ตบสั่งสอนบ่าวคนสนิท

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืน ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงเรือนพักต้อนรับอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก หยดโลหิตสีแดงเข้มที่หยดลงกระทบพื้นไม้ขัดมัน *แปะ... แปะ...* ราวกับนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของคนในห้อง หลินฟางเซียนมิได้สะทกสะท้านต่อเงาร่างมหึมาที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาแม้แต่น้อย นางเพียงปรายหางตามองกระบี่ในมือของบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น ‘อ๋องผู้กุมอำนาจทัพพยัคฆ์’ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ดุจดั่งเหยี่ยวพรากวิญญาณคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว สำหรับนางแล้ว... บุรุษผู้นี้ต่อให้เลื่องลือระบือไกลว่าเหี้ยมโหดเพียงใด ก็เป็นเพียงผู้ป่วยโรคประหลาดที่รอเวลาให้เข็มเงินของนางไปสยบเท่านั้น “บังอาจนัก!” เสียงตวาดกร้าวของ ‘ชุนหง’ สาวใช้คนสนิทผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในเรือนหลัง ดังแทรกความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นางรีบก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าหลินฟางเซียนไว้ พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นด้วยความถือดี เนื่องจากบิดาของชุนหงเป็นถึงพ่อบ้านใหญ่ผู้กุมบัญชีทรัพย์สินในจวนอ๋อง ทำให้บ่าวผู้นี้มักใหญ่ใฝ่สูงจนหลงลืมฐานะที่แท้จริงของตนเอง “ท่านอ๋องเสด็จมาไยมิแจ้งล่วงหน้าเพคะ? อีกอย่าง... สตรีไร้ค่าผู้นี้เพิ่งจะทำลายข้าวของและแสดงกิริยาต่ำช้า ข้าน้อยกำลังจะสั่งสอนนางให้รู้จักกฎเกณฑ์ของจวนเสียหน่อย ท่านอ๋องโปรดถอยไปก่อนเถอะเพคะ เกรงว่ากลิ่นเลือดจากสนามรบจะทำให้เรือนหลังนี้แปดเปื้อน” ชุนหงกล่าววาจาล่วงเกินออกไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นประกายตาดุร้ายที่วาบผ่านนัยน์ตาของเซียวหานจิ่งแม้แต่น้อย ท่าทางหยิ่งยโสโอหังของสาวใช้ที่กล้าออกคำสั่งแม้กระทั่งกับเจ้าของจวน ยิ่งตอกย้ำความเน่าเฟะที่หลินฟางเซียนเพิ่งจะวินิจฉัยไว้เมื่อครู่ว่า เรือนหลังนี้มีบ่าวที่คิดปีนขึ้นไปขี่คอเจ้านายจนหนีไม่พ้นความตาย เปรี้ยง! ไม่มีใครทันมองเห็นว่ากระบี่ในมือของเซียวหานจิ่งตวัดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกที... ปลายคมกระบี่สีเงินยวดยิ่งก็จ่ออยู่ตรงลำคอระหงของชุนหงแล้ว แรงกดดันมหาศาลจากจิตสังหารของแม่ทัพผู้ผ่านศึกฆ่าฟันมานับหมื่นชีวิต แผ่ซ่านจนสาวใช้ผู้ทะเยอทะยานทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปัสสาวะราดรดด้วยความหวาดกลัวจนส่งกลิ่นคละคลุ้ง “เจ้า... เจ้ากล้าหรือ?” ชุนหงตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า พยายามจะอ้างชื่อพ่อบ้านใหญ่เพื่อเอาตัวรอด “บิดาของข้าคือผู้ดูแลจวนนะ ท่านอ๋องจะมาฆ่าบ่าวเพราะสตรีสติฟั่นเฟือนนางนี้ไม่ได้...” “สตรีสติฟั่นเฟือนงั้นหรือ?” เซียวหานจิ่งแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตาดุจคมมีดมองร่างของชุนหงที่สั่นเทานั้นด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะก้าวผ่านร่างที่กำลังจะปัสสาวะราดนั้นไปอย่างไร้เยื่อใย ราวกับนางเป็นเพียงเศษฝุ่นผงใต้รองเท้าบูทหนัง ดวงตาคมกริบของท่านอ๋องหยุดนิ่งอยู่ที่หลินฟางเซียนอีกครั้ง ยามนี้เขาสังเกตเห็นรอยแผลแดงจางๆ ที่ข้างแก้มของนาง รวมถึงร่องรอยการต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ ภายในห้อง สัญชาตญาณความเป็นนักล่าของเซียวหานจิ่งบอกเขาในทันทีว่า... สตรีตรงหน้ามิได้อ่อนแอและโง่งอมดังเช่นข่าวลือที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อบดบังรัศมีของนาง “ใครอนุญาตให้สุนัขรับใช้เห่าหอนต่อหน้าชายาของเปิ่นหวัง?” ประโยคสั้นๆ ที่เปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ทำเอาทุกคนในห้องสะท้านเฮือก ชุนหงเบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่เชื่อหูตัวเอง ชายาอย่างนั้นหรือ? ท่านอ๋องผู้ไม่เคยชายตานองสตรีใด เหตุใดจึงออกปากปกป้องสตรีผู้นี้อย่างออกนอกหน้าเช่นนี้เล่า! หลินฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย นางประสานมือคารวะท่านอ๋องตามธรรมเนียมโบราณ ทว่าท่าทางกลับองอาจสง่างามจนชวนมอง “หม่อมฉันมิได้เรียกร้องความยุติธรรมเพคะท่านอ๋อง เพียงแต่ในเมื่อท่านอ๋องเสด็จมาถึงที่นี่ด้วยพระองค์เองแล้ว การที่บ่าวไพร่ปีนเกลียวถึงเพียงนี้ หากไม่จัดการให้เด็ดขาด เกรงว่าวันหน้า... แม้แต่ชามข้าวของท่านอ๋องก็คงถูกพวกมันสลับเปลี่ยนเป็นยาพิษเป็นแน่” คำพูดของนางเฉียบคมดราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ มันสะงิดสะท้อนความจริงอันมืดดำภายในจวนอ๋องที่เซียวหานจิ่งระแคะระคายมานาน ทว่ายังหาหลักฐานเอาผิดไม่ได้ แต่สตรีผู้เพิ่งตื่นจากการหลับใหลกลับมองทะลุปรุโปร่งภายในเวลาไม่ถึงชั่วยาม! เซียวหานจิ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย ความรู้สึกทึ่งผสมผสานกับความลุ่มหลงพวยพุ่งขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ สตรีผู้นี้ช่างน่าสนใจ... นางไม่เพียงแต่มีความรู้ทางการแพทย์ที่ลึกล้ำ หากแต่ยังมีมันสมองระดับกุนซือที่สามารถชักใยสถานการณ์ให้เป็นประโยชน์แก่ตนเองได้อย่างแนบเนียน “ดี” เซียวหานจิ่งพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่บรรดาบ่าวไพร่ที่แอบดูเหตุการณ์อยู่บริเวณนอกประตู “พวกเจ้าได้ยินที่ชายากล่าวแล้วมิใช่หรือ? บ่าวที่ไร้ซึ่งความเคารพต่อเจ้านาย... ในจวนอ๋องสมควรได้รับโทษสถานใด” “ท... ท่านอ๋องโปรดเมตตา! คุณหนูรองโปรดช่วยบ่าวด้วย!” ชุนหงกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นทหารองครักษ์ร่างยักษ์สองคนเดินตรงเข้ามาลากตัวนางออกไปจากห้อง โทษทัณฑ์สำหรับการล่วงเกินชายเอกสารสิทธิ์คือการโบกยี่สิบทีและขับไล่ออกนอกจวนตลอดกาล ซึ่งสำหรับบ่าวที่เคยใช้อำนาจบาตรใหญ่เช่นนางแล้ว การถูกขับไล่ให้ออกไปใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้น ย่อมทรมานยิ่งกว่าความตาย เสียงกรีดร้องโหยหวนค่อยๆ เงียบหายไปตามระยะทางที่ถูกลากออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวที่อบอวลไปทั่วบริเวณ หลินฟางเซียนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางมิได้มีความรู้สึกสงสารเวทนา เพราะในโลกที่กินกันด้วยเล่ห์กลและอำนาจ ความเมตตาต่อศัตรูคือการฆ่าตัวตายทางอ้อม “จัดการปัญหาให้เจ้าแล้ว...” เซียวหานจิ่งก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างบาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กจากสนามรบโชยเข้าแตะจมูกจนหลินฟางเซียนต้องเอนตัวถอยหลังเล็กน้อย “ทีนี้... ถึงตาเจ้าต้องตอบคำถามของเปิ่นหวังบ้างแล้ว ชายาของข้า... เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าในชามข้าวของเปิ่นหวังมีพิษเมื่อสามวันก่อน?” บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบสงบลงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม เซียวหานจิ่งโน้มใบหน้าหล่อเหลาดุดันลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของนาง นัยน์ตาสคมกริบคู่นั้นจดจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของนาง ราวกับต้องการจะค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้างดงามนี้ หลินฟางเซียนมิได้หลบสายตา นางยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนใจที่แฝงไว้ด้วยความอันตราย ก่อนจะเอื้อมมือเรียวบางออกไปแตะลงบนปลายกระบี่ที่ยังคงมีหยดเลือดเปื้อนอยู่เบาๆ “หากหม่อมฉันบอกว่า... หม่อมฉันไม่ได้รู้แค่วิธีถอนพิษในชามข้าวของท่านอ๋องเพคะ...” นางจงใจเว้นจังหวะ น้ำเสียงหวานใสกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจยามราตรี “แต่หม่อมฉันยังรู้ด้วยว่า... ใครคือ ‘หนอนบ่อนไส้’ ตัวจริงที่กำลังวางยาพิษท่านอ๋องให้ค่อยๆ ตายอย่างช้าๆ ทีละน้อย... อยู่ในตำหนักชั้นในเวลานี้เพคะ!” สิ้นคำพูดนั้น ร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องอ๋องผู้เกรียงไกรก็ชะงักกึก นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนประหลาดใจอย่างที่สุด! ขอขอบพระคุณรี้ดдерที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "เฉินเว่ยสายลุย" ด้วยดีเสมอมานะครับ