สืบหาความจริงเบื้องหลังเกตปริศนา

“อย่าเพิ่งขยับ!” เสียงกระซิบของฉันเฉียบขาดเสียจนอากาศรอบตัวดูจะแข็งค้าง เรย์ที่กำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมชะงักกึก ดวงตาที่ฉายแววตื่นตระหนกหลังเลนส์แว่นสะท้อนแสงสีแดงวาบจากเงาดำที่เพิ่งพุ่งผ่านหน้าเราไปเมื่อครู่ มันไม่ใช่เงาของมนุษย์... แต่มันคือกลุ่มก้อนของพลังงานมืดที่ขยับตัวด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าหิวโหย เราอยู่ในชั้นใต้ดินของเกตระดับ S ที่ถูกปิดตาย ภายในนี้ไม่มีแสงแดด มีเพียงกลิ่นอับชื้นของสารเคมีที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างมานานนับปี “ลิซ่า... สัญญาณชีพพวกนั้นมันไม่ใช่ฮันเตอร์” เรย์พูดเสียงสั่น ขณะที่ภาพโฮโลแกรมปรากฏร่างสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลง ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยว กล้ามเนื้อขยายใหญ่จนฉีกทะลุผิวหนัง และเหนือสิ่งอื่นใด คือวงจรเวทมนตร์ที่ถูกฝังลงไปในไขสันหลังอย่างโหดเหี้ยม “พระเจ้าช่วย... นี่มันไม่ใช่การล่าเกต แต่มันคือโรงฆ่าสัตว์” ฉันก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ส้นรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดัง *กริ๊ก* เบาๆ ฉันหยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมาประทับไว้ที่หน้าอก สัมผัสถึงไอเย็นจากพลังของมัน ‘การ์ดเนตรทิพย์ระดับทองคำ’ “เรย์ ซูมภาพที่ผนังตรงนั้นให้ฉันที” ฉันชี้นิ้วไปยังตู้กระจกขนาดยักษ์ที่ตั้งเรียงรายอยู่ตามทางเดิน ภายในตู้เหล่านั้นไม่ใช่ตัวอ่อนอสูร แต่เป็นร่างของฮันเตอร์ที่คุ้นหน้าคุ้นตา พวกเขาถูกเชื่อมต่อด้วยสายระโยงระยางเข้ากับเครื่องจักรที่ดูดกลืนพลังมานาไปจนเกือบหมดสิ้น “นั่นมัน... ฮันเตอร์คลาส A ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามเดือนก่อน!” เรย์อุทาน ใบหน้าเขาซีดเผือด “พวกเขาสร้างกองทัพมนุษย์กลายพันธุ์ด้วยการพรากชีวิตฮันเตอร์จริงๆ ด้วย!” ฉันมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่เยือกเย็น แม้ในใจจะเดือดพล่านด้วยความโกรธแค้น แต่ภายใต้หน้ากาก ‘การ์ดมาสเตอร์’ ฉันไม่อนุญาตให้ตัวเองแสดงความอ่อนแอออกมา ฉันขยับมือเลือกการ์ด ‘เกราะแสงพิฆาต’ เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจพุ่งออกมาจากเงามืดได้ทุกเมื่อ “ไม่ใช่แค่การทดลองเพื่อสร้างอาวุธนะเรย์” ฉันเอ่ยขึ้นพลางสังเกตเห็นตัวอักษรจางๆ ที่ถูกสลักไว้บนแท่นเครื่องจักร ‘Project: Rebirth’ “คนพวกนี้กำลังพยายามถ่ายโอนมานาจากฮันเตอร์ที่มีเลเวลสูงกว่า ไปยังร่างที่ถูกดัดแปลงเพื่อสร้าง ‘ผู้กล้าเทียม’ ขึ้นมา... ซึ่งฉันมั่นใจว่ามันต้องใช้ตัวเลขมานาในระดับมหาศาล” “แล้วทำไมต้องทำตอนนี้? ทำไมต้องเป็นที่เกตนี้?” เรย์ถามพลางนิ้วมือขยับรัวเพื่อเจาะข้อมูลจากเซิร์ฟเวอร์ลับ “เพราะความลับนี้ถูกออกแบบมาให้ฝังอยู่ในหลุมศพไปพร้อมกับพวกเราไงล่ะ” ฉันตอบพลางหันไปมองเงาดำที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างหลังม่านหมอกพิษ มันคือชายสวมหน้ากากคนเดิม ทว่าครั้งนี้... ดูเหมือนเขากำลังรอคอยเวลาที่ฉันจะเดินเข้ามาติดกับด้วยตัวเอง ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วโถงมืด “คุณนี่ช่างรู้งานจริงๆ การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า แต่เสียดายนะ... ความฉลาดของคุณมันเป็นเพียงแค่เชื้อเพลิงชั้นดีที่จะทำให้โปรเจกต์นี้สมบูรณ์แบบที่สุด” ฉันไม่รอช้า สลัดการ์ดใบที่สาม ‘โซ่ตรวนแห่งพันธนาการ’ พุ่งตรงไปยังชายคนนั้นทันที แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับทำให้ฉันต้องเบิกตากว้าง... โซ่ของฉันไม่ได้ล็อคตัวเขา แต่กลับทะลุผ่านร่างนั้นไปเหมือนกับอากาศธาตุ! “ภาพฉายโฮโลแกรมงั้นเหรอ!” ฉันอุทาน “ลิซ่า! ถอยออกมา!” เรย์ตะโกนสุดเสียง “นั่นไม่ใช่เป้าหมาย! แต่มันคือตัวจุดชนวน... ดูที่พื้นนั่น!” ใต้ฝ่าเท้าของฉัน อักขระเวทสีดำขยายตัวเป็นวงกว้าง มันไม่ใช่กับดักธรรมดา แต่มันคือ ‘วงเวทดูดกลืนวิญญาณ’ ที่เชื่อมต่อกับร่างมนุษย์กลายพันธุ์ทุกร่างในห้องนี้ พลังมานาของฉันเริ่มไหลออกจากร่างอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่ฉันกำลังจะเสียหลัก ลมหายใจที่เย็นเฉียบก็เป่ารดที่ข้างหู พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใคร... เสียงที่ฉันจำได้แม่นยำว่าเป็นของคนที่มีอิทธิพลที่สุดในกิลด์ใหญ่ที่เพิ่งว่าจ้างฉันมาทำภารกิจนี้ “ยินดีด้วยนะลิซ่า... คุณเพิ่งจะทำหน้าที่ ‘แหล่งพลังงานบริสุทธิ์’ ให้กับพวกเราได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว” มือปริศนาเอื้อมมาจับไหล่ฉันไว้แน่น ในขณะที่เงาดำที่ฉันคิดว่าเป็นชายสวมหน้ากาก เริ่มแยกออกเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั้น... มันไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นใบหน้าที่เหมือนกับตัวฉันราวกับแกะ! การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าจะทำอย่างไร เมื่อตัวเธอเองกำลังจะถูกแทนที่ด้วย ‘ร่างจำลอง’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในวินาทีที่วิญญาณกำลังถูกกระชากออกจากร่างนี้? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของฉันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!