คำสัญญาใต้แสงจันทร์

รอยร้าวบนคานไม้แกะสลักรูปหงส์คู่มังกรส่งเสียงลั่นเบา ๆ ยามสายลมหนาวเหน็บพัดกรรโชกผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสา ทว่าความเย็นเยียบของค่ำคืนนี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับบรรยากาศภายในตำหนักจันทร์กระจ่าง "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันมิใช่หมากในกระดานที่พระองค์จะทรงขยับไปตามใจชอบ เพื่อแลกกับความสงบสุขจอมปลอมในราชสำนัก" หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ ทว่าแววตากลับเปล่งประกายคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้แพรไหม ปลายเรียวนิ้วของนางกำลังบรรจงฝนแท่งหมึกสีชาดลงบนจานหินตระกูลซ่ง กลิ่นหอมจาง ๆ ของสนหมึกผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคย แผ่ซ่านอยู่รอบกายจนแทบขาดใจ เซียวหานจิ่งมิได้ขยับพระวรกาย ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์ปักดิ้นทองล้ำค่าประทับนั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้พนักพิงไม้จันทน์หอม พระเนตรคมปลาบดุจพญาอินทรีคู่นั้นทอดมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ความดุดันและอำนาจมืดที่เคยสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสามกองทัพ บัดนี้กลับถูกลดทอนลงเหลือเพียงความเวทนาและอาลัยอาวรณ์ที่ลึกล้ำเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว... ฟางเซียน" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ยามหลับใหลเอ่ยลอดไรพระโอษฐ์ "ในกระดานนี้ ข้ามิเคยคิดให้เจ้าเป็นหมาก แต่เป็น 'ผู้เล่น' เคียงข้างบัลลังก์ที่ข้าครอง... หรือแม้กระทั่ง... เจ้าของบัลลังก์นั้นเอง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบ นางชะงักมือที่กำลังฝนหมึก ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าในมือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่ยากจะควบคุม นางหันกลับมาสบตาชายหนุ่มผู้กุมชะตาแผ่นดินผู้นี้ ผู้ซึ่งภายนอกเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี แต่ยามเมื่ออยู่เบื้องหน้านาง กลับยอมก้มหัวให้โดยดุษฎี "พระองค์ตรัสสิ่งใดออกมา รู้พระองค์หรือไม่..." นางเค้นเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งดื้อรั้น "ฮ่องเต้ระแวงพระองค์ ขุนนางฝ่ายบู๊ฝ่ายบุ๋นต่างจ้องมองมาที่ตำหนักนี้ด้วยสายตากระหายเลือด หากข่าวเรื่องที่เราสองคนร่วมมือกันรั่วไหลออกไป ศีรษะบนบ่าของหม่อมฉันคงอยู่ได้ไม่เกินรัตรีกาลนี้แน่" เซียวหานจิ่งลุกขึ้นยืนช้า ๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางทีละก้าว ๆ อย่างกดดัน กลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังโอบล้อมร่างระหงของนางไว้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หลบหนี พระหัตถ์หนาเอื้อมไปสัมผัสปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มนวลของนางอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายตัดกับแววตาดุดันเฉียบคมคู่นั้นอย่างสิ้นเชิง "ถ้าใครกล้าแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว..." เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูของนางเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้อากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตา "ข้าจะเผาทั้งราชสำนักและบัลลังก์มังกรนั้นให้เป็นจุล เพื่อให้แผ่นดินนี้ไม่มีที่ซ่อนตัวสำหรับมันผู้นั้น" ความเด็ดเดี่ยวและคลั่งไคล้ในน้ำเสียงของเขา ทำให้หลินฟางเซียนถึงกับลมหายใจสะดุด นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยแผนการเมื่อครู่ บัดนี้กลับไหวระริกสะท้อนเงาของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ยอมสยบแทบเท้า ใต้แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านหน้าต่างแกะสลัก ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจสองดวงที่เคยหวาดระแวงและชิงไหวชิงพริบกันมาตลอด บัดนี้กลับเต้นเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางคลื่นลมแห่งการแย่งชิงอำนาจ ทว่า ในวินาทีที่พระโอษฐ์หนากำลังจะโน้มลงมาสัมผัสเรียวปากอิ่มของนางเพื่อยืนยันคำสัญญาอันหนักแน่นดั่งขุนเขา เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นจากนอกประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของขันทีคนสนิท "ทูล... ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวหานจิ่งขมวดพระขนมเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ นัยน์ตาคู่นคมฉายแววดุดันน่ากลัวขึ้นมาทันที พระหัตถ์ที่ประคองร่างของหลินฟางเซียนไว้ชะงักค้าง ขันทีเฒ่าผลักประตูไม้แกะสลักเข้ามาด้วยความลนลาน เขาทรุดกายลงคุกเข่าตัวสั่นเทาจนแทบติดพื้น พร้อมกับชูสิ่งของในมือขึ้นสูงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "พระ... พระราชโองการลับจากท้องพระโรงด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ! ฮ่องเต้มีรับสั่ง... มีรับสั่งให้ปลดชายาฟางเซียนออกจากตำแหน่ง และให้เนรเทศนางไปชายแดนทัพประจิมภายในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" หลินฟางเซียนเบิกตากว้างเล็กน้อย รอยยิ้มเยдяیхแฝงความร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากทันที นางหันกลับไปมองหน้าเซียวหานจิ่งผู้กำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมาราวกับพญายมที่พร้อมจะคร่าชีวิตคนได้ทุกเมื่อ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลและคมดาบนี้ไปด้วยกันนะครับ - เฉินเว่ยสายลุย