กลยุทธ์ตั้งรับและสวนกลับ

"หมากตานี้ พวกเขาพลาดไปแล้ว เรย์" เสียงกระซิบราบเรียบของฉันดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องบัญชาการชั่วคราว ปลายนิ้วเรียวพาดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายภาพผังเมืองร้างเบื้องล่าง พื้นที่ที่เคยกว้างใหญ่บัดนี้กลายเป็นกับดักที่ฉันบรรจงสร้างขึ้นอย่างประณีต ฉันเหลือบมองเรย์ที่กำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจนเกิดเป็นแสงไฟสีฟ้าตัดกับแววตาที่เคร่งเครียดของเขา "พวกกิลด์หมาป่าทมิฬเข้าใกล้ระยะห้าสิบเมตรแล้วครับลิซ่า แผนการของคุณ... มันบ้ามาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าน่าขนลุกชะมัด" เรย์ตอบโดยไม่หันมามอง "ถ้าพวกมันรู้ว่าไอ้ข้อมูลลับที่ผมปล่อยออกไปคือเหยื่อล่อ พวกมันคงไม่โง่หัวซุกหัวซุนเข้ามาในจุดอับสัญญาณแบบนี้" ฉันแค่นยิ้มมุมปาก พลางหยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมาหมุนเล่นระหว่างนิ้ว มันคือการ์ดระดับ SSR ที่ฉันซุ่มสุ่มได้มาด้วยต้นทุนมหาศาล 'กำแพงมายาแห่งพันธนาการ' มันไม่ใช่การ์ดสำหรับทำลายล้าง แต่มันคือจุดจบของนักล่าที่คิดจะล่าผู้ที่เหนือกว่า "ความโลภคือจุดอ่อนที่แย่ที่สุดของมนุษย์นะเรย์ โดยเฉพาะกับพวกที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าคนอื่น" ฉันก้าวไปที่หน้าต่างกระจกใส มองลงไปยังกลุ่มเงาที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างย่ามใจเบื้องล่าง พวกเขาคิดว่ากำลังไล่ต้อนฉัน แต่ในสายตาของฉัน พวกเขาเป็นเพียงเบี้ยที่เดินเข้าสู่ช่องตารางที่ฉันกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว "ลิซ่า... สัญญาณชีพจรของศัตรูหนาแน่นขึ้นแล้ว มีตัวละครระดับหัวหน้ากิลด์โผล่มาด้วยคนหนึ่ง" เรย์รายงานเสียงสั่นเล็กน้อย "เราจะเอาไงต่อ? จะสู้ตรงๆ หรือจะเล่นตลกกับพวกมันก่อน?" "เล่นตลกงั้นเหรอ?" ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาหรี่ลงจดจ้องไปยังเงาร่างที่นำหน้ากลุ่ม "เราจะให้พวกมันได้ลิ้มรสความรู้สึกของการเป็นเหยื่อบ้าง เรย์... ปิดการเชื่อมต่อทางออกฝั่งทิศเหนือและใต้ทันที ใช้มานาที่เหลืออยู่ทั้งหมดกระตุ้นวงจรการ์ดกับดักที่ฉันวางไว้" เสียงเครื่องจักรส่งสัญญาณเตือนดังหึ่งๆ ขึ้นรอบตัว วินาทีที่ศัตรูเหยียบเข้าสู่ใจกลางวงล้อม ทันใดนั้นพื้นที่โดยรอบก็พลันแปรเปลี่ยนไป โครงสร้างตึกร้างที่เคยดูธรรมดากลับส่องแสงสว่างวาบเป็นตารางหกเหลี่ยมสีทองพันธนาการทุกย่างก้าวของศัตรูไว้ "นี่มันอะไรกัน!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของหัวหน้ากิลด์หมาป่าทมิฬดังขึ้นจากเบื้องล่าง "กับดักงั้นเหรอ? แกคิดว่าของแค่นี้จะหยุดพวกเราได้งั้นเรอะ!" ฉันยืนกอดอก มองดูความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความสงสาร ในอดีตฉันเคยเป็นเหยื่อที่ต้องวิ่งหนีจากการหักหลังของคนกลุ่มเดิมนี้ แต่ในวันนี้... ฉันคือผู้ล่าที่ถือครองชะตาชีวิตของพวกมันไว้ในมือ "เรย์ กระตุ้นการ์ด 