ภารกิจเคลียร์เกตระดับ D

“ถ้าพวกคุณกลัวจนขาพับ ก็ถอยไปยืนดูอยู่ข้างหลังเถอะค่ะ อย่าขวางทางให้การ์ดของฉันเปื้อนเลือดคนขี้ขลาดเลย” ฉันแค่นยิ้มมุมปาก พลางสะบัดการ์ดสีเงินวาวในมือเบาๆ ท่ามกลางกลิ่นอับชื้นและคาวเลือดของดันเจี้ยนระดับ D ที่อบอวลอยู่รอบตัว สมาชิกปาร์ตี้เฉพาะกิจสามคนที่กิลด์จัดหามาให้—ชายร่างยักษ์ผู้ใช้โล่ที่มือสั่นระริก กับนักเวทย์ฝึกหัดที่หน้าซีดเผือด—ต่างพากันถอยกรูดไปชิดกำแพงหินเย็นเฉียบ สายตาของพวกเขามองมาที่ฉันราวกับมองเห็นปีศาจ ทั้งที่ความจริงแล้ว... พวกมันต่างหากที่กำลังจะกลายเป็นซากศพในอีกไม่กี่อึดใจ เรย์ส่งสัญญาณผ่านหูฟังจิ๋วในหูฉัน “ลิซ่า ตรวจพบคลื่นพลังงานผิดปกติจากข้างหลังกำแพงมิติด้านหน้า พิกัด 11 นาฬิกา มอนสเตอร์ระดับ D ‘ออร์คเกราะเหล็ก’ ฝูงใหญ่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา... ระวังด้วยนะ เป้าหมายหลักคือตัวหัวหน้าฝูงที่ถือขวานยักษ์นั่น” “รับทราบค่ะเรย์” ฉันตอบสั้นๆ ในใจ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่ลงจดจ้องไปยังความมืดมิดที่ค่อยๆ คลี่ตัวออกมา เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังก้องไปทั่วอุโมงค์ แรงสั่นสะเทือนทำเอาเศษหินบนเพดานร่วงหล่นลงมา ออร์คเกราะเหล็กนับสิบตัวปรากฏกายขึ้นในระยะสายตา ผิวหนังสีเขียวเข้มของพวกมันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น บ่งบอกถึงประสบการณ์การฆ่าฟันที่โชกโชน ขวานยักษ์ในมือของตัวจ่าฝูงสะท้อนแสงสลัวจากคริสตัลในถ้ำ สร้างเงาที่ดูน่าเกรงขาม คนในปาร์ตี้ส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก แต่ฉันกลับนิ่งสงบ การเต้นของหัวใจเป็นจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น นี่คือสนามเด็กเล่นที่ฉันคุ้นเคยดี “เริ่มแผน ‘เงาสังหาร’ เลยค่ะ” ฉันพึมพำ ฉันดีดนิ้วหนึ่งครั้ง การ์ดสามใบปรากฏขึ้นบนอากาศเบื้องหน้าตามคำสั่งของระบบ ‘[ความเร็วลมพายุ]’, ‘[การสะท้อนของแสง]’ และ ‘[คมดาบไร้เงา]’ ฉันคว้ามันมาถือไว้ในพัดการ์ดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบรรจุลงในช่องเสียบของสร้อยข้อมือระบบ แสงสีฟ้าครามวาบขึ้นชั่วพริบตา ร่างของฉันหายไปจากสายตาของพวกออร์คในทันที ประหนึ่งเงาที่สลายไปกับความมืด “มนุษย์... หายไปไหน?” เสียงคำรามต่ำสั่นประสาทของตัวหัวหน้าดังขึ้น แต่มันก็สายเกินไป ฉันปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อมของพวกมันอย่างสง่างาม ในขณะที่การ์ด ‘[ความเร็วลมพายุ]’ ทำงาน มันช่วยลดแรงต้านของอากาศและเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ของฉันจนเกือบถึงขีดจำกัด ฉันหมุนตัวผ่านร่างออร์คตัวหนึ่งไปพร้อมกับการใช้การ์ด ‘[คมดาบไร้เงา]’ ที่เปลี่ยนการ์ดในมือให้เป็นใบมีดแสงที่คมกริบดั่งมีดผ่าตัด *ฉับ!* โลหะที่ดูแข็งแกร่งดุจกำแพงเมืองถูกตัดขาดราวกับเนยเหลว ฉันไม่ได้หยุดแค่นั้น ฉันใช้แรงเหวี่ยงจากการหมุนตัวประสานเข้ากับจังหวะที่การ์ด ‘[การสะท้อนของแสง]’ ทำงาน ทำให้เกิดภาพลวงตาเป็นร่างแยกของฉันนับสิบ ร่างแยกเหล่านั้นพุ่งเข้าหาพวกออร์คพร้อมกันจากทุกทิศทาง สร้างความสับสนจนพวกมันเริ่มหันอาวุธใส่กันเองอย่างบ้าคลั่ง “ความโง่เขลาคือจุดอ่อนที่แย่ที่สุดของพวกแกเลยนะคะ” ฉันพึมพำขณะเดินผ่านตัวหัวหน้าฝูงที่ยังยืนงงอยู่ วินาทีที่ฉันเดินผ่านมันไป ฉันไม่ได้ลงมือในทันที แต่ฉันดีดการ์ดใบสุดท้ายที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ‘[พันธนาการไร้ลักษณ์]’ เข้าไปที่ข้อเท้าของมัน แรงดึงดูดมหาศาลจากตัวการ์ดดึงร่างยักษ์ของมันให้ล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนพื้นหินแตกกระจาย ฉันหยุดเดิน หันกลับไปมองออร์คหัวหน้าฝูงที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา “การต่อสู้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลังที่มหาศาล แต่มันคือการวางหมากให้คู่ต่อสู้เดินไปตามเส้นทางที่เราขีดไว้ต่างหาก” ฉันชูมือขึ้นเหนือหัว การ์ดทองคำที่สุ่มได้จากภารกิจก่อนหน้าปรากฏขึ้น มันคือ ‘[สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์]’ พลังงานไฟฟ้าสีทองสว่างวาบไปทั่วโถงถ้ำ แสงนั้นเจิดจ้าจนสมาชิกปาร์ตี้ต้องยกมือขึ้นป้องตา ฉันกดนิ้วลงบนการ์ดอย่างเด็ดขาด สายฟ้าฟาดลงมาจากความว่างเปล่า ปะทะเข้ากับร่างของออร์คหัวหน้าฝูงจนเกิดการระเบิดของพลังงาน เสียงคำรามที่เคยดุดันเงียบหายไปในทันที เหลือไว้เพียงกลิ่นไหม้และซากของพวกมันที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงตามกฎของดันเจี้ยน ฉันเก็บการ์ดกลับเข้าสำรับอย่างใจเย็น ในขณะที่คนในปาร์ตี้มองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความหวาดกลัวกลายเป็นความยำเกรงและไม่อยากจะเชื่อ “จบงานแล้วค่ะ” ฉันหันไปกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ช่วยจัดการเก็บกวาดคอร์มอนสเตอร์ด้วยนะคะ ฉันไม่ชอบทำงานซ้ำซ้อน” ฉันหันหลังเดินกลับไปทางประตูทางออกของเกต แต่ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยในหูฟังของเรย์ก็ดังขึ้นรัวๆ ผิดปกติ มันไม่ใช่เสียงเตือนมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบแฮ็กเกอร์ที่เรย์ตั้งไว้ “ลิซ่า! ออกมาเดี๋ยวนี้! มีใครบางคนกำลังบุกรุกเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ของกิลด์ในขณะที่เธออยู่ในนั้น และดูเหมือน... พวกมันจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน!” เสียงของเรย์สั่นเครือ “นั่นไม่ใช่แค่นักล่าทั่วไป แต่มันคือหน่วย ‘เงาดำ’ ของกิลด์อันดับหนึ่งที่เธอเคยหนีมา... พวกมันล้อมทางออกไว้หมดแล้ว!” ฉันหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปยังทางออกที่บัดนี้เงียบงันผิดปกติ ประตูมิติระดับ D ที่ควรจะพาฉันกลับสู่โลกภายนอก กลับมีสีเปลี่ยนไปเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึก และที่หน้าประตูนั้น... เงาร่างของชายสวมหน้ากากที่ฉันคุ้นเคยดีกำลังยืนพิงกำแพงรอคอยการปรากฏตัวของฉันอยู่ "ในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ... ยัยหนูผู้ทรยศ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในภารกิจสุดระทึกครั้งนี้ไปกับลิซ่านะคะ