีออนกะพริบเบื้องบน ที่นี่คือเขตกักเก็บข้อมูลเก่าที่ถูกตัดขาดจากเครือข่ายหลักของ ดร.อรินทร์ เป็นสถานที่เดียวที่อัลกอริทึมควบคุมหัวใจไม่สามารถสอดส่องเข้ามาถึงได้ "เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ริน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือโบราณ คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีนวลตกกระทบโครงหน้าคมคายและเส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย เขากำลังถือเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ตต์รุ่นโบราณในมือ ดวงตาคู่คมจ้องมองฉันด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก ทั้งโกรธ ข้องใจ และ... อ่อนล้าอย่างลึกซึ้ง "ถ้าฉันไม่บ้า เราคงไม่ได้ยืนคุยกันตรงนี้หรอกค่ะ คีย์" ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่ระบบประเมินว่ากำลังทำงานเกินขีดจำกัด รินผู้สมบูรณ์แบบผู้มองทุกอย่างเป็นความน่าจะเป็นและตัวเลข เคยเชื่อมั่นมาตลอดว่าชีวิตคือสมการที่ต้องหาคำตอบที่ถูกต้องที่สุด แต่ทว่า ตั้งแต่ที่เด็กหนุ่มนักดนตรีคนนี้ก้าวเข้ามาในโลกที่มีระเบียบวินัยของฉัน สมการเหล่านั้นก็พังทลายไม่เป็นท่า ความรู้สึกที่ไร้เหตุผล การกระทำที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ และความห่วงใยที่แปลกประหลาด—สิ่งเหล่านี้ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในตำราเล่มไหนของ ดร.อรินทร์เลยสักนิด คีย์ถอนหายใจยาวนาน เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งกลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นอายฝนจากด้านนอกลอยมาแตะจมูก "เธอยังคงพยายามคำนวณทุกอย่างแม้กระทั่งตอนที่ตัวเองกำลังจะตกเป็นจำเลยของระบบสินะ ริน... เธอกลัวอะไรกันแน่ กลัวว่าการมีความรู้สึกจริงๆ มันจะทำให้เธอควบคุมชีวิตตัวเองไม่ได้ หรือกลัวว่าเธอจะพบว่าตัวเองไม่ได้เก่งกาจอย่างที่คิดไว้แต่แรกกันล่ะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ฉันชะงักไปชั่วขณะ "คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น..." ฉันหลบสายตา หันไปมองสันหนังสือเก่าแก่ที่เรียงรายอยู่บนชั้น "โลกของฉันถูกสร้างขึ้นมาบนความสมบูรณ์แบบค่ะ คีย์ ทุกย่างก้าวต้องมีเหตุผลรองรับ ทุกการตัดสินใจต้องมีความเสี่ยงเป็นศูนย์ แม่และดร.อรินทร์พร่ำบอกฉันเสมอว่าความอ่อนแอคือข้อผิดพลาดที่ต้องลบ แต่... ทุกครั้งที่คุณเล่นเปียโนตัวนั้น ทุกครั้งที่คุณมองมาแล้วบอกว่าฉันกำลังทำหน้าเหมือนหุ่นยนต์... ระบบในหัวของฉันมันรวนไปหมด มันไม่ใช่ข้อผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันคือ... ความกลัวค่ะ" ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม คีย์ไม่ได้หัวเราะเยาะ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันในระยะที่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง "รู้ไหม... ตอนที่ฉันอายุสิบขวบ พ่อทิ้งฉันไว้กับเปียโนเก่าๆ หนึ่งหลังและโน้ตเพลงที่เล่นไม่จบ ท่านบอกว่าดนตรีที่ดีที่สุดเกิดจากการเล่นผิดพลาดแล้วผสมผสานมันให้กลายเป็นทำนองใหม่ ริน... มนุษย์เราไม่ใช่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ เธอบังคับให้ตัวเองต้องสมบูรณ์แบบตลอดเวลา เพราะเธอไม่เคยกล้าที่จะยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบในตัวเองต่างหาก" นิ้วเรียวยาวของเขายื่นออกมา แตะเบาๆ ที่ข้อมือข้างซ้ายของฉัน บริเวณที่สายรัดข้อมือแสดงสถานะอัลกอริทึมกำลังกะพริบเตือนสีแดง "ปลดมันออกสิ... ลองใช้ชีวิตด้วยหัวใจตัวเองดูสักครั้ง ไม่ใช่ด้วยชุดคำสั่งของคนอื่น" เสียงกระซิบนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าคำสั่งใดๆ ในระบบ ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมาจากอก ความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม ความหวาดระแวงต่ออนาคตที่คาดเดาไม่ได้ และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะหลุดพ้นจากกรงขังแห่งตรรกะกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ฉันสูดหายใจเข้าลึก ใช้นิ้วมืออีกข้างปลดตัวล็อกสายรัดข้อมือออก เสียงเตือนสัญญาณชีพดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมจะดับวูบลง มืดสนิท และเป็นอิสระ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคีย์ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา มือหนาเอื้อมมาจับมือฉันไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวสัมผัส ส่งตรงเข้าสู่ความรู้สึกที่ว่างเปล่าในอก เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปได้อย่างน่าประหลาด "ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงนะคะ ริน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อปนเอ็นดู ทว่า ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดที่ปลายทางเดินยาวของห้องสมุดร้าง แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นฉากรักโรแมนติกที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงเยือกเย็นและคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของ ดร.อรินทร์ ที่ก้าวออกมาจากเงาของชั้นหนังสือ พร้อมด้วยกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดเกราะล้ำสมัยที่ยกปืนพลังงานเล็งตรงมาที่พวกเราทั้งคู่ "น่าเสียดายนะริน... ที่บทสรุปของสมการนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าเธอกำลังจะต้องถูกรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมด... เดี๋ยวนี้" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "ลูกกวาดสีรุ้ง" เสมอมานะคะ!