เปิดกล่องสุ่มประจำสัปดาห์

เศษปูนและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ รสฝาดเฝื่อนของฝุ่นอิฐปะทะเข้ากับปลายลิ้นของดิฉันทันทีที่ลมหายใจสะดุด ความเงียบงันหลังจากการพังทลายของประตูโกดังนั้นหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาของดิฉันจับจ้องไปยังเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทา แสงสลัวจากหลอดไฟเก่าที่ห้อยโตงเตงเหนือศีรษะส่องให้เห็นโครงหน้าชัดเจน... ‘เขา’ คนที่ฝังตัวอยู่ในฝันร้ายของดิฉันมาตลอดหนึ่งปีเต็ม "ยังไม่ตาย... เป็นไปไม่ได้" ดิฉันเค้นเสียงลอดไรฟัน มือที่ถือการ์ดสำรองสั่นสะท้านเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่านจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ร่างนั้นขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดิฉันจำได้แม่นยำยิ่งกว่าลายเส้นบนฝ่ามือตัวเอง "โลกนี้มันกว้างใหญ่เกินไปสำหรับคนตายที่ยังหาทางกลับมาไม่ได้ ลิซ่า... ดูเหมือนเธอจะโตขึ้นเยอะเลยนะ" เสียงของ ‘เซรอส’ ยังคงนุ่มนวลและเยือกเย็นราวกับงูพิษที่เตรียมฉกกัด ดิฉันไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่สมองของดิฉันกำลังหมุนวนเร็วจี๋ เรย์... เรย์กำลังส่งสัญญาณเตือนผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นที่ข้อมือซ้าย *‘ลิซ่า! พลังงานเขาสูงผิดปกติเกินกว่าระดับ A! หนีไปก่อน ระบบกิลด์ใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!’* ดิฉันเหลือบมองหน้าจอขนาดจิ๋ว คะแนนสะสมจากการทำภารกิจที่ดิฉันอดออมมาตลอดหนึ่งสัปดาห์พุ่งแตะเพดานที่ห้าหมื่นแต้มพอดี นี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะเปลี่ยนสถานการณ์ที่กำลังเสียเปรียบให้เป็นความได้เปรียบ "ในเมื่อแกอยากเห็นอะไรสนุกๆ นัก ก็เชิญดูให้เต็มตาเลยแล้วกัน" ดิฉันแค่นยิ้ม มือเรียวบางกดปุ่ม ‘เปิดใช้งานระบบสุ่มการ์ดระดับตำนาน’ ทันที วงล้อแสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางโกดังจนคนตรงหน้าต้องยกมือขึ้นบังตา เสียงสังเคราะห์จากระบบดังสะท้อนก้องในหัวของดิฉัน *[กำลังประมวลผลการสุ่ม... ยินดีด้วย! ท่านได้รับไอเทมระดับ A: ‘เกราะแสงดาราจักร (Galactic Aegis Cloak)’ และ ