การ์ดป้องกันอัคคีภัย

“นั่นไม่ใช่ภาพโฮโลแกรม... ใช่ไหม เรย์?” น้ำเสียงของลิซ่าราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวที่พยายามกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนหน้าจอสัมผัสที่กำลังฉายภาพร่างในหน้ากากสีเงินที่คุ้นตา หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำเหมือนกลองรบที่กำลังจะพังทลาย แต่ดวงตาของเธอยังคงจดจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของชายคนนั้นราวกับจะคว้านหาความจริงจากภาพพิกเซล “ผมพยายามตรวจสอบสัญญาณต้นทางแล้วครับลิซ่า แต่มันเหมือนกับ... เหมือนกับเขากำลังรอให้เราเห็น” เรย์ตอบกลับผ่านหูฟัง เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดรัวเร็วสะท้อนถึงความตื่นตระหนกที่พยายามควบคุม “ฐานลับของเราถูกแทรกแซง และที่แย่กว่านั้น อุณหภูมิรอบอาณาเขตกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ... มีคนกำลังเตรียมเปิด ‘ประตู’ เข้ามา” ยังไม่ทันขาดคำ เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างใต้ดิน แรงอัดอากาศทำให้ฝุ่นผงจากเพดานร่วงกราวลงมา ลิซ่าไม่ได้หลบ เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความมุ่งมั่น ในขณะที่หน้าจอแสดงสถานะของฐานทัพเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “สายเวทไฟงั้นหรือ? มุกเดิมๆ” ลิซ่าแค่นยิ้มที่มุมปาก หยิบการ์ดสีน้ำเงินเข้มขัดเงาวับออกมาจากซองเก็บการ์ดข้างกาย ภายนอกฐานทัพ ฮันเตอร์กลุ่มหนึ่งในชุดคลุมสีแดงเพลิงกำลังร่ายเวทมนตร์ พลังงานธาตุไฟที่ร้อนแรงจนอากาศบิดเบี้ยวเริ่มรวมตัวกันเป็นลูกไฟยักษ์เหนือฝ่ามือของหัวหน้ากลุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเหล็กกล้า พวกมันคิดว่าฐานลับแห่งนี้จะมอดไหม้ไปพร้อมกับความลับที่ลิซ่าซ่อนเอาไว้ “พังมันซะ! ลิซ่าต้องอยู่ในนั้น!” เสียงสั่งการที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมดังขึ้น ทว่า ในจังหวะที่ลูกไฟยักษ์กำลังจะพุ่งเข้าปะทะกำแพง ลิซ่าก็ก้าวออกมาจากเงามืดของประตูสำรอง เธอไม่ได้ลนลาน เธอยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับราชินีที่กำลังเดินบนพรมแดง “การ์ดมาสเตอร์... อย่างแกจะไปรู้อะไร” ฮันเตอร์คนนั้นหัวเราะลั่น ปล่อยมวลไฟมหาศาลเข้าใส่เธอโดยตรง ลิซ่าไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอเพียงแค่ดีดการ์ดในมือเบาๆ “การ์ดเวทมนตร์ระดับสูง: [อาณาเขตน้ำแข็งนิรันดร์]” ในเสี้ยววินาทีที่เปลวไฟร้อนแรงเข้าใกล้ตัวเธอ อากาศรอบข้างก็เปลี่ยนเป็นความเย็นจัดจนถึงขีดสุด เสียง “ฟู่!” ของไอน้ำที่ปะทะกับน้ำแข็งดังขึ้นจนกลายเป็นหมอกหนาทึบ เปลวไฟที่เคยโหมกระหน่ำถูกแช่แข็งกลางอากาศ กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งที่สวยงามแต่แฝงไปด้วยอันตราย ลิซ่าเดินผ่านกองเพลิงที่ดับมอดไปอย่างเยือกเย็น สายตาของเธอจ้องมองไปที่กลุ่มฮันเตอร์ที่กำลังยืนตะลึงกับภาพที่เห็น “พวกคุณมาผิดเวลาไปหน่อย” ลิซ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนคนฟังต้องขนลุก “และน่าเสียดายที่ฐานของฉัน... ไม่ต้อนรับคนไร้ฝีมือ” เธอสะบัดข้อมือ การ์ดหลายใบพุ่งออกไปเหมือนคมมีด บินว่อนตัดผ่านกระแสลมและตรึงร่างของพวกฮันเตอร์เหล่านั้นไว้กับกำแพงเหล็กด้วยน้ำแข็งที่แหลมคม นี่ไม่ใช่แค่การป้องกัน แต่มันคือการประกาศศักดา ทว่า ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมหลังจากการต่อสู้จบลง เรย์ก็ส่งสัญญาณเตือนภัยสูงสุดเข้าสู่สมองของเธอ “ลิซ่า! ระวังข้างหลัง! พลังงานที่ผมตรวจจับได้... มันไม่ใช่ฝีมือของพวกฮันเตอร์กระจอกนั่น!” ลิซ่าหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เธอเห็นทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก ชายสวมหน้ากากเงินคนนั้น ไม่ได้อยู่แค่ในหน้าจอ แต่เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ในมือของเขาถือการ์ดใบหนึ่งที่ทำให้ลิซ่าต้องเบิกตากว้าง... มันคือการ์ดใบเดียวกับที่เธอเคยทิ้งไว้ในหลุมศพของเขาเมื่อห้าปีก่อน เขายื่นมือมาข้างหน้าและขยับหน้ากากออกเพียงครึ่งเดียว เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่คุ้นตาภายใต้รอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยว “ลิซ่า... ขอบคุณที่เก็บรักษาของชิ้นนี้ไว้อย่างดีนะ แต่ถึงเวลาคืนเจ้าของแล้วล่ะ” ลิซ่าก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความตกตะลึง ในขณะที่ไอหมอกน้ำแข็งเริ่มแตกสลาย พร้อมกับการปรากฏตัวของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าไฟ—เงาดำที่พุ่งออกมาจากเงามืดของชายสวมหน้ากาก และนั่นคือจุดเริ่มต้นของกับดักที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมีวันได้เผชิญอีกครั้งในชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับการเดิมพันครั้งสำคัญนี้นะคะ ลิซ่าจะรออ่านความคิดเห็นของทุกคนค่ะ!