แหกคุกมิติเวลา

“อย่าเสียเวลาคำนวณความน่าจะเป็นที่ไม่มีอยู่จริงเลยค่ะเรย์... ในเมื่อประตูทางออกมันปิดตาย สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็คือการพังมันทิ้งจากข้างใน” ลิซ่าแค่นยิ้มบางๆ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวบางค่อยๆ กรีดผ่านอากาศที่บิดเบี้ยวในเกตจำลองระดับ S ที่กิลด์อสรพิษสร้างขึ้นเพื่อกักขังเธอไว้ พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกหย่อนหินลงไป พลังงานมานาที่อัดแน่นจนเกือบกลายเป็นของแข็งบีบอัดรอบกายจนชุดสูทนักล่าของเธอส่งเสียงลั่น [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบสภาวะวิกฤต ความเสถียรของมิติเหลือเพียง 0.04% คำแนะนำ: ยอมจำนน] "ยอมจำนนงั้นเหรอ?" ลิซ่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ "เสียดายนะที่ฉันไม่เคยเรียนรู้คำว่ายอมแพ้ในพจนานุกรม" ในวินาทีที่เกตจำลองเริ่มบีบอัดตัวเข้าหาศูนย์กลางเพื่อลบตัวตนของเธอให้หายไปจากประวัติศาสตร์ ลิซ่าสะบัดข้อมือเบาๆ การ์ดสีทองอร่ามที่ขอบขลิบด้วยประกายสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นในมือ มันคือ ‘การ์ดระดับตำนาน: กุญแจมิติที่ถูกลืม (The Forgotten Key)’ ที่เธอซุ่มเก็บไว้จากการสุ่มกาชาปองรอบล่าสุด ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่แรงดันมหาศาลจะระเบิดออก ลิซ่ากระแทกการ์ดลงบนรอยแยกของมิติ *เปรี้ยง!* เสียงเหมือนกระจกบานยักษ์แตกกระจายก้องไปทั่วโสตประสาท มิติที่เคยปิดตายบิดเบี้ยวจนมองเห็นโครงสร้างพื้นฐานของความเป็นจริงเป็นเส้นใยสีขาวนวล ลิซ่าก้าวเท้าผ่านรอยแตกนั้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับนางพญาที่กำลังเดินผ่านประตูวัง แม้เสื้อผ้าจะเปื้อนฝุ่นและมีบาดแผลจากการขัดขืนของมิติ แต่แววตาของเธอกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีด เมื่อเท้าแตะลงบนพื้นคอนกรีตของโลกภายนอก เสียงเฮและเสียงอุทานด้วยความตกตะลึงก็ดังระงมไปทั่วโถงกิลด์กลางที่เฝ้าจับตาดูการทดลองนี้อยู่ "เป็นไปไม่ได้... นั่นมันลิซ่า! เธอทำลายเกตจำลอง S-Rank ด้วยตัวคนเดียวได้ยังไง!" เสียงของหัวหน้ากิลด์ดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ลิซ่าปัดฝุ่นออกจากไหล่ สายตาที่กวาดมองไปรอบห้องเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้ผู้คนในห้องถึงกับหยุดหายใจ เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว ทิ้งรอยเท้าที่เปื้อนคราบมานาสีฟ้าจางๆ ไว้เบื้องหลัง ในขณะที่เรย์ส่งเสียงเข้ามาในหูฟังด้วยความดีใจจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่ลิซ่าทำเพียงยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามปราม "เงียบก่อนเรย์..." เธอพึมพำผ่านไมค์จิ๋ว "ดูเหมือนว่าการแสดงโชว์ครั้งนี้ จะมี 'ผู้ชม' ที่ไม่ได้รับเชิญมารอรับเราอยู่ข้างนอกนั่นเยอะทีเดียวนะคะ" ลิซ่าหยุดเดินเมื่อถึงประตูทางออก เธอมองเห็นเงาสีดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาของกล้องวงจรปิด ไม่ใช่แค่พวกคนของกิลด์ แต่เป็นใครบางคนที่ทรงพลังกว่านั้น... ใครบางคนที่รู้จักการ์ดใบที่เธอเพิ่งใช้ไปเป็นอย่างดี มือของเธอกระชับการ์ดในกระเป๋าแน่น ความมั่นใจในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นนักล่าที่รู้ว่ากำลังตกเป็นเหยื่อของการไล่ล่าครั้งใหญ่กว่าเดิม เมื่อเธอผลักประตูออกไปสู่โถงกว้าง แสงไฟสปอร์ตไลท์นับสิบดวงก็สาดส่องลงมาที่เธอ พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังช้าๆ และหนักแน่นจากชายในชุดสูทสีเทาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใจกลางห้องโถง "ยินดีด้วยนะ ลิซ่า... การแสดงจบลงแล้ว แต่มันเพิ่งเป็นจุดเริ่มต้นของบทลงโทษที่คุณต้องได้รับจากการ 'ขโมย' ของของฉันไป" เขาคนนั้นคือชายที่เธอเคยไว้ใจที่สุดในอดีต คนที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของระบบผู้กล้าก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง ลิซ่าหน้าซีดลงชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่สั่นไหวเล็กน้อย ในมืออีกข้างของชายคนนั้น มีการ์ดสีดำสนิทที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในระบบกาชา... มันส่งไอเย็นยะเยือกออกมาจนอากาศรอบตัวแข็งตัว การผจญภัยครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า