กับดักในเกตระดับ C

“วางมีดสั้นลงเถอะค่ะ... การลอบสังหารในเกตระดับ C ที่มีมอนสเตอร์ระดับบอสเฝ้าอยู่แบบนี้ มันดูสิ้นคิดเกินไปหน่อยนะคะสำหรับฝีมือของกิลด์ระดับท็อป” เสียงของลิซ่าราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม แม้ในความมืดสลัวของโถงหินภายในดันเจี้ยน กลิ่นอายของความตายจะอบอวลจนน่าสะอิดสะเอียน มือเรียวบางของเธอกระชับการ์ดในมือแน่น นัยน์ตาสีครามคู่สวยฉายแววเย็นเยียบ เธอไม่ได้หันไปมองเงามืดที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหลัง แต่สายตาของเธอจดจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสที่เรย์ส่งข้อมูลผ่านระบบสื่อสารลับมาให้ “คุณรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?” เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์คนหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีกันเบาๆ ชายร่างกำยำในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมา เผยให้เห็นรอยสักรูปงูที่ข้อมือ—ตราประทับของ ‘หน่วยเงา’ กองกำลังลับที่ใครก็รู้ว่าขึ้นตรงต่อรองประธานกิลด์ผู้ทรงอิทธิพล ลิซ่ายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ตั้งแต่ที่คุณเริ่มติดตามฉันเข้ามาในเกตนี้โดยไม่แตะต้องมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียวไงคะ... คนที่หวังจะปิดปากพยาน มักจะรีบร้อนจนลืมไปว่าในสถานที่แบบนี้ ‘มอนสเตอร์’ ไม่ใช่สิ่งเดียวที่น่ากลัว” “ฉลาดดีนี่... แต่น่าเสียดายที่ความฉลาดของคุณมันจะไปจบลงที่สุสานแห่งนี้” ชายคนนั้นพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วระดับฮันเตอร์แรงค์ B มีดสั้นอาบยาพิษในมือเล็งตรงไปที่จุดตายของลิซ่าอย่างแม่นยำ ลิซ่าไม่หลบ เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *วูบ!* การ์ดใบหนึ่งในมือของเธอเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ ‘การ์ดกับดัก: กรงขังมิติกระจก’ ทำงานทันที ร่างของเพชฌฆาตคนนั้นกระแทกเข้ากับกำแพงล่องหนที่สร้างขึ้นจากละอองพลังงานเวทมนตร์ แรงกระแทกส่งผลให้เขากระเด็นกลับไปอย่างแรงจนหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าหลุดร่วง “คุณคิดว่าฉันจะพกแค่การ์ดโจมตีมาเดินเล่นในที่แบบนี้หรือคะ?” ลิซ่าก้าวเดินเข้าไปหาเขาอย่างใจเย็น รองเท้าบูทหนังกดลงบนพื้นหินดังเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ “บอกมา... ใครส่งคุณมา? คนที่รู้ว่าฉันรอดมาได้สิบปีก่อน... คือใคร?” ชายคนนั้นหัวเราะร่าทั้งที่เลือดไหลซึมจากมุมปาก “อยากรู้เหรอ? ถ้าอยากรู้ ก็ลงไปถามในนรกเองเถอะ!” เขาสะบัดมือเรียกมอนสเตอร์ระดับบอสที่เขาแอบสะกดไว้ด้วยไอเทมต้องห้ามออกมา ‘เกราะหนามอสูรดึกดำบรรพ์’ ลุกขึ้นยืนตระหง่าน พื้นดินสั่นสะเทือน ความร้อนจากร่างกายของมันทำให้บรรยากาศภายในโถงกลายเป็นสีแดงฉาน นี่คือกับดักที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การลอบสังหาร แต่มันคือการทำให้ดูเหมือนว่าเธอ ‘ตายเพราะอุบัติเหตุจากการเคลียร์เกต’ ลิซ่าไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแค่หันไปมองกล้องวงจรปิดจิ๋วที่แอบซ่อนอยู่บนเพดานของดันเจี้ยน “เรย์... เริ่มแผน B ได้ค่ะ” “รับทราบลิซ่า ส่งข้อมูลเข้ากิลด์กลางเรียบร้อย ตอนนี้ผู้บริหารระดับสูงทุกคนกำลังดูไลฟ์สดเหตุการณ์นี้อยู่” เสียงของเรย์ดังผ่านหูฟัง “คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร?” ชายในชุดคลุมชะงัก สายตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นลิซ่าไม่ได้หยิบการ์ดอาวุธออกมา แต่เธอกำลังถือ ‘การ์ดบันทึกภาพเวทมนตร์’ ที่กำลังถ่ายทอดสดทุกอย่างที่เกิดขึ้น ลิซ่าหยิบการ์ดขึ้นมาอีกใบ ครั้งนี้เป็นแสงสีม่วงเข้มข้น “สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่แค่ชีวิตคุณ... แต่คือชื่อของ ‘คนทรยศ’ ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ในกิลด์ของฉัน” ทันใดนั้นเอง มอนสเตอร์ระดับบอสคำรามก้อง มันไม่ได้พุ่งเข้าหาลิซ่า แต่มันกลับหันไปฟาดกรงเล็บใส่ชายชุดคลุมด้วยอำนาจการสั่งการของการ์ด ‘ผู้ควบคุมอสูร’ ที่ลิซ่าแอบดีดใส่หลังของมันเมื่อครู่ “อ๊ากกกก!” เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นก้องกังวานในโถงดันเจี้ยน ลิซ่ามองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เธอหยิบการ์ดใบสุดท้ายขึ้นมาดู มันเป็นภาพลางๆ ของชายคนหนึ่งที่เธอกำลังตามหา... คนที่เธอเคารพเสมือนพี่ชายมาตลอดสิบปี มือของเธอสั่นเทาเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม “จบเกมแล้วนะคะ” เธอกล่าวเบาๆ ท่ามกลางซากศพของศัตรู ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวออกจากเขตกับดัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าดันเจี้ยน มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยจนทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ “แผนการแยบยลมากครับลิซ่า... สมแล้วที่เป็นคนโปรดของผม” ลิซ่าหันไปมองตามเสียง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ดูขัดกับเลือดเนื้อในดันเจี้ยนยืนอยู่ตรงนั้น มือของเขาถือดาบเลเซอร์สีฟ้าอ่อนที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ เขาคือหัวหน้ากิลด์—ชายคนที่เธอเพิ่งจะประกาศสงครามผ่านการไลฟ์สดเมื่อครู่นี้เอง “คุณมาทำอะไรที่นี่...” ลิซ่าถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า เขาเดินเข้ามาใกล้ จนกระทั่งปลายดาบจ่อที่คอหอยของเธอ “ผมมาเพื่อแสดงความยินดีกับคุณ... เพราะตอนนี้คุณไม่ใช่แค่พยานปากเอก แต่คุณคือ ‘เป้าหมาย’ ที่กิลด์ต้องกำจัดทิ้งอย่างเป็นทางการแล้วครับ” เขาขยับยิ้มเย็นเยือกก่อนจะกระซิบข้างหู “และดูเหมือนว่า การ์ดในมือคุณ... จะกลายเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของโลกใบนี้ไปตลอดกาล” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของลิซ่ามาจนถึงจุดวิกฤตนี้ แล้วพบกันในตอนหน้านะคะ