สยบความริษยา

"พระราชโองการจากเบื้องสูง... มีบัญชาให้ต้อนรับองค์หญิงแห่งแคว้นเป่ยหลิว ในฐานะ 'พระชายารอง' แห่งชินอ๋องจวน" เสียงประกาศก้องกังวานของขันทีเฒ่าผู้ถือราชโองการแผดซ่านไปทั่วท้องพระโรงส่วนตัว บรรยากาศรอบกายพลันเย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ หลินฟางเซียนมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแต่วางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมรกตลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของเนื้อกระเบื้องดังก้องกังวานในความเงียบงัน ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะกดดันให้ขันทีผู้นั้นลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางปรายตามองราชสีห์หนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง เซียวหานจิ่งในยามนี้แววตาดุจดั่งพญาเหยี่ยวที่พร้อมฉีกกระชากผู้บังอาจท้าทายอำนาจของตนเป็นชิ้นๆ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนผู้คนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง "ราชสำนักช่างสรรหาวิธีสร้างความร้าวฉานในเรือนหลังของเปิ่นหวางเสียจริง" เซียวหานจิ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น จนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ดวงตาคมกริบกวาดมองม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามด้วยความรู้สึกชิงชังรังเกียจ "องค์หญิงต่างแคว้นเช่นนั้นหรือ? เกรงว่าเก้าอี้พระชายารองคงต้องมีชีวิตอยู่ไม่พ้นราตรีนี้กระมัง" "ท่านอ๋องโปรดระวังพระ oci..." ขันทีเฒ่ารีบก้มหน้าคุดคู้อยู่กับพื้น ทว่ายังไม่ทันเอ่ยจบประโยค หลินฟางเซียนก็ยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับคมปลาบดุจใบมีดซ่อนในแพรไหม "ใต้เท้าเฉินกลับไปทูลเสด็จพี่เถิดเพคะ ว่าชินอ๋องจวนและหม่อมฉัน... ยินดีต้อนรับพระชายารององค์ใหม่อย่างสมเกียรติยิ่งนัก" คำพูดนั้นราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งคมดาบที่ซ่อนเร้น ขันทีเฒ่ารีบรับคำแล้วถอยร่นออกไปแทบไม่ทัน เมื่อประตูบานใหญ่ปิดสนิทลง เซียวหานจิ่งก็สาวเท้าเข้ามาประชิดร่างบางทันที ฝ่ามือหนาเอื้อมมาโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ พร้อมก้มลงกระסิบบริเวณข้างใบหูขาวผ่อง "เจ้าคิดจะเล่นเกมอันใดอีก ฟางเซียน? หญิงผู้นั้นเป็นหมากตัวสำคัญที่เสด็จพ่อส่งมาเพื่อแทรกแซงอำนาจทหารในมือข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องลดตัวลงไปเกลือกกลั้วด้วยซ้ำ ข้าจัดการนางได้ในดาบเดียว" หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้กุมชะตาแคว้น รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่าเกรงขาม "ดาบของท่านอ๋องใช้สำหรับตัดหัวข้าศึกในสนามรบเพคะ... แต่งานในเรือนหลังเช่นนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ 'ชายาเอก' อย่างหม่อมฉันเถิด การสังหารนางด้วยความรุนแรง มีแต่จะทำให้ฮ่องเต้มีข้ออ้างปลดท่าน ทว่าการสยบศัตรูด้วยปัญญาและกฎระเบียบ... ถึงจะเรียกว่าเป็นการถอนรากถอนโคนอย่างแท้จริง" ความเด็ดเดี่ยวและมั่นใจในแววตานั้น ทำให้เซียวหานจิ่งพลانรู้สึกใจกระตุกวูบ บุรุษผู้ดุดันและเย่อหยิ่งเช่นเขา กลับพ่ายแพ้ให้กับสติปัญญาและความเด็ดเดี่ยวของสตรีในอ้อมกอดนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถอนหายใจยาวด้วยความยอมจำนน ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างทะนุถนอมราวกับนางคือสมบัติล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า "ตามใจเจ้า... แต่หากนางกล้าแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว ต่อให้เป็นองค์หญิงจากแคว้นไหน ก็อย่าหวังจะได้เดินออกจากจวนนี้ทั้งเป็น" ยามค่ำคืนมาเยือน