ชื่อเสียงที่ขจรไกล

"วางจอกสุรานั้นลงเสีย หากเจ้ายังเห็นแก่ชีวิตที่เพิ่งยื้อกลับมาจากปากเหวของความตาย!" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนมิได้ดัง แต่กลับเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผ่นศิลา นางก้าวเท้าผ่านธรณีประตูจวนอ๋องเข้ามาด้วยอาภรณ์สีขาวสะอาดตา ตัดกับกลิ่นคาวเลือดและคราบโคลนที่ยังหลงเหลือจากภารกิจช่วยเหลือผู้ประสบภัยในเขตหัวเมืองทางใต้ เซียวหานจิ่งที่กำลังประคองจอกสุราขึ้นจิบชะงักมือทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพตวัดมองสตรีตรงหน้า ความดุดันที่เคยแผ่ซ่านรอบกายเขามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เต้นระริกด้วยความห่วงหาและหวาดกลัวต่อชะตากรรมของนาง "เจ้ากลับมาแล้ว" เขาเอ่ย เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะวางจอกสุราลงด้วยท่าทีที่ดูผิดวิสัยคนคุมทัพเรือนแสน "ข้าสั่งให้เจ้าพักผ่อน เหตุใดจึงยังพาตัวเองไปคลุกคลีกับโรคระบาดและเหล่าราษฎรที่อดอยากอยู่อีก" หลินฟางเซียนเดินตรงเข้าหา สองมือที่หยาบกร้านขึ้นเล็กน้อยจากการทำงานหนักคว้าเอาข้อมือของท่านอ๋องไว้ นางไม่ได้หลบตา ไม่ได้มีท่าทีอ่อนช้อยเหมือนสตรีในวังหลวง แต่นางคือสตรีที่เพิ่งได้รับคำสรรเสริญจากปากของราษฎรนับหมื่นว่าเป็น 'พระโพธิสัตว์ในร่างมนุษย์' ผู้พลิกตำราแพทย์ยุคสมัยใหม่มาสยบโรคร้ายที่หมอหลวงยังส่ายหน้า "ท่านอ๋อง หากข้านิ่งเฉยปล่อยให้ชีวิตเหล่านั้นดับสูญไปเพียงเพราะเกรงกลัวต่อความเหนื่อยล้า ชื่อเสียงที่ท่านอ๋องเพียรพยายามสร้างมาเพื่อปกป้องราษฎรจะยังคงเหลือค่าอันใด?" นางเอ่ยถาม พลางขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ บนกายของนาง "วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อฟังคำดุด่า แต่มาเพื่อบอกท่านว่า สิ่งที่ท่านทำมาตลอดปีนี้... การเมืองที่ท่านเดิมพันด้วยชีวิต ราษฎรเริ่มเห็นแล้ว" เซียวหานจิ่งมองใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นแต่กลับงดงามเหนือคำบรรยายของภรรยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดจะหย่าขาด เขารู้ดีว่าการที่นางออกหน้าไปช่วยชาวบ้านมิใช่เพียงเรื่องเมตตา แต่เป็นการเดินหมากครั้งสำคัญที่ดึงเอาใจราษฎรมาไว้ในกำมือของจวนอ๋อง ยิ่งนางได้รับการยกย่องเท่าใด ตำแหน่งอ๋องของเขาก็ยิ่งมั่นคงขึ้นเท่านั้น แต่นั่นก็หมายความว่านางกำลังเอาตัวเข้าเสี่ยงท่ามกลางศัตรูที่จ้องจะกำจัดนางทิ้งทุกเมื่อ "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ ฟางเซียน" เขาเอ่ย พลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบฝุ่นบนแก้มของนางอย่างแผ่วเบา "ข้าให้เจ้าแต่งงานกับข้าเพื่อความปลอดภัย ไม่ใช่เพื่อไปเป็นเป้าธนูของพวกขุนนางกังฉินเหล่านั้น" "หากกลัวธนู ข้าก็คงไม่อยู่ในจวนหลังนี้ตั้งแต่วันแรกแล้ว" นางยิ้ม มุมปากนั้นเต็มไปด้วยความนัยยะ "ราษฎรไม่ได้ต้องการเพียงแค่รัชทายาทที่อยู่ในวังหลวง พวกเขาต้องการผู้ที่ยื่นมือไปจับมือเขาในวันที่เขาหิวโหย วันนี้ข้าได้รับมอบถุงหอมมงคลจากแม่เฒ่าในหมู่บ้าน พวกเขาฝากขอบคุณท่าน... สำหรับข้าวสารและยาที่ส่งไปในนามของ 'ท่านอ๋องและพระชายา'" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง มีเพียงเสียงตะเกียงน้ำมันที่ส่งเสียงเปรี๊ยะเบาๆ เซียวหานจิ่งจ้องมองนางด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกว่าหัวใจที่เคยแข็งกระด้างดั่งหินผาของเขา กำลังถูกสตรีผู้นี้หลอมละลายทีละน้อย ความรู้สึกนี้มันอันตรายยิ่งกว่าการออกรบในสมรภูมิเสียอีก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เงาก็ดังขึ้นจากด้านนอกก่อนจะหยุดลงหน้าประตูด้วยความเร่งรีบ "ท่านอ๋อง! พ่ะย่ะค่ะ!" เสียงนั้นแฝงความตระหนก "มีราชโองการด่วนจากวังหลวงมาถึงหน้าจวนแล้ว... แต่ผู้ที่ถือราชโองการมามิใช่ขันทีประจำพระองค์ กลับเป็นราชองครักษ์หน่วยลับที่ปิดบังใบหน้า และดูเหมือนว่า... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อประกาศชัยชนะ!" เซียวหานจิ่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายสังหารพุ่งทะยานออกมาจากร่างของเขาในฉับพลัน เขามองหน้าหลินฟางเซียนชั่วครู่ ก่อนจะดึงนางไปหลบอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "หึ! ไม่ทันได้ข้ามคืน ก็อยากจะลองดีกับข้าถึงเรือนแล้วหรือ" เขาแค่นยิ้มดุดัน มือขวากระชับดาบที่วางอยู่ข้างกายแน่น หลินฟางเซียนมองผ่านไหล่ของสามีไปที่ประตูบานใหญ่ที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก แสงจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นขบวนราชองครักษ์ที่ยืนเรียงรายดุจมัจจุราช ในมือของหัวหน้าองครักษ์มิใช่ราชโองการสีทองอร่ามอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือราชโองการสีดำสนิทซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ 'การปลดสถานะและโทษประหารชีวิต' ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาถึงเร็วเช่นนี้! "พระชายาหลินฟางเซียน... ฮ่องเต้มีพระบัญชา ให้ท่านเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว ณ คุกหลวง ภายในชั่วยามนี้ หากขัดขืน... ศีรษะของท่านอ๋องจะถูกแยกออกจากบ่าเป็นการลงทัณฑ์แทน!" บรรยากาศในห้องโถงเย็นเฉียบลงในทันตา ท่ามกลางลมหายใจที่ติดขัดของบ่าวไพร่ เซียวหานจิ่งยกดาบขึ้นพาดบ่า แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม... สงครามที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวิกฤตนี้ไปพร้อมกับ "เฉินเว่ยสายลุย" นะครับ