ความเย็นชาที่ละลาย

"หากท่านอ๋องยังทรงก้าวตามติดข้าประหนึ่งเงาตามตัวเช่นนี้ เกรงว่าเกียรติภูมิแห่งชินอ๋องผู้เกรียงไกรคงต้องมัวหมองด้วยเรื่องไร้สาระในเรือนหลังแล้วกระมังครับ" สุ้มเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดส่วนตัว กลิ่นอายจางๆ ของสมุนไพรยาจีนและหมึกชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ หลินฟางเซียนมิได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากตำราสมุนไพรโบราณที่นางกำลังคัดลอกรายละเอียด ปลายพู่กันในมือยังคงจรดลงบนกระดาษสาด้วยความมั่นคง ทว่าหางตากลับเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่ยึดครองเก้าอี้ตัวยาวตรงข้ามมาเนิ่นนานนับชั่วยามแล้ว เซียวหานจิ่งหาได้สะดุ้งสะเทือนต่อคำกล่าวเชิงขับไล่นั้นไม่ บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพทิศอุดรผู้ซึ่งเคยประกาศกร้าวด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับกำลังนั่งเท้าคางมองภรรยาของตนด้วยแววตาที่ยากจะหาคำใดมานิยาม ร่างกายกำยำที่เคยสวมเกราะเหล็กออกศึก บัดนี้สวมเพียงอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นเงินสีนิล ทว่ากิริยาท่าทางกลับดู... ดื้อรั้นอย่างยิ่งยวด "เปิ่นหวางเป็นสามีเจ้า การที่สามีจะนั่งมองภรรยาคัดตำราในเรือนของตนเอง จะเรียกว่าเรื่องไร้สาระได้อย่างไร" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบอย่างไม่ยี่ห่าว นี่คือความจริงอันน่าเหลือเชื่อที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงหากได้มาเห็นคงต้องตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดจากเบ้า ชินอ๋องผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ผู้ซึ่งเคยยื่นหนังสือหย่าและขับไล่นางให้ไปใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในเรือนท้ายจวน บัดนี้กลับกลายร่างเป็นบุรุษจอมตื๊อ ที่ไม่ว่าจะขยับไปทางไหนก็มักจะพบเงาร่างสูงใหญ่นี้คอยตามติดราวกับเด็กน้อยกลัวถูกมารดาละเลย ตั้งแต่เหตุการณ์ลอบวางยาพิษเมื่อหลายวันก่อน ซึ่งหลินฟางเซียนใช้ทักษะการแพทย์ยุคปัจจุบันผสมผสานกับศาสตร์โบราณช่วยชีวิตเขาไว้ได้ทันท่วงที ท่าทีของเซียวหานจิ่งก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาไม่ได้แสดงความดุร้ายเกรี้ยวกราดใส่นางอีกเลย ตรงกันข้าม... เขากลับเข้ามาวุ่นวายในชีวิตประจำวันของนางทุกฝีก้าว "ท่านอ๋องทรงว่างราชการมากกระมังครับ ช่วงนี้ชายแดนทางเหนือคงสงบสุขเสียจนท่านไม่ต้องสะกิดใจเรื่องใดเลยกระมัง" ฟางเซียนวางพู่กันลงช้าๆ นางถอนหายใจเบาๆ ปรายตามองถาดน้ำแกงบำรุงที่ถูกยกเข้ามาวางไว้โดยบ่าวรับCใช้เมื่อครู่ ซึ่งตั้งอยู่ตรงหน้าเซียวหานจิ่งโดยที่เขาแตะต้องมันเพียงเล็กน้อย "ราชการทางเหนือง1ย่อมมีแม่ทัพรองจัดการ แต่เรื่องในจวน... โดยเฉพาะเรื่องสุขภาพของชายาเอก ย่อมเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเปิ่นหวาง" เซียวหานจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหน้าตาเฉย พร้อมกับเลื่อนถาดน้ำแกงนั้นเข้ามาใกล้ตัวนางอีกนิด "เจ้าต่างหากที่ควรดื่มน้ำแกงตุ๋นโสมนี้เสียบ้าง หน้าตาเจ้าช่วงนี้ดูซีดเซียวลงไป มัวแต่ก้มหน้าก้มตาตรวจตำราจนลืมพักผ่อนเช่นนี้ได้อย่างไร" หลินฟางเซียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย นางจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ร่องรอยความดุร้ายและเย่อหยิ่งในคราบอ๋องผู้กุมชะตาฟ้าถูกแทนที่ด้วยความเอาอกเอาใจที่มากเกินความจำเป็น จนบางครั้งนางก็อดคิดไม่ได้ว่า บุรุษผู้นี้ถูกวิญญาณอื่นสิงร่างไปแล้วกระมัง "ข้าเป็นแพทย์ ย่อมรู้ขีดจำกัดของร่างกายตนเองดีครับ และอีกอย่าง... ท่านกำลังขัดขวางสมาธิในการทำงานของข้า" ฟางเซียนเอ่ยพพลางเอื้อมมือไปหยิบตำราเล่มถัดมา "ถ้าเช่นนั้น เปิ่นหวางจะนั่งเงียบๆ ไม่ส่งเสียงรบกวนเจ้าอีก ดีหรือไม่?" เซียวหานจิ่งเอ่ยพร้อมกับขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววออดอ้อนอย่างที่หากใครมาเห็นคงต้องคิดว่าเขากำลังถูกมนต์ดำครอบงำ ทว่าความจริงคือ บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้กำลังเสพติดความอบอุ่นและกลิ่นกายอันคุ้นเคยของสตรีที่เขาเกือบจะสูญเสียไปตลอดกาล ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้บรรยากาศกลับมิได้ตึงเครียดเช่นก่อนหน้า หลินฟางเซียนก้มหน้าอ่านตำราต่อ ปล่อยให้สามีจอมดื้อรั้นนั่งมองนางเงียบๆ ตามที่เขาเอ่ยปาก ทว่าผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ มือหนากลับยื่นเข้ามาหยิบปراกดาษบันทึกสมุนไพรของนางไปดูหน้าตาเฉย "ท่านอ๋อง! นั่นเป็นบันทึกส่วนตัวของข้า..." "เปิ่นหวางแค่อยากรู้ว่า เจ้ากำลังศึกษาเรื่องใดอยู่ เหตุใดจึงต้องขมวดคิ้วมุ่นถึงเพียงนั้น" เซียวหานจิ่งเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สายตากวาดมองตัวอักษรแปลกตาที่นางใช้บันทึกสูตรยา ซึ่งเป็นภาษาและสัญลักษณ์ที่ไม่มีผู้ใดในแคว้นนี้อ่านออก นอกจากตัวนางเอง "ลายมือของเจ้างดงามยิ่งนัก ฟางเซียน... แต่เหตุใดสัญลักษณ์เหล่านี้จึงดูคล้ายกับตำราของสำนักแพทย์โบราณที่สาบสูญไปเล่า?" ฟางเซียนชะงักไปเล็กน้อย นางลืมตัวไปชั่วขณะว่าตนเองมักจะใช้ชวเลขและสัญลักษณ์ทางการแพทย์ยุคปัจจุบันในการบันทึกข้อมูลสำคัญเพื่อป้องกันการลอกเลียนแบบ นางรีบยื่นมือไปแย่งกระดาษแผ่นนั้นคืนมา ทว่าเซียวหานจิ่งกลับยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ ด้วยความที่เขามีรูปร่างสูงใหญ่กว่ามาก ทำให้นางที่พยายามเอื้อมมือคว้าต้องโถมกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว พริบตานั้นเอง... ร่างบางก็เซถลาเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งที่รออยู่ก่อนแล้วอย่างพอเหมาะพอเจาะ กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นโชยเข้าแตะจมูก หลินฟางเซียนแข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่เป็นจังหวะเมื่อพบว่าตนเองกำลังแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้อาภรณ์เนื้อดี เซียวหานจิ่งมิได้ปล่อยให้นางผละออก เขากลับใช้แขนอีกข้างโอบกระชับเอวบางไว้มั่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออกเพียงนิด ภรรยาตัวน้อยผู้นี้จะสลายหายไปในอากาศ "ปล่อยข้าครับ ท่านอ๋อง..." ฟางเซียนกระซิบเสียงลอดไรฟัน ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่ปล่อย" เซียวหานจิ่งก้มลงกระซิบชิดริมหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเว้าวอนอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยได้ยินมาก่อน "เจ้าดื้อกับเปิ่นหวางมามากพอแล้ว... ฟางเซียน ให้เปิ่นหวางได้ดูแลเจ้าเถอะนะ อย่าผลักไสข้าให้ออกห่างจากชีวิตเจ้าอีกเลย" ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมกอดนั้น ราวกับกำลังหลอมละลายกำแพงความเย็นชาที่นางสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตนเองทีละน้อย บรรยากาศภายในห้องสมุดเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนทั้งสอง ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังดำเนินไปสู่จุดที่อ่อนโยนและลึกซึ้งขึ้นนั้น... *ปัง!* ประตูห้องสมุดไม้สักทองถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคารพกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหอบหายใจขององครักษ์เงาผู้ติดตามประจำตัวของชินอ๋อง "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือก มือสั่นเทากำม้วนกระดาษสีชาประทับตราประทับลับไว้แน่น "มีพระราชโองการด่วนจากห้องทรงพระอักษร... พระอาการของฮ่องเต้ทรุดหนักลงอย่างกะทันหัน และ... และมีรับสั่งให้ท่านอ๋องนำกำลังทหารเข้าควบคุมพระราชวังหลวงภายในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" เซียวหานจิ่งชะงัก แววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นและคมกริบดุจใบมีดในชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวกลับมาดุร้ายและกดดันขึ้นอีกครั้งอย่างน่ากลัว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลและคมดาบนี้ไปด้วยกันนะครับ - เฉินเว่ยสายลุย