กับดักในงานเลี้ยง

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานหมื่นลี้ลอยอบอวลอยู่เบื้องพระพักตร์ ทว่ากลับมิได้ช่วยให้บรรยากาศภายในท้องพระโรงหลวงอันกว้างใหญ่และโอ่อ่านี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความกดดันอันหนักอึ้งดั่งขุนเขาไท่ซานกำลังกดทับลงบนบ่าของทุกคน ณ ที่นั้น จนแทบไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลางลานพิธีอันปูลาดด้วยหยกขาวบริสุทธิ์ หลินฟางเซียนยืนหยัดอย่างสง่างาม อาภรณ์ไหมปักลายหงส์เหินสีชาดสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวับวาว ทุกย่างก้าวที่นางก้าวออกมาก่อนหน้านี้ไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงแววตาที่เยือกเย็นดั่งบ่อน้ำโบราณและรอยยิ้มบางเบาที่ซ่อนเร้นคมมีดเอาไว้ "ช้าก่อน! พระราชโองการฉบับนี้... มีพิษ!" สุ้มเสียงกังวานทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเซียวหานจิ่งดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน บุรุษผู้สวมชุดคลุมมังกรสีนิลปักดิ้นทอง ร่างสูงสง่าราวกำแพงเหล็กก้าวออกมาจากแถวขุนนาง พระพักตร์คมคายเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองม้วนพระราชโองการในมือขันทีเฒ่าด้วยประกายตาดุดันที่พร้อมจะสังหารคนได้ทุกเมื่อ ฮ่องเต้ผู้ประทับบนบัลลังก์มังกรชะงักพระเนตรเล็กน้อย สีพระพักตร์เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที "เสด็จอา... เจ้ากล่าวหาว่าราชโองการของฟ้าดินมีพิษกระนั้นหรือ? ระวังคำพูดของเจ้าให้ดี!" "กระหม่อมมิกล้ากล่าวเท็จพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" เซียวหานจิ่งแย้มยิ้มหยัน มุมปากหยักลึกฉายแววเหี้ยมเกรียมอย่างปิดไม่มิด "เพียงแต่น้ำหมึกที่ใช้เขียนพระราชโองการฉบับนี้ เป็นหมึกผสม 'พิษอัคคีโลหิต' จากดินแดนทางใต้ หากสูดดมหรือสัมผัสเป็นเวลานาน จะทำให้เส้นชีพจรตีบตันและหมดสติไปในทันที... และช่างบังเอิญเสียเหลือเกิน ที่ผู้ที่จะต้องมารับพระราชโองการนี้ด้วยมือตนเอง ก็คือชายาของกระหม่อม หลินฟางเซียน" สิ้นคำกล่าวของท่านอ๋อง ท้องพระโรงก็พลันโกลาหลขึ้นมาทันที เสียงซุบซิบนินทาดังระงมดั่งผึ้งแตกรัง ขุนนางฝ่ายเสนาบดีต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก โดยเฉพาะองค์ชายรองผู้ยืนอยู่มุมหนึ่ง พระเนตรวาวโรจน์ด้วยความขัดเคืองใจที่แผนการขั้นแรกถูกทำลายลงอย่างไม่เป็นท่า หลินฟางเซียนเหลือบสายตาไปมองบุรุษผู้ยืนอยู่เคียงข้าง หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ นางไม่คิดว่าเขาจะอ่านเกมออกรวดเร็วถึงเพียงนี้ และยิ่งไม่คาดคิดว่า... เขาจะยอมเอาชื่อเสียงและอำนาจของตนเองมาขัดขวางราชโองการเบื้องสูงเพื่อปกป้องนางต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ "อ๋องหาน... เจ้าช่างบังอาจนัก!" ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งก้าวออกมาประสานมือคำนับ "นี่คือพระราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งพิเศษจากฝ่าบาท พระองค์ทรงมีพระเมตตาต่อพระชายา ย่อมไม่มีทางเป็นเรื่องเสื่อมเสีย หรือมีพิษภัยใดๆ ตามที่ท่านอ๋องกล่าวหาอย่างแน่นอน การที่ท่านกล่าวเช่นนี้เท่ากับดูหมิ่นพระราชอาญา มีโทษถึงประหารชีวิต!" บรรยากาศตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุด คมดาบที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าเริ่มขยับ ตัวอักษรทุกตัวในท้องพระโรงราวกับถูกหลอมด้วยความหวาดระแวง หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับจังหวะชีพจรของตนเองให้สงบนิ่ง นางก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "ใต้เท้าหลี่กล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ... พระราชโองการจากเบื้องบน ย่อมเปรียบเสมือนน้ำค้างทิพย์จากสวรรค์ ไฉนเลยจะมีพิษภัยได้เล่า" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้รอยยิ้มประดับบนเรียวปากได้รูป "เพียงแต่... ในฐานะที่ข้าพเจ้าเป็นแพทย์ผู้หนึ่ง ย่อมมีความคุ้นเคยกับกลิ่นอายของสมุนไพรและพิษร้ายเป็นธรรมดา กลิ่นอายจางๆ ที่โชยออกมาจากม้วนกระดาษแผ่นนี้ หาใช่กลิ่นหมึกธรรมดาไม่ แต่มันคือ 