กับดักมิติเวลา

"อย่าพยายามขยับตัวเลย ลิซ่า... ทุกครั้งที่เธอหายใจ กลไกของมิตินี้จะยิ่งบีบอัดชั้นบรรยากาศรอบตัวเธอให้แหลกละเอียดลงไปอีก" เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าดังก้องสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่าสีครามเข้ม ลิซ่าไม่ได้หันไปมองต้นเสียง เธอเพียงแค่เหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มบางๆ ขณะที่เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปากข้างหนึ่ง หญิงสาวกวาดสายตามองสำรวจรอบตัว—มิติดันเจี้ยนจำลองที่ไร้ซึ่งจุดจบ พื้นที่นี้ไม่ใช่พื้นดิน แต่เป็นกระจกเงาโปร่งแสงที่สะท้อนภาพอดีตของเธอที่ถูกบิดเบือน ทั้งภาพกิลด์ที่ทรยศเธอ ภาพวันที่เธอสูญเสียทุกอย่าง และภาพใบหน้าของคนที่เธอเคยไว้ใจ "กับดักมิติเวลา... ช่างเลือกเฟ้นหามาจัดการฉันได้สมศักดิ์ศรีดีนี่" ลิซ่าแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ข้อมือซ้าย ซึ่งตอนนี้มี 'การ์ดพลังงาน' จำนวนสามใบกำลังเปล่งแสงริบหรี่จนแทบจะดับสูญ "นายคงลงทุนมหาศาลสินะ เพื่อที่จะกักขัง 'การ์ดมาสเตอร์' ไว้ในคุกที่ไม่แม้แต่จะมีเข็มนาฬิกาให้เดิน" *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงจากอุปกรณ์สื่อสารในหูของเธอดังขึ้นเป็นจังหวะขาดๆ หายๆ ของเรย์ "ลิซ่า! ได้ยินไหม! ฟังนะ... ฉันเจาะเข้าถึงรหัสล็อกของมิตินี้ได้แล้ว แต่มันไม่ได้ใช้รหัสผ่านแบบปกติ มันเป็นระบบสุ่มค่าความน่าจะเป็นที่อิงตาม 'จิตใต้สำนึก' ของเธอเอง ถ้าเธอหวั่นไหวแม้แต่นิดเดียว มิตินี้จะรีเซ็ตวงจรใหม่ทันที!" ลิซ่าหลับตาลง ความเย็นเยียบของดันเจี้ยนเริ่มกัดกินเข้าไปถึงกระดูก เธอกระชับดาดการ์ดในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน เธอไม่ได้ตื่นตระหนก ความเยือกเย็นที่ฝึกฝนมาจากการเผชิญหน้ากับความตายนับครั้งไม่ถ้วนทำให้เธอรู้ดีว่า การตัดสินใจที่ผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาที คือความพ่ายแพ้ที่ไม่มีโอกาสแก้ตัว "เรย์... ฟังฉันนะ" ลิซ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง "ในมิตินี้ ทุกอย่างที่เห็นคือภาพลวงตาที่สร้างจากความทรงจำอันเจ็บปวด หากฉันต้องการทำลายมัน ฉันต้องทำลาย 'ความหวัง' ที่ฉันยังยึดติดอยู่" เธอไม่ได้พูดเปล่า ลิซ่าหยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมา มันคือการ์ดระดับ 'Rare' ที่เธอเก็บรักษาไว้เปรียบเสมือนเครื่องรางของขลัง—ภาพถ่ายครอบครัวชิ้นสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย "ถ้าฉันใช้ 'การ์ดแลกเปลี่ยนความทรงจำ' ใบนี้ ฉันจะลบเหตุการณ์วันที่พวกมันหักหลังฉันออกไปจากสมองได้ แต่ผลกระทบคือฉันจะสูญเสียตัวตนที่ทำให้ฉันแข็งแกร่งอย่างทุกวันนี้" "นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ ลิซ่า! เธอจะเป็นใครถ้าไม่มีความทรงจำเหล่านั้น!" เสียงเรย์ร้อนรน "ฉันจะเป็นคนที่ 'ไม่เจ็บปวด' อีกต่อไปอย่างไรล่ะ" ลิซ่าหยิบการ์ดขึ้นมาอีกสองใบ คือการ์ด 'กระจกเงาแห่งโชคชะตา' และการ์ด 'โซ่ตรวนแห่งกาลเวลา' เธอเริ่มทำคอมโบด้วยความรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวพริ้วไหวราวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงบทเพลงสุดท้ายของชีวิต แสงสีทองและสีม่วงสลับกันปะทะเข้ากับกำแพงมิติที่อยู่รอบตัว ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มสั่นสะเทือน ภาพอดีตที่เคยเป็นเงาสะท้อนเริ่มแตกละเอียดเหมือนกระจกที่โดนค้อนทุบ รอยแยกมิติกำลังขยายตัวออก ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างของลิซ่าเมื่อพลังงานในตัวเธอถูกสูบไปใช้จนเกือบหมดสิ้น "ยังไม่พอ..." เธอพึมพำขณะเลือดกำเดาไหลซึม "ต้องมากกว่านี้... ต้องแม่นยำกว่านี้" ในขณะที่มิติกำลังจะพังทลายลงมา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ลิซ่าชะงัก สายตาของเธอจับจ้องไปที่เงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากหลังภาพสะท้อนที่กำลังแตกสลาย ร่างนั้นดูคุ้นตา... ยิ่งเมื่อแสงสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำ ลิซ่าถึงกับหัวใจกระตุกวูบ ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าเธอ เขาเอื้อมมือมาหยิบการ์ดในมือเธอไปหน้าตาเฉย ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้ลิซ่าแทบหยุดหายใจ "ลืมตาขึ้นเถอะลิซ่า... ในห้องทดลองนี้ ไม่ได้มีแค่เธอกับฉัน แต่มี 'เขา' อีกคนที่รอซ้ำเติมเธออยู่ข้างหลังนั่น" ลิซ่าหมุนตัวกลับไปในทันที แต่สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่มันคือบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สงครามครั้งก่อน... ชายผู้เป็นอาจารย์และคนทรยศตัวจริงที่ยืนถือมีดอาบยาพิษจ่อที่คอหอยของเธอจากด้านหลังโดยที่เธอไม่รู้สึกถึงการมีตัวตนเลยแม้แต่นิดเดียว! ความหวังที่จะรอดออกไปเริ่มเลือนราง เมื่อเธอกำลังจะถูกต้อนให้จนมุมในกับดักที่ออกแบบมาเพื่อพรากชีวิตเธออย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของลิซ่าในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า