สมรภูมิป่ามรณะ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนมากับละอองฝนในป่าดิบชื้นแห่งนี้... ไม่ใช่กลิ่นของสัตว์อสูรทั่วไป แต่เป็นกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘พิษม่านโลหิต’ พิษชั้นสูงที่กิลด์เงาพยัคฆ์มักใช้เป็นเครื่องหมายในการสังหารหมู่ ลิซ่าก้าวเท้าเหยียบบนรากไม้ใหญ่อย่างแผ่วเบา ร่างระหงในชุดรัดรูปสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิดของพฤกษาหนาทึบ ดวงตากลมโตภายใต้ปีกหมวกสีเข้มกวาดตามองความผิดปกติรอบกาย สัญชาตญาณนักล่าบอกเธอชัดเจนว่า—พวกมันกำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อที่เดินเข้าสู่กรงขัง "ลิซ่า สัญญาณชีพจากเรย์เริ่มขาดหายแล้วนะคะ..." เสียงหวานใสแต่เจือความกังวลของระบบสื่อสารขนาดเล็กดังขึ้นในหูฟัง มันคือเสียงเตือนจากเรย์ แฮกเกอร์คู่ใจที่กำลังพยายามเจาะระบบบล็อกสัญญาณของศัตรูจากฐานลับ "ทางนั้นใช้เครื่องตัดคลื่นควอนตัมระดับทหาร เราเหลือเวลาอีกแค่สี่นาทีในการเคลียร์พื้นที่ ก่อนที่กองกำลังเสริมของพวกมันจะมาสมทบ" ลิซ่าไม่ได้ตอบคำถามทันที เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงความเยือกเย็นไร้รอยระทึก เธอยกมือขึ้นสัมผัสด้ามการ์ดโฮโลแกรมในซองคาดเอว การ์ดนับร้อยใบสั่นระริกราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารรอบทิศทาง "สี่นาพีก็นานเกินพอสำหรับการฝังพวกมันไว้ที่นี่ค่ะ เรย์" เธอเอ่ยตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยคมกริบราวกับเหยี่ยวหิมะจ้องมองไปยังพุ่มไม้ไหวห่างออกไปสิบเมตร *ฟึบ!* ลูกศรอาบยาพิษพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วจنเกิดเสียงหวิว มันไม่ได้เล็งที่ลำตัว แต่พุ่งตรงมายังจุดตายบริเวณลำคอ ลิซ่าเบี่ยงตัวหลบอย่างงดงาม เส้นผมสีดำสนิทสะบัดตามแรงเหวี่ยง ลูกศรดอกนั้นปักเข้ากับลำต้นของต้นไม้โบราณจนเนื้อไม้ดำเกรียมและละลายกลายเป็นไอพิษทันที "ออกมาเถอะค่ะ ซ่อนตัวอยู่ในเงาไม้แบบนั้น ไม่ทำให้พวกคุณดูน่าเกรงขามขึ้นมาได้หรอกนะคะ" สิ้นเสียงหวาน เสียงหัวเราะแหบพร่าก็ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับเสียงนั้นไม่ได้มาจากมนุษย์ แต่มาจากผืนป่าที่กำลังมีชีวิต "สมคำร่ำลือจริงๆ... การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า ผู้หญิงที่กล้าต่อรองกับสมาคมใหญ่ตัวคนเดียว" เงาร่างในชุดพรางสีเขียวเข้มห้าคนปรากฏตัวขึ้นจากเรือนยอดไม้ พวกมันถือธนูโค้งแรงดันสูงและมีดสั้นอาบพิษ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลนและกระหายเลือด "น่าเสียดายนะที่ความฉลาดของเธอจะต้องมาจบลงที่ 'ป่ามรณะเวหา' แห่งนี้ ที่ซึ่งแม้แต่ระบบผู้กล้าก็ยังช่วยอะไรไม่ได้" ลิซ่าแค่นยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ "พวกคุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่า... แต่ลืมไปหรือเปล่าคะว่า ในป่าแห่งนี้ ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของอาณาเขต" มือเรียวบางดึงการ์ดสีเงินยวดยวงออกมาจากสำรับ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นในความมืด **[การ์ดภูมิประเทศระดับหายาก: ม่านหมอกมายาปฐพี (Mirage Terra-Mist)]** ทันทีที่การ์ดสลายกลายเป็นละอองแสง บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนไปในพริบตา หมอกหนาทึบสีขาวโพลนพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน กลิ่นอายของดินและใบไม้เน่าเปื่อยถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่กัดกินกระดูก หมอกนี้ไม่ใช่หมอกธรรมดา แต่มันคือเขตอาคมที่บิดเบือนทั้งการมองเห็น การได้ยิน และแม้แต่ระบบนำทางควอนตัมของศัตรู "เกิดอะไรขึ้นวะ มองไม่เห็นอะไรเลย!" เสียงตะโกนอย่างตกใจของหนึ่งในมือสังหารดังขึ้นจากในหมอก ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อโลกทั้งใบของพวกมันถูกย้อมเป็นสีขาวโพลน ลิซ่าก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของเธอเบาเสียยิ่งกว่าเสียงหยดน้ำค้างกระทบใบไม้ ภายในม่านหมอกนี้ เธอกลายเป็นผู้บัญชาการสมรภูมิอย่างแท้จริง เรย์เคยบอกเธอว่าภูมิประเทศนี้จะลดทอนประสาทสัมผัสของมนุษย์ลงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ยกเว้นผู้ที่ถือครองการ์ด *ฉับ!* คมมีดสั้นสะท้อนแสงจันทร์วาดผ่านอากาศอย่างไร้เสียง ร่างของมือสังหารคนแรกทรุดฮวบคราบพื้นดิน เลือดสีแดงเข้มไหลนองปะปนไปกับรากไม้ ลิซ่าไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ความตายในโลกของฮันเตอร์เป็นเรื่องสามัญ และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงใจดีที่จะไว้ชีวิตคนที่ถือสัตย์จะเอาชีวิตเธอ "พวกแกแยกย้ายกันหาตัวมัน! ยิงสุ่มเข้าไปในหมอกเลย!" เสียงหัวหน้าหน่วยสังหารตะโกนสั่งการอย่างลนลาน เสียงสายธนูดีดตัวดังระรัว ลูกศรนับสิบดอกพุ่งแหวกม่านหมอกอย่างไร้ทิศทาง ปักลงบนต้นไม้และพื้นดินรอบตัวลิซ่าจนเกิดเสียงดังสนั่น ลิซ่าหลบหลีกการโจมตีอย่างไร้รอยแผล ราวกับเธอกำลังเต้นรำท่ามกลางหิมะโปรยปราย เธอยกมือขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการ์ดใบที่สองที่ถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียว **[การ์ดกลยุทธ์: สะท้อนเงามายา (Shadow Echo)]** ร่างของลิซ่าแตกกระจายออกเป็นเงาร่างนับสิบ พุ่งกระจายไปคนละทิศละทางในม่านหมอก มือสังหารที่สติหลุดลอยเริ่มระดมยิงใส่เงาปลอมเหล่านั้นด้วยความหวาดกลัว เสียงหอบหายใจและเสียงสบถดังขึ้นท่ามกลางความมืด ความกดดันทางจิตวิทยาค่อยๆ บดขยี้ความฮึกเหิมของพวกมันทีละน้อย "ทางนั้น! มันอยู่ทางนั้น!" มือสังหารคนหนึ่งแผดเสียงลั่นพร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้หนา มันงלבดาบในมือหมายจะแทงทะลุหัวใจให้ดับดิ้น *ฉึก!* คมดาบทะลุผ่านร่างนั้นจริง... แต่ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเลือด มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังมาจากด้านหลังของมันแทน มือสังหารเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด มันหันกลับไปมองช้าๆ พบว่าร่างที่มันแทงทะลุเมื่อครู่เป็นเพียงกิ่งไม้ที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังงานมายา ส่วนตัวจริงของลิซ่ากำลังยืนกอดอกมองมันด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองมดปลวก "ความกลัว ทำให้มนุษย์เรามองเห็นสิ่งที่อยากเห็น... และมองไม่เห็นสิ่งที่ควรจะเห็นนะคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงมัจจุราช ลิซ่าสะบัดมือเบาๆ การ์ดเวทมนตร์สายฟ้าถูกดีดออกไปราวกับกระสุนปืน กระแสไฟฟ้าแรงดันสูงพุ่งเข้าช็อตRร่างของมือสังหารคนนั้นจนล้มตึง ชักกระตุกรุนแรงก่อนจะหมดสติไป ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที มือสังหารระดับแนวหน้าของกิลด์เงาพยัคฆ์ทั้งห้าคน นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยเลือดและหยาดฝน ลิซ่ายืนอยู่ท่ามกลางซากความพ่ายแพ้เหล่านั้น เสื้อผ้าและเรือนผมยังคงความเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏบนใบหน้าสวยสง่านั้นเลยแม้แต่น้อย "ลิซ่า เคลียร์พื้นที่สำเร็จแล้วค่ะ!" เสียงของเรย์ดังขึ้นด้วยความโล่งอกในหูฟัง "แต่... เดี๋ยวก่อนนะลิซ่า ระบบสแกนของฉันเพิ่งจับสัญญาณพลังงานแปลกปลอมได้ มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาคุณด้วยความเร็วสูงมาก... และมันไม่ได้มาจากกองกำลังเสริมของกิลด์เงา!" ลิซ่าย่นคิ้วเล็กน้อย หันขวับกลับไปมองยังใจกลางป่าลึกที่ซึ่งหมอกมายายังคงหนาแน่น ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเธอก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดมหึมากำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล ก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว กิ่งไม้หนาทึบเบื้องหน้าก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยกรงเล็บสีดำสนิทขนาดใหญ่ยักษ์ พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นประสาทจนแก้วแทบแตก และในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินของเรย์ก็ปรากฏภาพบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ผู้ซึ่งยืนอยู่บนยอดไม้สูงเหนือหัวเธอ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาถึงเธอผ่านความมืด— "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้ายค่ะ การ์ดมาสเตอร์... หรือควรจะเรียกว่า 'เป้าหมายที่ร้อย' ดีล่ะคะ?" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีอันตรายนี้ไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!