วางแผนยึดครองตลาดหินมานา

"ตัวเลขในบัญชีของกิลด์มหาอำนาจพวกนั้น กำลังดิ่งลงเหวเหมือนคนตกตึกที่ไร้ร่มชูชีพเลยค่ะ เรย์" ลิซ่านั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท ดวงตาคู่สวยจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายกราฟราคาหินมานาผันผวนอย่างรุนแรง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงเป็นจังหวะที่เด็ดขาดและเยือกเย็น เธอไม่ได้มีความสะใจบนใบหน้า มีเพียงความนิ่งงันที่น่ากลัวราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เรย์ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ถอนหายใจพลางขยับแว่นตาที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากรหัสที่เขากำลังพิมพ์รัวเร็ว "มันไม่ใช่แค่ดิ่งลงเหวหรอกครับ... เอ่อ ขอโทษที ลิซ่า ผมหมายถึง มันคือการสูญสิ้นเส้นเลือดใหญ่ต่างหาก พวกเขากำลังพยายามซื้อหินมานาจากตลาดมืดในราคาสามเท่าของราคาตลาดปกติ แต่ก็นะ... ในเมื่อเรากว้านซื้อจนเกลี้ยงสต็อกตั้งแต่วันที่ราคาเริ่มขยับแล้ว ต่อให้มีเงินล้นฟ้า แต่ถ้าไม่มีสินค้าในมือ ก็เป็นได้แค่คนรวยที่ใกล้จะอดตายเท่านั้นแหละ" "ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกกิลด์ใหญ่ คือการดูถูกพลังของ 'ระบบการ์ด' ที่พวกเขามองว่าเป็นแค่ของเล่นเด็ก" ลิซ่ากล่าวเสียงเรียบ เธอหยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมาหมุนเล่นระหว่างนิ้ว มันคือการ์ดระดับหายากที่เธอเพิ่งสุ่มได้มาจากการวิเคราะห์ความต้องการของตลาด 'การ์ดควบคุมทรัพยากร: ผูกขาดเขตแดน' "ถ้าเราเปิดตัว 'ร้านค้าอิสระ' ในจังหวะที่พวกเขากำลังขาดแคลนแบบนี้ กิลด์เหล่านั้นจะยอมคุกเข่าลงมาหาเราเอง" เรย์เสริมด้วยรอยยิ้มมุมปาก "คุณวางแผนมาดีมาก ลิซ่า ทั้งการเจาะระบบการขนส่งของกิลด์คิงดอมและการซื้อสัญญาผูกขาดจากเหมืองแร่ในเขตอันตราย ตอนนี้ไม่มีใครในตลาดที่สามารถขยับตัวได้โดยไม่ผ่านเรา" ลิซ่าลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองฮันเตอร์ที่เต็มไปด้วยแสงสี เธอรู้อยู่เต็มอกว่าอดีตที่เธอเคยพยายามหนีห่าง กำลังไล่ล่าเธอผ่านเงาของกิลด์เหล่านี้ ยิ่งเธอแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ คนที่เคยหักหลังเธอก็ยิ่งต้องดิ้นรนหนักขึ้นเท่านั้น แต่ในเกมหมากรุกนี้ เธอไม่ใช่ตัวเดินอีกต่อไป เธอคือผู้คุมกระดาน "เตรียมการ์ดใบสุดท้ายไว้เถอะเรย์... เมื่อพวกนั้นเริ่มขยับตัวทำอะไรบ้าๆ เพื่อดึงอำนาจคืน เราจะใช้มันปิดเกม" ลิซ่ากล่าว สายตาของเธอหรี่ลงเมื่อเห็นรถยนต์สีดำสนิทที่ติดตราสัญลักษณ์ของกิลด์ศัตรูตัวฉกาจขับเคลื่อนเข้ามาในเขตของเธออย่างอุกอาจ "พวกเขาส่งคนมาเจรจาเร็วกว่าที่คิดนะ... แต่อย่าเรียกว่าเจรจาเลย เรียกว่า 'ส่งคำเตือน' น่าจะเหมาะกว่า" เรย์เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง มือวางบนคีย์บอร์ดพร้อมรับมือทุกสถานการณ์ ลิซ่าแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ให้พวกเขาขึ้นมาเถอะค่ะ ฉันอยากรู้ว่าสุนัขจนตรอกจะเห่าได้เสียงดังแค่ไหนก่อนที่ฉันจะกระชากโซ่ของพวกมันให้ขาดสะบั้น" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและหยาบคายดังสนั่น แต่ลิซ่ากลับไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่จัดเสื้อคลุมให้เข้าที่อย่างใจเย็น ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ส่งสัญญาณให้เธอเห็นว่าเขาได้ล็อกระบบความปลอดภัยทั้งหมดไว้แล้ว ประตูเปิดออกโดยไม่มีการอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์อีกสี่คน สายตาของเขาจ้องมองลิซ่าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณลิซ่า... สิ่งที่คุณทำอยู่นี้ไม่ใช่การทำธุรกิจ แต่มันคือการประกาศสงครามกับกิลด์ใหญ่ทั้งห้า คืนหุ้นส่วนเหมืองหินมานาให้เราซะ แล้วเราจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถือว่าผมมาเตือนในฐานะคนเคยรู้จักกัน" ลิซ่าหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าสวยสง่าไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เธอชูการ์ดในมือขึ้นช้าๆ แสงสีทองเรืองรองออกมาจากตัวการ์ดจนคนในห้องต้องยกมือขึ้นป้องตา "คนเคยรู้จักอย่างนั้นหรือคะ? คุณจำได้ไหมว่าใครเป็นคนทิ้งฉันไว้ในดงมอนสเตอร์เมื่อสามปีก่อน..." ชายคนนั้นชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีที่ลิซ่ากล่าวจบประโยค แต่ทว่า ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังระงมไปทั่วทั้งตึก! "ลิซ่า! แย่แล้ว!" เรย์ตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ระบบของตึกเราถูกแฮ็กจากภายใน! และ... และคนคุมเครื่องควบคุมการ์ดในห้องใต้ดินเพิ่งหายตัวไป!" ลิซ่าเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นเข้าสู่หัวใจเมื่อเธอเห็นหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นภาพวิดีโอสดของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองการ์ดที่เธอกำลังครอบครอง—ร่างนั้นสวมหน้ากากที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี เป็นคนเดียวกับที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ในอดีต! ขอขอบคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าในทุกๆ การตัดสินใจที่ยากลำบากนี้นะคะ