แผนที่ที่หายไป

กลิ่นหอมเย็นของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณในห้องหนังสือลับใต้เรือนพักมิได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดียังไงถึงเอ่ยปากปฏิเสธคำสั่งของข้า, อาอี้" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับสายน้ำใต้ธารน้ำแข็งในเหมันตฤดู ปลายนิ้วเรียวงามที่สวมปลอกเล็บทองคำขาวเคาะลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องอับทึบแห่งนี้ เบื้องหน้าของนางคือ ‘อาอี้’ บ่าวรับใช้ผู้ติดตามรับใช้มานานแรมปี สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาหลบวูบไม่กล้าสบตากับสตรีผู้เป็นนายที่แม้จะสวมอาภรณ์เรียบง่าย ทว่ารัศมีแห่งอำนาจและความเฉียบขาดกลับกดทับจนแทบหายใจไม่ออก "บ่าว... บ่าวเพียงแต่เห็นว่าแผนที่เส้นทางลำเลียงเสบียงกองทัพชายแดนแคว้นฉินฉบับนั้นมีความสำคัญยิ่งยวด หากเก็บไว้ที่เรือนหลักอาจไม่ปลอดภัย เกรงว่า..." อาอี้พยายามแก้ตัว เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "ปลอดภัยงั้นหรือ?" หลินฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดั่งหงส์หรี่ลงเล็กน้อย สำรวจกิริยาอาการที่ผิดแปลกไปทุกกระเบียดนิ้ว "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่บ่าวรับใช้เรือนในอย่างเจ้า ใส่ใจเรื่องยุทธศาสตร์การทหารมากเสียยิ่งกว่าความปลอดภัยของเจ้านายตนเอง?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดเสียจนราวกับมีเส้นด้ายบางๆ ขึงตึงอยู่กลางอากาศและพร้อมจะขาดผึ่งได้ทุกเมื่อ ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน หลินฟางเซียนเพิ่งค้นพบว่า สมุดบันทึกทางการแพทย์โบราณที่นางใช้เทียบเคียงเพื่อปรุงโอสถระงับพิษให้เซียวหานจิ่งถูกสับเปลี่ยน และในเวลาไล่เลี่ยกัน แผนที่ยุทธการลับที่ท่านอ๋องทรงมอบหมายใหนางเก็บรักษาไว้ในฐานะชายา ก็มีร่องรอยการถูกเปิดอ่านอย่างไร้ร่องรอย ในยุคสมัยที่การข่าวคือความเป็นความตาย การทรยศจากคนใกล้ชิดไม่ใช่เรื่องแปลก แต่มันคือมีดที่กรีดลงกลางใจผู้เป็นนายอย่างไร้ความปรานี "ท่านชายาโปรดไว้ชีวิต! บ่าว... บ่าวไม่ได้ตั้งใจ..." อาอี้ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นศิลาเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ใครเป็นคนสั่งเจ้า?" หลินฟางเซียนไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย น้ำเสียงของนางเฉียบคมดั่งใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก "คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน หรือว่าเป็นสายลับจากตำหนักบูรพาขององค์รัชทายาทกันแน่?" อาอี้สะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด ราวกับไม่คาดคิดว่าคุณหนูที่ตนเคยคิดว่าอ่อนต่อโลก จะมองทะลุปรุโปร่งถึงโครงข่ายสายลับที่ซับซ้อนเบื้องหลังได้รวดเร็วเพียงนี้ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องหนังสือลับก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเซียวหานจิ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยก้าวอันมั่นคง ชุดคลุมสีดำปักลายมังกรทองสะท้อนแสงตะเกียงวับแวม แววตาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงชั่วพริบตา ความดุร้ายดั่งพญาอินทรีย์ยามล่าเหยื่อก็แผ่ซ่ายจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบทันที "บังAอาจนัก..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ ทว่าเต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนอาอี้สำลักออกมาเป็นลิ่มเลือด เซียวหานจิ่งมิได้ชายตาแลบ่าวผู้ทรยศแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดั่งคมดาบพุ่งตรงมายังหลินฟางเซียน ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ พลางเอื้อมมือหนาขึ้นโอบประคองเอวบางของนางเข้ามาแนบชิด สัมผัสอุ่นร้อนจากมือของเขาช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บในใจของนางไปได้เปลาะหนึ่ง แม้ภายนอกเขาจะดูเยชาดชาญและดุดันต่อศัตรู แต่ยามที่อยู่เบื้องหน้าสตรีในดวงใจ ผู้นำกองทัพแดนเหนือผู้นี้กลับแสดงออกถึงความห่วงใยที่ลึกล้ำและเปี่ยมด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างปิดไม่มิด "เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่, ฟางเซียน?" เสียงของเซียวหานจิ่งอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเอ่ยถามนาง ทว่านัยน์ตาคู่คมที่หันกลับไปมองบ่าวทรยศกลับเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม "คนทรยศเช่นนี้ สมควรจบชีวิตด้วยวิธีใดดี เจ้าเป็นคนกำหนดได้เลย" หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้กุมชะตาฟ้า นางสูดลมหายใจเข้าลึก and กำลังจะเอ่ยปากตัดสินชะตากรรมของอาอี้ ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นที่เบื้องนอกประตูเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์ประจำตัว "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! แผนที่ยุทธการฉบับจริงที่ท่านซ่อนไว้ในห้องโถงใหญ่... ถูกสับเปลี่ยนเป็นของปลอมแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวหานจิ่งชะงัก ร่างสูงตระหง่านนิ่งค้างไปชั่วลมหายใจ นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงในทันที เมื่อก้มลงมองอาอี้ที่กำลังยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนมุมปากที่เปื้อนเลือด หลินฟางเซียนก็พลันตระหนักได้ทันทีว่า... การทรยศครั้งนี้ มิได้มีแค่หนอนบ่อนไส้เพียงตัวเดียวในเรือนหลังนี้อย่างแน่นอน! รอยยิ้มของอาอี้ฉีกกว้างขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่า "ฮ่าๆๆ... สายเกินไปแล้ว ท่านอ๋อง... ท่านหญิง... ของสิ่งนั้นตอนนี้คงอยู่ในมือของคนจากแคว้นศัตรูเรียบร้อยแล้ว!" สิ้นเสียงหัวเราะ อาอี้ก็กัดฟันกรอด เลือดสีดำทะลักออกมาจากมุมปาก ร่างกายกระตุกเกร็งก่อนจะล้มฟุบลงแน่นิ่งไปอย่างรวดเร็ว—พิษปิดปากถูกซ่อนไว้ใต้ลิ้นมาตลอดเวลา! เซียวหานจิ่งดึงตัวหลินฟางเซียนเข้าสู่อ้อมอกกว้างอย่างปกป้องทันที ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวงสูงสุด ในขณะที่กล่องไม้ประดับบนโต๊ะทำงานที่เคยว่างเปล่า พลันปรากฏจดหมายผนึกด้วยครั่งสีแดงสดฉบับหนึ่งวางอยู่ ณ จุดที่เคยเป็นที่เก็บแผนที่ โดยไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่ามันถูกวางไว้ตั้งแต่เมื่อใด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเข้มข้นของเรื่องราวในบทนี้ด้วยกันนะครับครับ เฉินเว่ยสายลุย