พลังใหม่ที่เหนือจินตนาการ

"นายไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีการ์ดระดับพระเจ้าในครอบครองหรอกนะ" ลิซ่าแค่นยิ้มมุมปาก ความเย็นชาในดวงตาคู่สวยฉายชัดท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ชายสวมหน้ากากครึ่งซีกคนนั้นหยุดฝีเท้าลง เงาสีดำจากร่างของเขาแผ่ขยายลามเลียไปบนพื้นห้องทดลองลับราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหย "สัญลักษณ์นั่น... คุณคือคนของ 'องค์กรเงามืด' ที่ฉันตามหามาตลอดสามปีใช่ไหม" ลิซ่าถามพลางกระชับการ์ดในมือแน่น เธอไม่รอคำตอบ ร่างเพรียวบางพุ่งตัวถอยหลังอย่างรวดเร็วพร้อมกับดีดนิ้วสั่งการระบบการ์ดในหัวทันที *เป้าหมาย: ผสานการ์ด SSR - 'ราชันย์แห่งเปลวเพลิงนิรันดร์' และ 'จอมทัพแห่งพายุสายฟ้า'* ความร้อนระอุจากเปลวเพลิงสีทองปะทะกับกระแสไฟฟ้าสีครามที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในอากาศ เสียงคำรามของพลังงานดังกึกก้องจนผนังห้องสั่นสะเทือน ลิซ่าฝืนทนต่อแรงกดดันมหาศาล ใบหน้าของเธอมีหยาดเหงื่อผุดพราย แต่แววตามุ่งมั่นไม่มีความสั่นคลอนแม้แต่น้อย "การรวมการ์ดที่มีธาตุตรงข้ามกันน่ะมันเหมือนการเดินบนเส้นด้าย ถ้าพลาดแค่นิดเดียวคือความตาย แต่ถ้าสำเร็จ..." เธอกระซิบกับตัวเองขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสไอคอนสีทองและสีฟ้าที่หมุนคว้าง "มันจะกลายเป็นนิยามใหม่ของความหายนะ" "เปล่าประโยชน์" ชายหน้ากากเอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์ เขาสะบัดการ์ดสีดำในมือเบาๆ ทันใดนั้น เงาดำมืดที่พื้นก็พุ่งขึ้นเป็นโซ่ตรวนเข้าพันธนาการขาของลิซ่าไว้แน่น "การ์ดของเธอเป็นเพียงของเล่นที่ผลิตจากระบบกระแสหลัก แต่ของฉัน... มันคือจุดกำเนิดของความว่างเปล่า" ลิซ่ากัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างเมื่อโซ่เงาดำนั้นกัดกินพลังงานในตัวเธอไปอย่างรวดเร็ว "ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ต้องสร้างสิ่งที่ 'ระบบ' ยังไม่เคยรู้จักมาก่อน!" เธอตะโกนลั่นห้อง หัวใจเต้นระรัวในจังหวะเดียวกับที่เธอกดผสานการ์ดจนสุดแรง ไม่ใช่แค่การหลอมรวม แต่เป็นการ 'ยัดเยียด' เจตจำนงของเธอลงไปในข้อมูลดิจิทัล การ์ดทั้งสองใบแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวนวล ก่อนจะกลับมารวมตัวกันใหม่ในรูปลักษณ์ที่ต่างออกไป การ์ดใบใหม่ปรากฏขึ้นในมือ... มันไม่ใช่สีทองหรือสีฟ้า แต่เป็นสีโปร่งแสงที่มีประกายรุ้งล้อมรอบ เปล่งออร่าที่ทำให้เงาดำรอบตัวชายหน้ากากต้องถอยกรูด "นี่คือ... พลังที่ไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลของใครทั้งสิ้น" ลิซ่าหอบหายใจหนักหน่วงแต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้น เธอดีดนิ้วเบาๆ ส่งการ์ดใบใหม่เข้าสู่สล็อตใช้งาน *ทักษะลับ: 'มหาเวทย์หลอมรวมดารา'* ห้องทั้งห้องสว่างวาบจนเกือบตาบอด แสงสีรุ้งกัดเซาะเงาดำจนละลายกลายเป็นไอ ชายหน้ากากชะงักไปครู่หนึ่ง ก้าวถอยหลังด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก "เป็นไปไม่ได้... มนุษย์ไม่ควรจะปรับเปลี่ยนโค้ดของระบบได้ถึงระดับนี้!" "คนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ แม้แต่สิ่งที่ถูกเขียนโปรแกรมมาให้ตายตัว" ลิซ่ารุกคืบเข้าไปหาเขา แสงจากการ์ดใบใหม่ยังคงหมุนวนรอบกายเธอราวกับป้อมปราการที่ไม่มีวันถูกทำลาย ทว่าในวินาทีที่ลิซ่ากำลังจะได้เปรียบ เรย์ที่เชื่อมต่อสัญญาณผ่านทางหูฟังก็ร้องตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ลิซ่า! ถอยออกมา! ค่าพลังที่เธอใช้น่ะมันทะลุขีดจำกัดของเครื่องเซิร์ฟเวอร์หลักแล้ว ถ้าเธอใช้ท่าไม้ตายขั้นต่อไป ตัวตนในระบบของเธอจะถูกลบหายไปตลอดกาล!" มือของลิซ่าค้างอยู่กลางอากาศ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นจอมอนิเตอร์ของเรย์ที่แสดงสถานะ 'System Overload' สีแดงฉานกะพริบถี่ๆ เธอหันกลับไปมองชายหน้ากากที่ตอนนี้เริ่มตั้งหลักได้และกำลังจะดึงการ์ดใบที่สองออกมาจากเงามืดของตัวเอง การตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้นหนักอึ้งกว่าภูเขา หากเธอหยุดตอนนี้ ชายผู้นี้จะหนีไปและเบาะแสเรื่ององค์กรลับจะขาดสะบั้น แต่หากเธอไปต่อ... เธออาจต้องแลกกับการสูญเสียทุกอย่างที่เธอเคยมีในโลกแห่งการ์ดใบนี้ ชายหน้ากากหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปลดหน้ากากครึ่งซีกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงาหมวก ลิซ่าเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อใบหน้าที่ปรากฏอยู่หลังหน้ากากนั้น... คือใบหน้าเดียวกับ 'ลิซ่า' ในวัยเด็กที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์สูญเสียครอบครัวเมื่อสิบปีก่อน "มาสิ ลิซ่า... ทำลายฉันสิ แล้วดูว่าเธอจะกลายเป็นอะไรเมื่อความลับทั้งหมดถูกเปิดเผย" ลิซ่าทรุดเข่าลงเล็กน้อย เสียงหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มือที่ถือการ์ดสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ นี่ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่เธอพยายามลบมันทิ้งมาโดยตลอด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางเคียงข้างการ์ดมาสเตอร์ลิซ่ามาถึงตอนนี้นะคะ