วิกฤตโรคระบาด

“ท่านอ๋อง หากพระองค์ยังยืนกรานจะปิดล้อมเมืองด้วยกองทัพเช่นนี้ ต่อให้ไม่ถูกคมดาบของศัตรูสังหาร ชาวเมืองนับหมื่นก็คงต้องกลายเป็นผีเฝ้ากำแพงเมืองเพราะพิษไข้ที่ระบาดเร็วกว่าม้าเร็วในศึกสงครามเสียอีก!” เสียงหวานกังวานทว่าเฉียบขาดของหลินฟางเซียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงบัญชาการ กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งมาจากภายนอกกำแพงเมืองฉางอันที่บัดนี้กลายเป็นดั่งนรกบนดิน เซียวหานจิ่งวางพู่กันในมือลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งใต้หน้าผา เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่กล้าเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่ก้มหัวหลบสายตา “เจ้าเป็นเพียงสตรี ความรู้เรื่องการศึกของเจ้ามีเพียงแค่การอ่านตำราในเรือนหลัง แต่ยามนี้โรคระบาดหาใช่การรบที่ใช้กลยุทธ์ หากข้าปล่อยให้ใครเข้าออก เมืองหลวงจะกลายเป็นหลุมศพขนาดใหญ่ที่ฝังทั้งราชวงศ์!” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำ บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายราตรี หลินฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้แกะสลักสลักลวดลายมังกร นางวางสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยตัวอักษรแปลกตาและภาพวาดวงจรของเชื้อโรคที่นางเขียนขึ้นด้วยความเข้าใจในเชิงวิศวกรรมการแพทย์ยุคใหม่ “การปิดล้อมคือการรอวันตาย แต่การแยกคนป่วยออกจากคนดี คือการยื้อชีวิต!” นางหยิบผ้าคลุมหน้าขึ้นมาปิดปากและจมูกด้วยท่าทีคล่องแคล่ว สายตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวต่ออำนาจเบ็ดเสร็จของชายผู้นี้แม้แต่น้อย “หม่อมฉันจะไปที่ค่ายกักกันนอกเมืองด้วยตนเอง หากพระองค์ทรงเกรงกลัวอำนาจแห่งการติดเชื้อ ก็ขอให้ทิ้งหน้าที่นี้ไว้กับหม่อมฉันเถิด... ชายาของท่านคนนี้ ไม่ใช่ดอกไม้ในแจกันที่รอวันเหี่ยวเฉา แต่นางคือคมดาบที่ท่านเป็นคนชักออกมาจากฝักเองกับมือ!” เซียวหานจิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางสั่นคลอนความเยือกเย็นที่เขาเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำบดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทะมึน “เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเดินเข้าสู่แดนประหารเพียงลำพังงั้นหรือ ฟางเซียน?” “หากพระองค์จะตามไป ก็จงอย่าได้ทำตัวเป็นอ๋องผู้สูงศักดิ์ แต่จงทำตัวเป็นข้าหลวงที่ยอมรับฟังคำสั่งของหมอ!” ณ ค่ายกักกันชั่วคราวนอกกำแพงเมือง เสียงคร่ำครวญของชาวบ้านดังก้องระงม หลินฟางเซียนมิได้หวั่นเกรงต่อภาพความสยดสยองตรงหน้า นางจัดการเปลี่ยนที่นอนของคนป่วยให้ห่างจากกัน แบ่งโซนสะอาดและโซนติดเชื้อด้วยการตีเส้นด้วยปูนขาว นางสั่งให้ทหารนำน้ำไปต้มให้เดือดและผสมสมุนไพรฤทธิ์เย็นที่นางจำกัดปริมาณด้วยตัวเอง ความเด็ดขาดและแม่นยำของนางทำให้เหล่าหมอหลวงที่ตามมาด้วยต่างตกตะลึง ขณะที่นางกำลังชันสูตรศพหนึ่งเพื่อหาต้นตอของฝีดาษที่ลุกลาม เซียวหานจิ่งยืนเคียงข้างนางโดยไม่ห่าง เขาไม่ได้เพียงแค่มองดู แต่เขายังยอมเปื้อนเลือดและคราบโคลนเพื่อช่วยนางเคลื่อนย้ายผู้ป่วย ในสายตาของชาวเมืองที่อ่อนแรง บัดนี้ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมกลายเป็นบุรุษที่ก้มตัวลงกอดปลอบเด็กน้อยที่ร้องไห้หาแม่ที่จากไป “ท่านทำเพื่ออะไร... ทำไมต้องมาลำบากขนาดนี้?” นางเอ่ยถามขณะที่มือยังคงทำความสะอาดบาดแผลด้วยเหล้ากลั่นที่นางปรุงขึ้นเอง เซียวหานจิ่งสบตานางผ่านผ้าคลุมหน้า แววตาของเขาอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความรักที่ซ่อนเร้น “หากข้าเสียเจ้าไป เมืองนี้จะเหลืออะไรให้ข้าปกป้องอีก? ข้ามีอำนาจล้นฟ้า มีกองทัพหนุนหลัง แต่หากโลกนี้ไม่มีเจ้า... ความสำเร็จเหล่านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับกองซากศพไร้วิญญาณ” ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มผลิบานท่ามกลางวิกฤต เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เงาก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจมหลัก เขาคุกเข่าลงด้วยท่าทีร้อนรน มือที่สั่นเทาชูม้วนกระดาษที่ประทับตราครั่งสีทองเข้มข้น “ท่านอ๋อง! ข่าวร้ายจากราชสำนัก... ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด่วนให้เผาค่ายกักกันทั้งหมดทิ้งเสียภายในค่ำคืนนี้เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ไม่ว่าผู้ใดจะยังอยู่ในนั้นก็ตาม!” หลินฟางเซียนชะงักมือที่กำลังจับชีพจรคนไข้ เซียวหานจิ่งรับม้วนกระดาษมาอ่านด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิท แต่ในดวงตาของเขากลับมีไฟแห่งโทสะลุกโชน ราวกับพร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างที่ขวางหน้า เขามองมาที่นาง แววตาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย “ฟางเซียน... หากข้าขัดพระราชโองการ นั่นหมายถึงกบฏ หากข้าทำตาม... ข้าจะไม่มีวันได้พบเจ้าอีก” เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือขวากุมด้ามกระบี่แน่น เสียงดาบเหล็กกล้าที่ถูกชักออกมาจากฝักดังกังวานบาดแก้วหู ราวกับประกาศสงครามกับอำนาจมืดที่ส่งกระดาษใบนี้มา “เตรียมม้า!” เขาสั่งองครักษ์เสียงเฉียบ “คืนนี้เราจะแหกกฎของสวรรค์ หากใครกล้าเข้ามาเหยียบที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว... หัวของมันต้องวางอยู่บนแท่นบูชา!” ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวิกฤตนี้ไปพร้อมกับ "เฉินเว่ยสายลุย" นะครับ