การ์ดราชินีน้ำแข็ง

“ยินดีด้วยที่รอดมาได้... แต่ผู้กล้าตัวจริง ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกนะ ลิซ่า” เสียงที่ทิ้งท้ายไว้ในห้วงความคิดยังคงก้องกังวานประหนึ่งคำสาปแช่ง ในขณะที่ปลายรองเท้าบูตหนังสีดำสนิทของฉันเหยียบลงบนซากผลึกน้ำแข็งที่แตกละเอียดอยู่แทบเท้า บรรยากาศภายในห้องโถงบอสชั้นที่ 39 เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่หอบถี่เล็กน้อย ไอความเย็นเยือกพุ่งปะทะผิวหน้าจนแสบไปถึงกระดูก แต่มันกลับเป็นความเจ็บปวดที่ฉันโหยหา เพราะนั่นหมายความว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ บอสประจำชั้น—‘ราชินีน้ำแข็งแห่งนิรันดร์’ ร่างยักษ์ที่เคยสูงตระหง่านดุจภูเขาหิมะ บัดนี้แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าอ่อนจางหายไปในอากาศ เหลือเพียงผลึกแก้วใสรูปการ์ดที่ส่องประกายเรืองรองอยู่กลางอากาศธาตุ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก กวาดสายตามองไปรอบห้องที่พังพินาศ การคำนวณกลยุทธ์เมื่อครู่—การเสียสละการ์ดระดับหายาก ‘โล่เกราะศิลา’ เพื่อล่อหลอกให้มันโจมตีพลาดจนเปิดช่องว่างกลางหน้าอก—เป็นความเสี่ยงที่เกือบจะทำให้ฉันจบสิ้น แต่ผลลัพธ์ที่ได้รับนั้นคุ้มค่าเกินคุ้ม “ลิซ่า ฟังอยู่ไหม?” เสียงของเรย์ดังผ่านหูฟังขนาดจิ๋วที่แนบอยู่ข้างหู น้ำเสียงของเขาดูร้อนรนกว่าปกติ “ระบบตรวจพบความผิดปกติในชั้นที่ 40 แล้ว มีสัญญาณชีพจรที่ไม่ใช่ของบอสทั่วไป มันคือ ‘ผู้เล่น’ อีกคน... และค่าพลังของมันสูงจนระบบกิลด์หลักยังต้องจัดให้อยู่ในระดับ ‘ภัยพิบัติ’” ฉันหยิบการ์ดที่ลอยอยู่ขึ้นมา นิ้วเรียวยาวสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นที่แทรกซึมผ่านถุงมือ นี่คือ ‘การ์ดธาตุแท้’—ไอเทมในตำนานที่กิลด์ใหญ่ใฝ่ฝันจะครอบครอง ลวดลายบนการ์ดเป็นรูปหญิงสาวผู้มีดวงตาสีน้ำเงินราวน้ำแข็งพันปี ใบหน้าของเธอดูเย็นชาและโดดเดี่ยว ราวกับมองเห็นชะตากรรมของฉันที่กำลังจะเกิดขึ้น “เก็บข้อมูลที่เหลือไว้ก่อน เรย์” ฉันเอ่ยตอบ เสียงของฉันเรียบสนิทจนน่ากลัว “ฉันกำลังจะได้เป็นเจ้าของพลังที่แม้แต่ระบบยังต้องสั่นสะเทือน ถ้าฉันตายที่นี่ อย่าลืมลบประวัติการทำธุรกรรมทั้งหมดของฉันทิ้งเสีย เพื่อไม่ให้พวกมันสาวมาถึงตัวนายได้” “อย่าพูดเป็นลางสิลิซ่า!” เรย์ตะโกนกลับมา “ถ้าเธอไม่ถอยตอนนี้ นายหน้าในกิลด์ ‘ไนท์ฟอล’ จะมาถึงตัวเธอภายในสามนาที!” ฉันไม่ตอบ แต่กลับเลือกที่จะกดนิ้วลงบนการ์ดราชินีน้ำแข็ง พลังมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่แค่พลังธาตุ แต่มันคือเศษเสี้ยวความทรงจำของราชินีผู้พ่ายแพ้ ภาพความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง ความโดดเดี่ยวที่ไม่มีวันสิ้นสุด และความโกรธแค้นที่ถูกจองจำในคุกน้ำแข็งพุ่งเข้ามาในหัวของฉันราวกับพายุคลั่ง ฉันกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งคว้าด้ามดาบขึ้นมาประคองไว้ ความรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งจากภายในทำให้ฉันต้องดึงสติกลับมา นี่ไม่ใช่แค่การได้รับพลัง แต่มันคือการทำพันธสัญญากับสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้กล้ามาก่อน “เรย์... ถ้านี่คือเกมที่พวกมันสร้างขึ้นมาเพื่อกำจัดฉัน ฉันก็ขอเป็นฝ่ายพังกระดานนี้เอง” สิ้นคำพูดของฉัน ประตูบานยักษ์ที่เชื่อมต่อไปยังชั้นที่ 40 ก็ค่อยๆ เปิดออก ไอเย็นจากดาบในมือฉันพุ่งออกไปปะทะกับม่านพลังงานที่กั้นขวางอยู่ เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วหุบเขาไร้เสียงแห่งนี้ ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของบันไดวน เขาเป็นชายหนุ่มท่าทางสุขุม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรอย่างน่าประหลาด หากแววตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นเพียงเด็คการ์ดสีทองอร่ามที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด—เด็คการ์ดเดียวกับที่ฉันเคยเห็นในแฟ้มประวัติ ‘ผู้กล้าที่หายสาบสูญ’ ของบริษัทที่เคยหักหลังฉัน “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ลิซ่า” ชายคนนั้นกล่าวเสียงนุ่มนวล พลางกางการ์ดในมือออกมาสามใบ ซึ่งแต่ละใบแผ่รังสีอำมหิตที่ทำให้ฉันต้องชะงัก “ผมเป็นแฟนตัวยงของแผนการของคุณนะ... แต่เสียใจด้วย การ์ดราชินีใบนั้นน่ะ มันเป็นของที่ระลึกที่ผมทำหายไปเมื่อปีก่อน” ฉันหัวเราะหึในลำคอ แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่เพิ่งได้รับมา “งั้นก็เข้ามารับคืนไปสิ... ถ้าคุณคิดว่าฝีมือดีพอจะแย่งมันไปจากมือศพของฉันได้” ทันใดนั้นเอง ผนังห้องโถงชั้น 39 ที่ควรจะมั่นคงกลับเริ่มแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าทรุดตัวลง ไม่ใช่เพราะการต่อสู้ แต่เพราะเงื่อนไขบางอย่างของหอคอยถูกกระตุ้นขึ้นมา เสียงประกาศจากระบบที่ไม่ได้ยินมานานนับปีดังก้องกังวานด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นที่ถูกลบชื่อ' – ผู้ถือครองการ์ดหมายเลข 000 ลำดับสูงสุดเริ่มทำงาน] ชายคนนั้นหุบยิ้มลงทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเหมือนกับสีของเด็คการ์ดในมือ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ “คุณยังไม่รู้ตัวสินะลิซ่า... ว่าที่หอคอยแห่งนี้ไม่ได้มีแค่คุณที่ถูกหลอก แต่คุณเองนั่นแหละที่เป็น ‘การ์ดที่ถูกสุ่มขึ้นมา’ เพื่อเป็นเหยื่อสังเวยในแผนการรีเซ็ตโลกใบนี้” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูทางออกทั้งหมดหายไป เหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่าที่ค่อยๆ ถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด ทิ้งให้ฉันยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวต่อหน้าศัตรูที่รู้ความลับของฉันดีกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองเสียอีก... แล้วใครกันแน่ คือคนที่กำกุญแจสำคัญของเกมนี้อยู่? ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาหอคอยไปพร้อมกับลิซ่านะคะ