บุกรังลับองค์กรเงา

“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง เรย์ ลบไฟล์ตัวตนของฉันในระบบฐานข้อมูลกิลด์ทิ้งให้หมด เดี๋ยวนี้!” เสียงของลิซ่าสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้น แต่นัยน์ตาสีเข้มของเธอกลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำในยามค่ำคืน เธอใช้ปลายนิ้วกดเข้าที่ขมับขณะที่ภาพหลอนในหัวยังคงฉายซ้ำ—ภาพของ ‘ร่างจำลอง’ ที่มีใบหน้าและท่าทางเหมือนเธอราวกับแกะสลักมาจากพิมพ์เดียวกัน กำลังยิ้มเยาะให้กับเธอจากเงาสะท้อนของกระจกในห้องลับที่สาบสูญ “ลิซ่า ฟังผมนะ ถ้าผมลบไฟล์ ‘ตัวตน’ ของคุณทิ้งตอนนี้ ระบบความปลอดภัยขององค์กรเงาจะตรวจพบความผิดปกติทันที และนั่นหมายความว่าวิญญาณของคุณที่กำลังถูกดึงรั้งไว้ด้วยรหัสพันธุกรรมดิจิทัลจะดับสูญไปพร้อมกับฐานข้อมูล!” เรย์ตอบกลับผ่านสื่อสารทางไกล น้ำเสียงของแฮกเกอร์หนุ่มร้อนรนผิดวิสัย “คุณกำลังเล่นกับความตายในร่างที่เหลือเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงนะครับ!” ลิซ่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ร่างกายของเธอสวมทับด้วยชุดสูท tactical สีดำสนิทที่กลืนไปกับเธอยามค่ำคืน มือเรียวบางหยิบ ‘การ์ดสุ่มระดับตำนาน’ ขึ้นมาสะบัดเบาๆ จนเกิดประกายไฟสีม่วงจางๆ รอบตัว เธอไม่ได้สนคำเตือน เธอสนใจเพียงแค่การบุกรุกเข้าไปในรังลับขององค์กรเงาเพื่อทำลายต้นตอของการสร้าง ‘ร่างจำลอง’ นี้ให้สิ้นซาก “ถ้าฉันต้องเป็น ‘ตัวจริง’ ที่ถูกขังอยู่ในร่างที่กำลังจะตาย หรือเป็น ‘ร่างจำลอง’ ที่มีลมหายใจแต่ไร้จิตวิญญาณ... ฉันเลือกที่จะทำลายทั้งคู่ทิ้งดีกว่า” ลิซ่ากระซิบกับความว่างเปล่าก่อนจะก้าวเข้าสู่เขตหวงห้ามของคฤหาสน์กลางป่าลึก ที่นี่คือฐานบัญชาการขององค์กรเงา... สถานที่ที่ความเงียบงันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงปืน ลิซ่าก้าวผ่านโถงทางเดินที่ประดับด้วยภาพวาดราคาแพง ทุกย่างก้าวของเธอแผ่วเบาไร้สุ้มเสียง ราวกับวิญญาณที่ล่องลอยผ่านขุมนรก เธอรู้ดีว่าในแต่ละมุมมืดมีเลเซอร์ตรวจจับความร้อนและหุ่นยนต์สังหารที่รอการสั่งการอยู่ แต่ด้วยกลยุทธ์ที่วางแผนมาอย่างแยบยล เธอใช้การ์ด ‘พรางตาขั้นสูงสุด’ ซ้อนทับกับเทคโนโลยีรบกวนสัญญาณของเรย์ ทำให้เธอกลายเป็นเพียงช่องโหว่ในระบบที่ไม่มีใครมองเห็น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ช้าไปนะ ลิซ่า” ลิซ่าหยุดชะงัก ร่างกายของเธอเกร็งขึ้นทันที เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่เงาสะท้อนบนบานกระจกฝั่งตรงข้าม ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่เหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้วกำลังก้าวออกมาจากความมืด ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ควรจะเป็นของเธอ กำลังจ้องมองเธอด้วยความสมเพช “แกไม่ใช่ฉัน” ลิซ่าพูดเบาๆ พร้อมกับพลิกการ์ดในมือขึ้นมา “แกเป็นเพียงอัลกอริทึมที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อแทนที่ความผิดพลาดของมนุษย์” “ผิดพลาดเหรอ?” ร่างจำลองยิ้มกว้าง “คนที่ไร้ความรู้สึกและเย็นชาอย่างเธอต่างหากคือความผิดพลาด