สงครามประกาศศักดา

“หุบปากของแกเสียที เรย์... ฉันรู้แล้วว่าพวกมันมาถึงไหน” ลิซ่าเค้นเสียงผ่านลำคอ มือเรียวบางที่เคยสั่นเทาเมื่อครู่บีบการ์ด ‘ผนึกเงาแห่งอดีต’ จนขอบกระดาษขูดลึกเข้าไปในเนื้อนิ้วจนเลือดซึม เธอไม่ได้หันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงตำแหน่งของกองทัพกิลด์ ‘พันธมิตรไร้พ่าย’ นับร้อยชีวิตที่กำลังล้อมกรอบฐานที่มั่นของเธอไว้ กลิ่นไหม้ของอากาศธาตุเริ่มอบอวลไปทั่วห้องโถง เสียงคำรามของเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกระดมยิงเข้าใส่เกราะป้องกันภายนอกดังกึกก้องเหมือนฟ้าผ่าที่ไม่มีวันหยุด ลิซ่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้กลับฉายแวววูบไหวราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบ “ลิซ่า! ถ้าเราไม่เปิดใช้งานมาตรการ ‘จุดตาย’ เดี๋ยวนี้ ฐานที่มั่นนี้จะเหลือแค่เศษเหล็กภายในห้านาทีนะ!” เรย์ตะโกนผ่านหูฟัง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่หาได้ยากยิ่ง แฮกเกอร์อัจฉริยะกำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง “ระบบป้องกันด่านที่สามแตกแล้ว! พวกมันไม่ได้มาเพื่อต่อรอง พวกมันมาเพื่อกำจัด!” ลิซ่าไม่ได้ตอบ เธอค่อยๆ ยืนขึ้นเต็มความสูง ความเจ็บปวดที่หน้าอกขยายตัวเหมือนรอยร้าวบนแก้วที่ถูกค้อนทุบ อดีต... ใช่ อดีตที่เธอกลัวที่สุดกำลังไล่ล่าเธอผ่านกองทัพกิลด์ใหญ่ ผู้ชายที่ยืนอยู่หัวแถวของกองทัพนั้น—ชายที่เคยเป็นคนสำคัญที่สุดของเธอ คนที่เคยให้สัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างเธอจนวินาทีสุดท้าย “ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เรย์” ลิซ่ากล่าวเสียงเรียบจนน่ากลัว “ถอยออกไปจากระบบควบคุมประตูหน้า ปล่อยให้มันเปิดออก” “เธอเสียสติไปแล้วเหรอ!” “ทำตามที่ฉันสั่ง!” เธอตวาดกร้าว นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่กดทับความกลัวไว้ใต้ชั้นลึก “นี่ไม่ใช่สงครามแย่งชิงทรัพยากร แต่นี่คือการชำระบัญชีแค้นส่วนตัว... และฉันจะปิดฉากมันด้วยมือของฉันเอง” ปัง! บานประตูเหล็กกล้าหนาหลายเมตรถูกกระแทกจนพังครืน ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว ลิซ่ายืนตระหง่านอยู่กลางโถงกว้าง ร่างโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทดูตัดกับบรรยากาศที่โกลาหลเบื้องหลัง เบื้องหน้าของเธอคือกลุ่มฮันเตอร์ระดับสูงของกิลด์พันธมิตรไร้พ่าย นำโดยชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่สวมชุดเกราะสีเงินวาววับ สายตาของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความสมเพช “ไม่ได้เจอกันนานนะ... การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นกรีดลึกลงในใจของเธอเหมือนมีด “ฉันนึกว่าเธอจะหนีหางจุกตูดไปซะแล้ว” ลิซ่าแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่สวยงามแต่แฝงไปด้วยความตาย เธอค่อยๆ หยิบการ์ดขึ้นมาหนึ่งใบจากสำรับ—การ์ดใบที่ไม่ได้อยู่ในบันทึกของใครหน้าไหนทั้งนั้น “การหนีมันเป็นสไตล์ของคนขี้แพ้ ‘อลิค’... และถ้าฉันจำไม่ผิด นายคือคนที่สอนให้ฉันรู้ว่าในโลกนี้ ไม่มีมิตรแท้ มีแต่ผลประโยชน์ที่เน่าเฟะ” “ปากดีเหมือนเดิม” อลิคชักดาบแสงออกมา “วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อนำ ‘ไอเทมชิ้นสุดท้าย’ ที่เธอขโมยไปกลับคืนมา ส่งมันมา แล้วฉันจะปล่อยให้เธอตายอย่างสงบ” “ไอเทมเหรอ?” ลิซ่าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความร่าเริง “สิ่งที่นายต้องการน่ะ ไม่ได้อยู่ในห้องนี้หรอก... แต่มันอยู่ในนี้ต่างหาก” เธอเคาะที่หน้าอกซ้ายของตนเอง ก่อนจะสะบัดการ์ดในมือขึ้นฟ้า วูบ! แสงสีม่วงดำสว่างวาบไปทั่วโถง การ์ดที่เธอปล่อยออกไปไม่ได้กลายเป็นอาวุธ แต่มันกลับขยายตัวออกเป็นโซ่ตรวนเวทมนตร์ที่พุ่งเข้าพันธนาการเหล่าฮันเตอร์นับร้อยที่อยู่เบื้องหลังอลิคไว้ในพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังลั่นเมื่อพลังชีวิตของพวกเขาถูกดูดกลืนเข้าสู่การ์ดของลิซ่าอย่างบ้าคลั่ง “แกทำอะไรลงไป!” อลิคถอยหลังกรูด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและหวาดกลัว “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย อลิค” ลิซ่าก้าวเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวที่กระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบ “พวกแกเป็นคนตัดสินใจบุกเข้ามาในเขตอาคมของฉันเอง... ลืมไปแล้วหรือไงว่ากิลด์ของนายสอนให้ฉันรู้จัก ‘กับดัก’ ได้ดีแค่ไหน?” ลิซ่าหยุดยืนตรงหน้าอลิค ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความสว่างไสวของชัยชนะที่แลกมาด้วยหัวใจที่แหลกสลาย “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อต่อสู้กับนายคนเดียว แต่ฉันมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่พวกแกเคยพรากไป” ในวินาทีที่เธอเตรียมจะกระชากหน้ากากของอลิคออก เพื่อเปิดเผยความลับที่กิลด์ใหญ่พยายามซ่อนไว้มานับสิบปี เสียงแจ้งเตือนจากระบบของเรย์ก็ดังแทรกเข้ามาในหัวของเธอ แต่มันไม่ใช่เสียงของเรย์... กลับเป็นเสียงของระบบหลักที่เธอไม่เคยเข้าถึงได้มาก่อน มันคือกุญแจที่ถูกล็อกไว้จากเบื้องบน [คำเตือน: ผู้บุกรุกไม่ได้มีแค่กองทัพกิลด์... แต่มี 'สิ่งนั้น' แทรกซึมเข้ามาในฐานที่มั่นของคุณแล้ว] ลิซ่าชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาดำที่ยืดยาวออกจากใต้ฝ่าเท้าของอลิค เงามืดนั้นไม่ได้เป็นของเขา แต่มันกำลังคลืบคลานเข้าหาเธอด้วยเจตจำนงสังหารที่รุนแรงกว่าฮันเตอร์ทุกคนที่เคยพบเจอ อลิคเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน เขามองเงานั้นด้วยความหวาดหวั่นพลางสั่นศีรษะเหมือนกับจะบอกว่า 'ไม่ใช่ฝีมือของฉัน' เงามืดนั้นยืดตัวขึ้นกลายเป็นรูปร่างมนุษย์ที่มีใบหน้าคุ้นเคย... ใบหน้าที่ลิซ่าเห็นเมื่อส่องกระจกทุกเช้า แต่ดวงตานั้นกลับเป็นสีแดงฉานไร้แววตา! มันก้าวออกมาจากเงามืด ยกมือขึ้นชี้มาที่ลิซ่าพร้อมกับหยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาจากอากาศธาตุ—การ์ดใบเดียวกับที่ลิซ่าเพิ่งทำลายทิ้งไปในอดีต “ลิซ่า... ถึงเวลาคืนร่างให้เจ้าของเสียที” ด้วยความยินดีที่ได้ร่วมเดินทางไปกับทุกท่าน การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าจะกลับมาคลี่คลายปมปริศนาในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ!