เสน่ห์แห่งกุนซือหญิง

"หากท่านอ๋องยังประสงค์จะให้กองทัพนี้รบชนะโดยไม่เสียเลือดเนื้อเกินจำเป็น ก็จงลดทิฐิแล้วฟังข้า... เพราะสิ่งที่ท่านเรียกว่า 'กลยุทธ์' ในตำราเก่าคร่ำครึเหล่านั้น มันเป็นเพียงทางผ่านสู่ความตายที่ชัดเจนที่สุดสำหรับทหารนับหมื่นนายเบื้องหลังท่าน" เสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของหลินฟางเซียนดังขึ้นกลางกระโจมบัญชาการทหารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันกำยานและไอโลหะเย็นเยียบ เซียวหานจิ่งที่กำลังวางหมากบนกระดานไม้จันทน์ชะงักมือลง แววตาดุจพยัคฆ์ร้ายเหลือบมองสตรีผู้สวมชุดนักรบเข้ารูปสีดำสนิท นางไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่อบรรดานายกองที่รายล้อมอยู่รอบข้างแม้แต่น้อย "เจ้ากำลังลบหลู่ตำราพิชัยสงครามที่บรรพชนสั่งสมมาหรือ ฟางเซียน?" เซียวหานจิ่งเอ่ยเสียงเย็นเยียบ รังสีอำนาจกดดันจนนายกองหลายคนต้องก้มหน้าหลบสายตา ทว่าหลินฟางเซียนกลับก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว กางแผนที่ยุทธภูมิลงบนโต๊ะด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว "ข้าไม่ได้ลบหลู่ แต่ข้ากำลัง 'อัปเดต' ความคิดที่ล้าหลังของท่านต่างหาก" นางหยิบพู่กันขึ้นมาแต้มหมึกสีชาด ขีดเส้นทางผ่านหุบเขาอสรพิษที่ถูกมองข้าม "ทหารเหล่านั้นไม่ใช่เบี้ยหมากรุกที่ท่านจะสละทิ้งได้ตามใจชอบ พวกเขาคือเลือดเนื้อที่รอคอยจะกลับบ้านไปหาครอบครัวในยุคสมัยที่ควรจะสงบสุข หากท่านใช้กลยุทธ์เดิม พวกเขาจะตกหลุมพรางสารเคมีที่ข้าเพิ่งสกัดได้จากสมุนไพรในป่าแถบนี้... สิ่งที่ข้าพกติดตัวมาตลอดเวลา" ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจม นายกองอาวุโสผู้หนึ่งแค่นหัวเราะ "ท่านหญิงพูดจาประหนึ่งว่าการรบเป็นเรื่องของวิชาแพทย์ ท่านจะเอาเข็มเงินไปสู้กับคมดาบหรือไร?" หลินฟางเซียนไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจา นางเพียงดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ทหารติดตามร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังนางก็ก้าวออกมา พร้อมกับวางกล่องไม้ลวดลายประณีตลงบนโต๊ะ เมื่อนางเปิดออก สิ่งที่ปรากฏคือท่อโลหะขนาดเล็กที่นางดัดแปลงจากความรู้ทางวิศวกรรมและการแพทย์ยุคปัจจุบัน มันคืออาวุธปล่อยที่แม่นยำและไร้เสียง "ข้าไม่ใช้ดาบ แต่ข้าใช้ 'ความได้เปรียบ' ที่พวกท่านมองข้ามไป" นางประสานสายตากับเซียวหานจิ่ง "หากท่านเชื่อใจข้าเพียงครั้งเดียว ให้ข้าคุมหน่วยทัพหน้าคืนนี้... แล้วท่านจะเห็นว่าเลือดที่เสียไปจะน้อยกว่าที่ท่านเคยคำนวณไว้ครึ่งหนึ่ง" เซียวหานจิ่งจ้องมองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายนั้น ความเย็นชาในใจเขาเริ่มสั่นคลอน ไม่ใช่เพราะความสามารถเพียงอย่างเดียว แต่เพราะ 'ความภักดี' ที่นางมีต่อชีวิตทหารของเขานั้นช่างลึกซึ้งเกินกว่ากุนซือคนใดจะเคยหยิบยื่นให้ เขาเป็นบุรุษที่กุมชะตาฟ้า แต่กลับรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกสตรีผู้นี้กุมหัวใจไว้อย่างราบคาบ "ดี" เซียวหานจิ่งขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เหล่าขุนพลต้องขนลุกเกรียว "ข้าจะมอบกองทัพหน้าให้เจ้า แต่หากคืนนี้เจ้าพลาด... เจ้าต้องทำตามเงื่อนไขที่ข้าเคยยื่นไว้ก่อนหน้านี้" "ข้าจะไม่มีวันพลาด" นางตอบสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากกระโจม ทิ้งให้แผ่นหลังที่สง่างามนั้นเป็นดั่งเป้าสายตาของทหารนับพันที่เริ่มมองนางด้วยความเคารพยำเกรง มิใช่ในฐานะ 'ชายาของท่านอ๋อง' แต่ในฐานะ 'กุนซือ' ผู้พลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์กองทัพ การรบในค่ำคืนนั้นดุเดือดราวกับพายุคลั่ง หลินฟางเซียนแสดงให้ทุกคนเห็นถึงการใช้ภูมิประเทศและสารเคมีที่นางปรุงขึ้นเพื่อสกัดกั้นศัตรูโดยไม่ต้องปะทะตรงๆ ทหารฝ่ายท่านอ๋องเริ่มส่งเสียงโห่ร้องด้วยความชื่นชม แววตาที่เคยมองนางอย่างดูแคลนเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสอย่างสูงสุด ทว่าในขณะที่ชัยชนะกำลังเป็นใจ ทหารสื่อสารคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาเซียวหานจิ่งที่คอยบัญชาการอยู่แนวหลัง "ท่านอ๋อง! มีราชโองการลับส่งตรงจากเมืองหลวง ประทับตรากริชสีดำ... สั่งการให้ท่านหยุดการเคลื่อนทัพทันที หากฝ่าฝืนจะมีโทษประหารทั้งกองทัพ!" เซียวหานจิ่งรับม้วนกระดาษนั้นมาคลี่ออก ทันทีที่อ่านจบ มือที่แข็งแกร่งของเขาก็สั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มิใช่ความเงียบของความไม่ยอมรับ แต่เป็นความเงียบของ 'กับดัก' ที่ถูกวางไว้รอล่วงหน้า "ฟางเซียน..." เขาสบถเบาๆ ในใจ พลางเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่นางนำทัพอยู่ "ดูเหมือนว่าสงครามที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวังหลวง มิใช่ในสนามรบแห่งนี้" ขณะที่เขากำลังจะออกคำสั่งถอยทัพ เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังขึ้นจากทิศทางของหน่วยทัพหน้า ทหารทุกนายชะงักงัน เซียวหานจิ่งหน้าถอดสีเมื่อเห็นควันสีแดงฉานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มันคือสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุดที่เขาตกลงกับนางไว้... สัญญาณที่แปลว่า 'มีการหักหลังเกิดขึ้นจากภายใน' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเข้มข้นของเรื่องราวในบทนี้ด้วยกันนะครับครับ เฉินเว่ยสายลุย