'ผงสลายวิญญาณสวรรค์' ที่สกัดจากรากบัวหิมะอัคคี หากผู้ใดสัมผัสแล้วไม่ล้างมือด้วยน้ำต้มสมุนไพรจันทน์แดงภายในหนึ่งกัณฑ์ (สองชั่วโมง) ผู้นั้นจะไม่เพียงแค่เป็นลมล้มพับ แต่พลังภายในจะสูญสลายและกลายเป็นคนพิการไปชั่วชีวิต!" วาจาของนางดั่งสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ขุนนางเฒ่าผู้เมื่อครู่หน้าถอดสี ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ถ้าเช่นนั้น..." หลินฟางเซียนหันไปสบตากับขันทีเฒ่าผู้ถือม้วนพระราชโองการด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคมดั่งมีดโกน "ไต้ฝูซือกงกง... ท่านถือม้วนพระราชโองการนี้มาตลอดทาง มือของท่านตอนนี้ เริ่มมีอาการชาที่ปลายนิ้วนางและนิ้วก้อยแล้วใช่หรือไม่?" ขันทีเฒ่าสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือกด้วยความตกใจ รีบยกมือซ้ายขึ้นมาดูก็พบว่าปลายนิ้วทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างน่ากลัว เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัว ร้องเสียงหลง "ฝ่าบาท... ช่วยด้วย! บ่าว... บ่าวไม่รู้เรื่องพ่ะย่ะค่ะ!" ความจริงปรากฏเด่นชัดยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ท้องพระโรงตกอยู่ในความเงียบงันสนิทชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกพื้น เซียวหานจิ่งแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยจิตสังหารแผ่ซ่านไปทั่วทิศทาง เขาชำเลืองมองไปยังกลุ่มขุนนางฝ่ายองค์ชายรอง ก่อนจะก้าวเข้าไปโอบเอวบางของหลินฟางเซียนไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างเปิดเผย ฝ่ามือใหญ่ที่กุมเอวคอดกิ่วของนางอบอุ่นและมั่นคง ราวกับจะบอกว่า ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็จะยืนหยัดเคียงข้างนางตรงนี้ "ดูท่า... ในวังหลวงแห่งนี้ จะมีหนอนบ่อนไส้ที่คิดใช้มือของฝ่าบาทมาทำลายชายาของกระหม่อมเสียแล้วกระมั้งพ่ะย่ะค่ะ" เซียวหานจิ่งเงยพระพักตร์ขึ้นสบตากับองค์ฮ่องเต้โดยตรง ไม่มีแม้แต่ความยำเกรงในพระเนตร คลื่นอำนาจกดดันระดับแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ขยายจนโอรสสวรรค์บนบัลลังก์ต้องทรงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ฮ่องเต้ทรงพระสรุปสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สีพระพักตร์เขียวคล้ำด้วยความกริ้ว "จับตัวขันทีผู้นั้นไปสอบสวน! และตรวจสอบกรมพิธีการให้ละเอียด ใครเป็นผู้จัดเตรียมพระราชโองการฉบับนี้... นำตัวมาลงโทษสถานหนัก!" "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" ราชองครักษ์เสื้อแพรรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกรูเข้ามาควบคุมตัวขันทีและผู้เกี่ยวข้องออกไปอย่างอึงอล หลินฟางเซียนลอบถอนหายใจยาวในใจ นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการตัดหางปล่อยวัดของพวกเบื้องหลังเท่านั้น สงครามประสาทในราชสำนักยังเพิ่งเริ่มต้นขึ้น นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษข้างกายที่ยังคงโอบกอดนางไว้แน่น แววตาดุร้ายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกยามที่เขาก้มลงมาสบตากับนาง "เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอמהถามแผ่วเบาข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่านพวงแก้มเนียน "หม่อมฉันมิได้เป็นอันใดเพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง" หลินฟางเซียนกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เพียงแต่... มื้อค่ำคืนนี้ หม่อมฉันเกรงว่าท่านคงต้องร่วมมือกับหม่อมฉัน ในการ 'ต้อนรับ' แขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกกลุ่มหนึ่งเสียแล้วกระมั้ง" เซียวหานจิ่งยกยมุมปากขึ้นอย่างถูกใจ ฝ่ามือที่โอบกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับที่ขันทีอีกคนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ พร้อมกับถือถาดไม้สีทองที่วางจดหมายลับฉบับหนึ่งไว้ "ทูลท่านอ๋อง... มีสาส์นด่วนจากชายแดนเหนือ... และตราประทับลับจากตำหนักบูรพา ส่งถึงพระชายาโดยตรงพ่ะย่ะค่ะ!" หวังว่ารี้ดทุกท่านจะเพลิดเพลินกับกลยุทธ์และการเชือดเฉือนในบทนี้นะครับ - เฉินเว่ยสายลุย