ในขณะที่ฉัน... ฉันคือเวอร์ชันอัปเกรดที่จะพาองค์กรนี้ไปสู่จุดสูงสุด” ร่างจำลองดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพหุ่นยนต์สังหารที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงก็ปรากฏตัวออกมา พวกมันไม่ได้ยิงปืน แต่กลับปล่อยคลื่นความถี่สูงที่บีบอัดวิญญาณของลิซ่าให้หลุดออกจากร่าง ลิซ่าทรุดเข่าลง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วกระดูกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงพร้อมกัน เธอรู้สึกถึงพลังงานที่ค่อยๆ ไหลออกจากร่าง *ต้องตอนนี้* ลิซ่ากัดฟันกรอด เธอโยนการ์ดใบสุดท้ายในมือขึ้นฟ้า—การ์ดใบที่เธอเก็บไว้เป็นไพ่ตายสำหรับสถานการณ์วิกฤตเท่านั้น “เรย์! เปิดโปรแกรม ‘Mirror-Break’ เดี๋ยวนี้!” ทันทีที่ลิซ่าประกาศกร้าว ประกายสายฟ้าสีทองก็พุ่งตรงจากท้องฟ้าลงมาที่ใจกลางห้อง ฐานทัพลับทั้งหลังสั่นสะเทือน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่ว พื้นที่โดยรอบเริ่มแตกร้าวราวกับโลกแห่งความเป็นจริงกำลังจะพังทลายลง ตัวเลขรหัสคริปโตนับล้านบรรทัดวิ่งผ่านดวงตาของลิซ่า เธอไม่ได้กำลังสู้กับมนุษย์ แต่เธอกำลังสู้กับระบบที่สร้างตัวเธอขึ้นมา ร่างจำลองเบิกตากว้าง ความมั่นใจบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าระบบที่ควรจะคุ้มครองมันกลับกำลังกลืนกินมันเสียเอง “ไม่! เธอทำอะไรลงไป! ถ้าฉันพัง เธอเองก็จะต้อง...” “ใช่... ฉันรู้” ลิซ่าลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ร่างกายจะโปร่งแสงจนเกือบมองไม่เห็น “แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นตัวตายตัวแทนของฉันในโลกที่ฉันสร้างมากับมือ” ทว่า ในขณะที่รอยแยกของมิติเริ่มขยายตัวและดึงดูดทุกอย่างเข้าไปสู่ความว่างเปล่า ลิซ่ากลับชะงักเมื่อเห็นเงาดำร่างหนึ่งเดินออกมาจากห้องควบคุมหลัก—ไม่ใช่ร่างจำลอง และไม่ใช่ทหารขององค์กรเงา แต่เป็นชายวัยกลางคนที่เธอคุ้นเคยดีที่สุดในอดีต ชายผู้ที่เธอมั่นใจว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน... บิดาของเธอผู้ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของระบบผู้กล้าทั้งหมด เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะกดปุ่มรีเซ็ตระบบด้วยมือเพียงข้างเดียว “ยินดีด้วยนะลูกสาวพ่อ... เธอผ่านบททดสอบสุดท้ายแล้ว แต่เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่า... โลกที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่โลกใบเดิมที่เธอจากมาตั้งแต่นาทีแรกที่เธอกดสุ่มการ์ดใบนั้น” พื้นดินใต้เท้าของลิซ่าหายไป ความมืดมิดเข้าครอบงำประสาทสัมผัสทุกส่วน และในวินาทีที่วิญญาณของเธอหลุดออกจากร่างจนเหลือเพียงจุดแสงเล็กๆ เธอกลับมองเห็นหน้าจอระบบโปร่งใสลอยขึ้นมาตรงหน้า—มันไม่ใช่หน้าจอของเธอ แต่มันเป็นหน้าจอของคนที่กำลัง 'เฝ้าดู' การเดินทางของเธอมาโดยตลอด การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า หวังว่าเรื่องราวการต่อสู้เพื่อทวงคืนตัวตนในครั้งนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ!