ปาฏิหาริย์แห่งความรัก

กลิ่นอายโชยของกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยวนอยู่รอบห้องบรรทมอันเงียบสงัด ทว่ากลับไม่สามารถกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กของความตายที่อบอวลอยู่ทั่วทุกอณูอากาศได้เลย แสงตะเกียงน้ำมันพืชสั่นไหววับแวมทาบทับเงาร่างของสตรีชุดขาวผู้หนึ่ง นางนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงไม้ฮวาหลีสลักลายหงส์เคียงมังกร มือเรียวบางที่เคยหยัดยื้อชีวิตผู้คนนับร้อย บัดนี้กำลังสั่นเทาเล็กน้อยยามประกบเข้าหากันเพื่อถ่ายเทพลังความร้อนจากฝ่ามือเข้าสู่แผ่นอกของบุรุษผู้ไร้ลมหายใจ "หลินฟางเซียน... เจ้าจะให้เขาตายตรงนี้ไม่ได้เป็นอันขาด" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเซียวของนางเอง แม้ในยามวิกฤตที่ฟ้าดินราวกับจะล่มสลาย สติปัญญาอันเฉียบคมของหลินฟางเซียนยังคงทำงานอย่างแม่นยำดั่งกลไกนาฬิกาจักรกลสยองขวัญ ทว่าหัวใจข้างในกลับบีบรัดจนเจ็บแปลบ นางใช้เข็มเงินเก้าเล่มฝังลงบนจุดชีพจรสำคัญทั่วร่างของเซียวหานจิ่ง เล่มแรกที่กลางกระหม่อม เล่มที่สองถึงเก้าไล่เรียงลงมาตามแนวสันกระดูกสันหลัง ทุกองศาและน้ำหนักมือต้องคำนวณอย่างเฉียบขาดไร้ซึ่งความผิดพลาด เพราะนี่คือการเดิมพันด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายระหว่างความเป็นและความตาย ร่างของท่านอ๋องผู้เกรียงไกร เย็นเยียบราดรดด้วยน้ำแข็งมานานกว่าสองเค่อ (สามสิบนาที) ลมหายใจที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้ขาดห้วงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของพยัคฆ์ร้ายแห่งแดจักษ์ ทว่าร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์จากการลอบสังหารด้วยอาวุธเคลือบยาพิษเจ็ดราตรีที่กลางหัวใจ ยังคงฟ้องชัดถึงความโหดเหี้ยมของศัตรูเบื้องหลัง "ท่านพี่... ท่านกล้าทิ้งข้าไว้เบื้องหลังจริง ๆ หรือ?" ฟางเซียนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของโลหิตผสมผสานกับหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนพัสตราภรณ์สีเข้มของเขา นางไม่สนองตอบต่อกฎเกณฑ์คร่ำครึของราชสำนักที่ห้ามสตรีแตะต้องพระศพในยามสิ้นลม ยามนี้ในสายตาของนาง มีเพียงบุรุษผู้ยอมสละกองกำลังครึ่งหนึ่งเพื่อแลกกับการปกป้องนางจากราชโองการเพชฌฆาต บุรุษผู้เย็นชาต่อคนทั้งหล้า แต่กลับยอมคุกเข่าอ้อนวอนต่อฟ้าดินเพื่อให้ได้นางมาเคียงคู่ เครื่องมือแพทย์ฉุกเฉินจากโลกยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดถูกหยิบออกมาจากหีบไม้แกะสลักลับ นางใช้เข็มฉีดยาบรรจุสารละลายอะดรีนาลีนสังเคราะห์พิเศษที่ปรุงขึ้นด้วยสมุนไพรโสมพันปีต้มกลั่นเข้มข้น ปักตรงลงไปยังกล้ามเนื้อหัวใจโดยตรงอย่างไร้ความลังเล! *ปึง!* เสียงกระแทกประตูห้องโถงด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงคุกเข่าขององครักษ์เงา "พระชายา! กองกำลังรักษาพระนครขององค์รัชทายาทนำกำลังเข้าปิดล้อมตำหนักอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันอ้างพระราชโองการด่วนให้มาตรวจสอบพระศพ... หากช้ากว่านี้ เกรงว่า..." เสียงของเฟิงอี้ร้อนรนจนแทบขาดใจ "บอกพวกมันว่า ถ้าใครกล้าก้าวเข้ามาในเขตกsะโจมห้องบรรทมแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวมันส่งไปให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรด้วยมือของข้าเอง!" เสียงของหลินฟางเซียนตวาดกร้าวทรงอำนาจ ดุดัน และเด็ดเดี่ยวราวกับพญาหงส์ผงาดเหนือเมฆหมอก นางไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดถูกทุ่มเทให้กับการปั๊มหัวใจด้วยสองมือภายใต้หลักการแพทย์ฉุกเฉินสลับกับการใช้ลมปราณบริสุทธิ์ประคับประคองเส้นโลหิตใหญ่ หนึ่งครั้ง... สองครั้ง... สามครั้ง... ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ จากร่างไร้สติ ผิวเนื้อของเซียวหานจิ่งยังคงเย็นเฉียบ "เซียวหานจิ่ง! ท่านตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ท่านเป็นถึงอ๋องผู้ครองอำนาจสามมณฑล เป็นสอძรับที่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงกลัว แล้วไฉนจึงขี้ขลาดตาขาวมาตายด้วยยาพิษชั้นต่ำเช่นนี้!" น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นกระทบลงบนแพขนตางอนหนาของเขา ทันใดนั้นเอง... ปาฏิหาริย์ที่ไร้ซึ่งคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ก็บังเกิด! นิ้วมือเรียวยาวที่เคยไร้เรี่ยวแรงและแข็งทื่อ กลับกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง! *เฮือก!* ร่างของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นสะท้านเฮือกใหญ่ พร้อมกับสำรอกลิ่มเลือดสีดำสนิทออกมาคำโต กลิ่นเหม็นเน่าของพิษร้ายแผ่ซ่านตลบอบอวลไปทั่วห้อง ดึงเอาไอความตายที่ปกคลุมให้มลายหายไปในพริบตา ดวงตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึก ที่บัดนี้กำลังทอประกายความอาลัยอาวรณ์และห่วงหาอย่างลึกซึ้ง "ฟาง... เซียน..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก หลินฟางเซียนเบิกตากว้าง ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายสิ้น นางโผเข้ากอดร่างหนานั้นไว้แน่นโดยไม่กลัวเปื้อนคราบเลือดและพิษร้าย หยาดน้ำตาแห่งความปีติยินดีไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจกั้น "ท่านฟื้นแล้ว... ท่านฟื้นจริงๆ ด้วย..." เซียวหานจิ่งยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก โอบกอดร่างบางของนางไว้แนบอก ไออุ่นจากร่างกายของเขากลับมาสู่อีกครั้งอย่างช้าๆ หัวใจที่หยุดเต้นไปแล้ว กลับมาเต้นรัวกระหน่ำสอดรับกับจังหวะชีวิตของนาง ดั่งเสียงกลองศึกที่ประกาศก้องถึงชัยชนะเหนือความตาย ทว่า ช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งใจยังไม่ทันได้จางหาย เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็นและไร้ซุ่มเสียงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องบรรทม พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของแขกยามวิกาลผู้ไม่ได้รับเชิญ "นึกไม่ถึงเลยว่า... ท่านอาสามจะยังมีชีวิตรอดกลับมาจากยมโลกได้จริงๆ" เงาร่างขององค์รัชทายาทเซียวจิ้นเหวินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับทหารองครักษ์นับร้อยที่ถือดาบวาววับในมือ สายตาคมกริบกวาดมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเยาะ "เช่นนั้น... การแสดงละครฉากใหญ่ในคืนนี้ คงต้องเพิ่มบทบาทให้พระชายาผู้เลอโฉม ได้ร่วมเดินทางไปกับท่านอาด้วยเสียแล้วกระมัง?" เฉินเว่ยสายลุย (ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้ท่านอ๋องและพระชายากลับมาจากขอบเหวแห่งความตายใน 27 ตอนที่ผ่านมานะครับ)