รัตติกาลปกคลุมทั่วทั้งจวนชินอ๋อง เสียงประทัดต้อนรับดังขึ้นกึกก้อง ขบวนเกี้ยวสีแดงชาดขององค์หญิงอี้หลันแห่งแคว้นเป่ยหลิวเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบหน้าเรือนรับรอง ความโอ่อ่าและเครื่องประดับล้ำค่าที่ประโคมมาเต็มร่างแสดงถึงความเย่อหยิ่งทะนงตนของสตรีผู้มาใหม่ ร่างระหงในชุดผ้าไหมปັກดิ้นทองก้าวลงจากเกี้ยว ใบหน้างดงามคมคายตามแบบฉบับสตรีต่างแคว้นปรากฏรอยยิ้มเหนือกว่า นางกวาดสายตามองความเงียบงันของจวนอ๋องด้วยความรู้สึกได้ใจ คิดว่าคงไม่มีใครในจวนแห่งนี้กล้าต่อกรกับฐานันดรศักดิ์อันสูงส่งของตน "คารวะพระชายารอง" เสียงเหล่าบ่าวไพร่ดังขึ้นตามพิธีการ หลินฟางเซียนก้าวออกมาจากเรือนใหญ่ด้วยกิริยางดงามพร้อมเพรียง อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายหงส์เหินสะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ รัศมีแห่งความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนองค์หญิงอี้หลันถึงกับชะงักฝีเท้า รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าขององค์หญิงต่างแคว้นแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาคู่คมที่ทรงอำนาจยิ่งกว่าฮองเฮาในวังหลวง "ยินดีต้อนรับสู่จวนชินอ๋องเพคะ... องค์หญิงอี้หลัน" หลินฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล "หวังว่าการเดินทางอันยาวไกลจะมิได้ทำให้พระวรกายของท่านเหนื่อยล้าจนเกินไปนัก เพราะนับจากคืนนี้เป็นต้นไป กฎระเบียบและธรรมเนียมของจวนชินอ๋อง... ท่านจำเป็นต้องเรียนรู้อีกยาวนานทีเดียว" อี้หลันเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ นางเชิดหน้าขึ้นแล้วกล่าวท้าทายทันที "ข้าเป็นถึงองค์หญิงที่เสด็จฮ่องเต้ทรงพระราชทานอภิเษกเข้ามา ย่อมมีฐานะเสมอภาคกับท่าน... ไฉนจึงต้องมานั่งฟังคำสั่งสอนเรื่องกฎระเบียบตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาด้วยเล่า?" บรรยากาศรอบบริเวณพลันทวีความตึงเครียด บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว หลินฟางเซียนมิได้โกรธเคือง นางเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน รอยยิ้มของนางงดงามดึงดูดสายตา ทว่ากลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าลมหนาวในเหมันตฤดู "เสมอภาค?" หลินฟางเซียนทวนคำ ชั่วพริบตานั้น นางก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวองค์หญิงต่างแคว้นด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวเอื้อมไปจับปลายคางของอี้หลันบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตากับตนตรงๆ "จำใส่เกล้าไว้เถอะองค์หญิง... ในจวนชินอ๋องแห่งนี้ มีกฎเกณฑ์เพียงข้อเดียวที่ท่านต้องจำให้ขึ้นใจ นั่นคือ 'อำนาจสูงสุดในเรือนหลังนี้อยู่ที่ข้าผู้เดียว' หากท่านยังไม่รู้จักเจียมตัวและเคารพสถานที่ ข้าเกรงว่าตำแหน่งชายารองของท่าน... อาจมีอายุสั้นเสียยิ่งกว่าดอกไม้ริมทาง" "เจ้า! สามหานัก!" อี้หลันกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว นางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าอีกฝ่ายให้หายแค้น ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าเอาไว้ด้วยแรงดุจคีมเหล็กจากด้านหลังอย่างกะทันหัน เมื่อหันกลับไปมอง องค์หญิงอี้หลันถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขั้ว เซียวหานจิ่งยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ดวงตาดุร้ายคู่นั้นจ้องมองนางราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่พร้อมจะถูกเหยียบให้แหลกคามือ "หากมือข้างนี้ของเจ้ากล้าแตะต้องชายาเอกของข้าแม้แต่นายเดียว..." เซียวหานจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม กระดูกข้อมือของอี้หลันส่งเสียงลั่นกรอบราวกับจะแตกละเอียด "ข้าจะตัดมันทิ้งแล้วโยนให้สุนัขกินเสีย!" ความอำมหิตแผ่ซ่านกดดันจนอี้หลันเข่าทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดผวา นางไม่เคยคิดเลยว่าชินอ๋องผู้เลื่องชื่อจะคลั่งรักและปกป้องภรรยาถึงเพียงนี้ การเข้ามาในจวนครั้งนี้มิใช่การมาเพื่อแย่งชิงอำนาจ... แต่มันคือการเดินเข้าสู่ขุมนรกโดยแท้จริง หลินฟางเซียนมองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ นางดึงมือออกจากอ้อมกอดของสามี ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับเรือน พร้อมกับเอ่ยสั่งความเสียงเรียบด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืน "พาพระชายารองไปพักที่เรือนท้ายจวน... และจดจำไว้ว่า ห้ามผู้ใดส่งสำรับอาหารชั้นดีให้เด็ดขาด จนกว่านางจะท่องจำกฎของจวนชินอ๋องจบครบทั้งสามร้อยข้อ" "รับทราบเพคะ/1รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!" บ่าวไพร่ขานรับเสียงดังสนั่น เซียวหานจิ่งรีบก้าวตามร่างบางไปติดๆ สายตาดุร้ายเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเว้าวอนทันทีเมื่ออยู่ลำพังกับนาง เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่บางไว้แนบกาย พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่ไม่มีผู้ใดเคยได้ยินมาก่อน "ฟางเซียนของข้า... เจ้าจัดการนางได้งดงามยิ่งนัก แต่อย่าทรงกริ้วจนเกินไปเลย เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนพระวรกายเปล่าๆ" หลินฟางเซียนเหลือบตามองสามีตัวโตที่กำลังทำตัวเป็นสุนัขตัวใหญ่คลั่งรัก นางถอนหายใจเบาๆ ด้วยความระอาปนเอ็นดู "ท่านอ๋องเพคะ... หม่อมฉันยังมิได้เหนื่อยล้าอันใด ทว่า... มีบางสิ่งที่ท่านต้องรู้" นางหยุดเดิน กะทันหัน พร้อมกับหันมาสบตากับเขาด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น บรรยากาศรอบกายกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อจดหมายลับฉบับหนึ่งถูกดึงออกมาจากแขนเสื้อ "หม่อมฉันได้รับข่าวกรองจากสายใน... ฮ่องเต้มิได้ส่งนางมาเพื่อเป็นเพียงชายารองธรรมดา..." หลินฟางเซียนเว้นจังหวะ ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง "แต่ในสำรับเครื่องนอนขององค์หญิงอี้หลัน... ซ่อน 'ยาพิษกู่โบราณ' ที่สั่งตรงมาจากเผ่าเร่ร่อนทางเหนือ ซึ่งมีฤทธิ์กัดกร่อนวิญญาณและทำให้ผู้ถูกพิษสูญเสียความทรงจำทีละน้อย..." เซียวหานจิ่งรับจดหมายมาเปิดอ่าน แววตาคมกริบวาบแสงอำมหิตขึ้นมาทันที กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ฮ่องเต้กล้าใช้แผนการสกปรกถึงเพียงนี้เพื่อทำลายสติปัญญาและความทรงจำของภรรยาผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา! ทว่า... ก่อนที่เซียวหานจิ่งจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็ดังก้องขึ้น พร้อมกับร่างที่พุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยเนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและเลือด "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงาละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "กองกำลังทหารรักษาการณ์หลวงนับหมื่นนาย... ภายใต้การนำของแม่ทัพใหญ่ตระกูลหลี่ กำลังเคลื่อนพลปิดล้อมรอบจวนชินอ๋องในยามวิกาล พร้อมมีราชโองการลับกล่าวหาว่า... ชินอ๋องจวนซ่องสุมกำลังและเตรียมก่อกบฏ!" ปัง! เสียงระเบิดเพลิงดังสนั่นขึ้นที่ประตบทิศเหนือของจวน ท้องฟ้ายามราตรีถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน พร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารนับพันที่กำลังบุกรุกเข้ามาอย่างเหี้ยมเกรียม! ขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เฉินเว่ยสายลุย" ด้วยดีเสมอมานะครับ