การสุ่มการ์ดฉุกเฉินระดับสูง

กลิ่นไหม้ของอากาศที่เกิดจากการเสียดสีของเวทมนตร์ระดับสูงตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงลับ ลิซ่ากวาดสายตาผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่กะพริบถี่รัวราวกับจังหวะหัวใจที่กำลังจะระเบิด แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกประตูเหล็กกล้าบ่งบอกว่ากองกำลังล่าสังหารของกิลด์ ‘อิมพีเรียล’ ได้พังด่านป้องกันชั้นสุดท้ายเข้ามาแล้ว “ลิซ่า! พวกมันใช้เครื่องเจาะมิติระดับ S พังกำแพงกั้นเข้ามาแล้ว อีกไม่เกินสามสิบวินาทีระบบป้องกันจะล่มสลาย!” เสียงของเรย์ที่แทรกผ่านหูฟังฟังดูขาดห้วงและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เจ้าตัวพยายามกดข่มไว้ ลิซ่าไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาสีเทาเย็นเยียบจ้องมองไปที่แท่นสุ่มการ์ดสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผ่านระบบผู้กล้า นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเล็กน้อยก่อนจะกรีดผ่านอากาศ เลือกเมนู ‘แลกเปลี่ยนแต้มทั้งหมดเป็นแต้มสุ่มระดับพระเจ้า’ *‘ยินดีด้วย คุณมีแต้มสะสมทั้งหมด 1,250,000 แต้ม การันตีการสุ่มระดับสูงสุดหนึ่งครั้ง... คุณต้องการดำเนินกระบวนการใช่หรือไม่?’* “กระบวนการมันจบตั้งแต่วินาทีที่พวกมันหักหลังฉันแล้วค่ะ” ลิซ่าแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ยืนยัน” ทันใดนั้น ห้องโถงที่มืดมิดก็ถูกฉาบด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์จนแสบตา กลิ่นของกาลเวลาที่หยุดนิ่งและความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าครอบคลุมทุกอณู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มฮันเตอร์ที่กำลังพุ่งตรงมาหยุดชะงักราวกับโดนแช่แข็งในมิติคู่ขนาน *‘คำเตือน: พลังงานที่คุณกำลังเรียกใช้ อาจส่งผลกระทบต่อสภาวะจิตใจของโฮสต์... คุณแน่ใจแล้วหรือ?’* “ถ้าวันนี้ต้องตาย ฉันก็ขอเลือกตายในแบบที่ลิขิตชะตาตัวเองได้ก็พอค่ะ” ลิซ่ากระซิบ เสียงของเธอนิ่งสนิทขณะที่การ์ดใบหนึ่งค่อยๆ เผยอออกมาจากช่องว่างระหว่างมิติ มันไม่ใช่การ์ดทั่วไป ลวดลายบนหน้าการ์ดเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ภาพของนาฬิกาทรายที่ทรายกำลังไหลย้อนกลับส่องแสงสีฟ้าหม่นออกมา การ์ดใบนั้นคือ [Chronos’ Verdict: ห้วงเวลาแห่งการพิพากษา] เธอไม่รอช้าที่จะแตะการ์ดใบนั้น พลังงานมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างจนรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นกำลังจะแหลกสลาย ผิวหนังของเธอเริ่มมีอักขระสีทองเรืองรองขึ้นมาตามลำคอและแขน ความเจ็บปวดนั้นสาหัสเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะรับไหว แต่ลิซ่าทำเพียงแค่กัดริมฝีปากจนห้อเลือด ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของสิ่งมีชีวิต ประตูเหล็กกล้าถูกระเบิดออก เศษโลหะปลิวว่อนไปทั่วห้อง ฮันเตอร์ระดับแนวหน้าห้าคนพุ่งเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ พวกมันชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—หญิงสาวในชุดกาวน์ที่พริ้วไหวท่ามกลางมวลพลังงานที่บิดเบี้ยว “จับเป็นเธอซะ! ท่านผู้นำสั่งว่าข้อมูลในสมองของนังนี่สำคัญกว่าชีวิตมัน!” หัวหน้ากลุ่มตะโกนพร้อมเงื้อดาบพลังงานในมือ ลิซ่าไม่แม้แต่จะหันไปมอง เธอเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ในอากาศ ราวกับกำลังปัดหยดน้ำออกจากนิ้วมือ *‘คำสั่งการ์ด: ย้อนรอยแห่งความพินาศ’* ในพริบตา โลกทั้งใบดูเหมือนจะบิดเบี้ยว ฮันเตอร์ทั้งห้าคนไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่พวกมันกลับค่อยๆ ถอยหลัง กลับไปยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมที่พวกมันเคยอยู่เมื่อสิบวินาทีก่อน ในขณะที่อาวุธในมือของพวกมันแตกสลายกลายเป็นละอองทรายและรอยร้าวบนพื้นค่อยๆ หายไป ลิซ่าเดินย่างสามขุมเข้าไปหาชายผู้นั้นอย่างช้าๆ รองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัว “ดูเหมือนพวกคุณจะลืมไปนะคะ...” ลิซ่าหยุดยืนต่อหน้าหัวหน้ากลุ่มที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว “ว่าในโลกแห่งการ์ดใบนี้ คนที่ถือครองเวลา คือคนเดียวที่สามารถกำหนดจุดจบของเกมได้” “แก... แกทำอะไรลงไป! นี่มันวิชาต้องห้ามระดับตำนานไม่ใช่หรือไง!” ชายคนนั้นตะโกนเสียงหลง พยายามรวบรวมพลังเวทมนตร์เพื่อโจมตีสวนกลับ แต่เขากลับพบว่ามานาในร่างหายไปจนเกลี้ยง ลิซ่าก้มลงไปกระซิบข้างหูของเขา “ฉันแค่กำลังทดสอบว่า... ถ้าฉันย้อนเวลาไปก่อนที่พวกคุณจะได้รับภารกิจฆ่าฉันล่ะ? พวกคุณจะยังมีหน้ามีตามาเหยียบห้องนี้อยู่ไหม?” มือของเธอแตะลงบนหน้าอกของเขา สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัว ลิซ่ากระตุกยิ้ม ก่อนจะออกแรงกดเพียงเล็กน้อย พลังกาลเวลาไหลทะลักเข้าไปในร่างของชายคนนั้น ทำให้ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งใสและบิดเบี้ยวราวกับภาพสะท้อนในกระจกที่แตกร้าว ทว่า ในจังหวะที่ลิซ่ากำลังจะปิดฉากนั้นเอง เธอก็สัมผัสได้ถึงแรงกระแทกจาก ‘บางอย่าง’ ที่ไม่ได้มาจากกลุ่มฮันเตอร์ตรงหน้า แต่มันมาจากด้านหลังของประตูที่พังทลายลง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในความมืด มันเป็นชายสวมหน้ากากเหล็กที่ไม่มีในรายชื่อเป้าหมายของระบบ แววตาของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่าลิซ่าหลายขุม เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามา แต่กลับดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว... ห้วงเวลาที่ลิซ่าควบคุมไว้ก็แตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับแก้วที่ถูกทุบ “การ์ดระดับพระเจ้างั้นหรือ? น่าสนใจ... แต่น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงของเล่นสำหรับเด็กซนที่หลงทางเท่านั้น” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวพ้นจากเงามืด เผยให้เห็นตราสัญลักษณ์ที่อกเสื้อ... สัญลักษณ์ขององค์กรลับที่กิลด์ ‘อิมพีเรียล’ ต่างก้มหัวให้ ลิซ่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่แผนที่เธอวางไว้... หรือว่าระบบกำลังถูกแทรกแซงจากตัวตนที่อยู่เหนือมิติผู้กล้า? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาวิกฤตนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า