'โซ่ตรวนแห่งความสิ้นหวัง'" ฉันออกคำสั่งเสียงเย็น "รับทราบครับ!" ทันใดนั้น โซ่ตรวนโปร่งแสงนับร้อยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการขาและแขนของเหล่าสมาชิกกิลด์ไว้กับที่ พวกเขาพยายามใช้พลังโจมตีใส่โซ่เหล่านั้น แต่ทุกการโจมตีกลับถูกสะท้อนกลับมาสร้างความเสียหายแก่ตัวพวกเขาเองเสียแทน นี่คือคอมโบที่ฉันขัดเกลามาเป็นร้อยครั้ง—การใช้ความแข็งแกร่งของศัตรูมาเป็นอาวุธทิ่มแทงตัวเอง ฉันเดินลงจากหอคอยสังเกตการณ์ ก้าวเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง เดินตรงไปยังจุดที่หัวหน้ากิลด์หมาป่าทมิฬกำลังดิ้นรนอยู่ในพันธนาการ เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่ทว่าในแววตานั้นกลับแฝงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "แก... ยัยปีศาจ ลิซ่า! แกวางแผนเรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว!" ฉันหยุดยืนตรงหน้าเขา ก้มลงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธนั้นด้วยสายตาที่เรียบเฉย "นานพอที่จะรู้ว่าการจะชนะเกมนี้ ไม่ใช่แค่การมีพลังที่เหนือกว่า... แต่คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะยอมให้ศัตรูคิดว่าพวกเขาเป็นผู้ชนะต่างหาก" ฉันหยิบการ์ดใบสุดท้ายขึ้นมา การ์ดใบนี้มีออร่าสีดำทมิฬปกคลุม มันคือการ์ดที่ฉันได้รับมาจากการทำภารกิจลับที่อันตรายที่สุด "แกไม่มีวันได้ในสิ่งที่แกต้องการหรอก เพราะฉันจะทำลายทุกอย่างที่แกสร้างมาให้หมดสิ้น!" เขาขู่ฟ่อ แต่ก่อนที่ฉันจะได้ลงมือปิดฉากความแค้นนี้ เสียงแจ้งเตือนจากเรย์ก็ดังขึ้นในหูฟังของฉัน ทว่ามันไม่ใช่เสียงรายงานชัยชนะ แต่มันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน "ลิซ่า! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! มีสัญญาณพลังงานที่ไม่รู้จักพุ่งตรงมาที่จุดปะทะ... มันไม่ใช่พลังของคนในกิลด์หมาป่าทมิฬ! ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้ล่อแค่เหยื่อเข้ามาในกับดักเพียงกลุ่มเดียว" ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างปริศนาในชุดคลุมสีเงินปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหลังหัวหน้ากิลด์ที่กำลังถูกพันธนาการ เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยพวกมัน แต่เขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีที่ดูแคลนทุกชีวิตที่อยู่ตรงนั้น สายตาของชายคนนั้นจ้องมองมาที่ฉัน... เป็นสายตาที่ฉันจำได้แม่นยำที่สุด "ดีมาก ลิซ่า... จัดการพวกมันได้สะอาดตาดี" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น "แต่เสียดายที่ 'ของ' ชิ้นนี้... ไม่ใช่ของเล่นที่เธอควรจะครอบครองตั้งแต่แรก" หัวใจของฉันกระตุกวูบ เมื่อเขายื่นมือออกมาและเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส โซ่ตรวนแห่งความสิ้นหวังที่ฉันสร้างขึ้นก็แตกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่แสนตื่นเต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!