ปมความลับในจวนอ๋อง

กลิ่นหอมเย็นของไม้กฤษณาเผาไหม้จนมอดดับหลงเหลือเพียงควันจางสีเทาที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องหน้า หลิวฟางเซียนมิได้ใส่ใจกับบรรยากาศอันวังเวงภายในห้องหนังสือส่วนตัวของสามี นางกำลังใช้ปลายเล็บเรียวมนเขี่ยเศษสมุนไพรแห้งสีชาดที่ร่วงหล่นอยู่บนพรมปูพื้นลายวิหคสวรรค์อย่างใจเย็น เบื้องหลังความเงียบงันของจวนอ๋องอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ซ่อนเร้นร่องรอยบางอย่างที่แม้แต่องครักษ์เงาฝีมือฉกาจยังมองข้าม "ท่านอ๋องทรงตรัสไว้ว่าความภักดีคือกุญแจดอกเดียวที่จะไขเข้าสู่ใจกลางอำนาจ... แต่หากกุญแจดอกนั้นถูกหล่อหลอมด้วยโลหะอาบยาพิษเล่า เพลิงแค้นนี้จะแผดเผาผู้ใดก่อนกัน" ฟางเซียนพึมพำกับตนเอง นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสะดุดตากับรอยขูดขีดบนขาโต๊ะไม้จันทน์แดงตัวใหญ่ รอยเหล่านั้นมิได้เกิดจากความเก่าแก่ หากแต่เป็นร่องรอยการงัดแงะด้วยเครื่องมือขนาดเล็ก และเมื่อนางออกแรงกดลงที่ฐานโต๊ะเบาๆ กลไกซับซ้อนก็ส่งเสียงคลิกเบาๆ ลิ้นชักลับที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนจึงดีดตัวออกมา ภายในนั้นไม่มีสมบัติล้ำค่าหรือตราประทับทางราชการ มีเพียงสมุดบันทึกปกหนังปลาฉลามเล่มเก่าที่กระดาษภายในเหลืองกรอบ และห่อผ้าแพรสีม่วงเข้มซึ่งบรรจุผงยาสีดำสนิทส่งกลิ่นอับชื้นคล้ายซากพืชเน่าเปื่อยในป่าลึก ประตูกลางห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน สายลมยามค่ำคืนพัดพาความหนาวเหน็บเข้ามาวูบหนึ่ง พร้อมกับการปรากฏตัวของเซียวหานจิ่ง ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นลายมังกรทะยานเมฆ ใบหน้าคมคายดุจหยกสลักเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับกวาดมองมาที่ภรรยาหลวงด้วยประกายความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เหตุใดชายายังไม่กลับเรือนพักผ่อน เหตุใดจึงมานั่งคลุกคลีอยู่กับกองเอกสารลับเหล่านี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามเรียบๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่สามารถทำให้ขุนนางขั้นหนึ่งเข่าอ่อนได้ทันที ฟางเซียนมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ปิดสมุดบันทึกในมือลงอย่างแช่มช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี "หม่อมฉันเพียงแต่สงสัยว่า เหตุใดหมอหลวงผู้ถวายการรักษาพระชายาเอกในอดีต จึงมีรายชื่อรับเบี้ยหวัดจากคลังลับของแคว้นเป่ยหลิวซึ่งเป็นปรปักษ์กับเรามาตลอดสามปีเต็ม" ฟางเซียนย้อนถาม น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบคมราวใบมีดที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม "หรือว่าท่านอ๋องทรงรอให้งูพิษในอกฉกกัดหัวใจเสียก่อน จึงจะยอมลงมือถอนรากถอนโคนมัน" เซียวหานจิ่งชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบหรี่ลงครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในระยะประชิด กลิ่นอายบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพนับแสนโอบล้อมร่างบางเอาไว้ มือหนายื่นออกไปแตะปลายคางมนของนางอย่างถือสิทธิ์ ทว่าสัมผัสนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างยิ่งยวด "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว ฟางเซียน... ความฉลาดมักนำพาภัยมาสู่สตรีผู้กุมหัวใจข้า" เซียวหานจิ่งกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "แต่ในเมื่อเจ้าค้นพบมันด้วยตนเอง ข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป แผนการใหญ่เบื้องหลังราชสำนักกำลังจะเปิดฉาก และจวนอ๋องแห่งนี้... คือสนามรบแรกที่เราต้องชำระล้างให้สะอาด" บรรยากาศภายในห้องหนังสือเงียบงันลงชั่วขณะ ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองคล้ายเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ทว่าในวินาทีที่ฟางเซียนกำลังจะเอ่ยปากซักถามถึงเบื้องหลังของสมุดบันทึกเล่มนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบย่างอยู่บนความตายก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ปัง! ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ องครักษ์ประจำตัวของเซียวหานจิ่งพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม โลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกจากหัวไหล่เปรอะเปื้อนอาภรณ์ "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... กองกำลังลับของสำนักเงาโลหิตบุกเข้าล้อมพระราชวังหลวง และในขณะนี้... พระราชโองการปลดท่านจากการควบคุมกองทัพพิทักษ์เมืองหลวง กำลังถูกประกาศก้องท้องพระโรงโดยเสนาบดีหลี่!" เซียวหานจิ่งยังไม่ทันได้ขยับตัว ทันใดนั้น แสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยดวงก็สว่างวาบขึ้นล้อมรอบตำหนักส่วนตัว ท้องฟ้าด้านนอกแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต และก่อนที่สติปัญญาอันล้ำเลิศของฟางเซียนจะทันได้ประเมินสถานการณ์ เสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาจากเบื้องหน้าประตูห้อง "ฮ่าๆๆๆ ท่านอ๋องผู้เกรียงไกร... คืนนี้เกรงว่าจวนอ๋องของท่าน จะกลายเป็นหลุมฝังศพของกู่ชะตาฟ้าและชายาผู้เลอโฉมเสียแล้วกระมัง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลและคมดาบนี้ไปด้วยกันนะครับ - เฉินเว่ยสายลุย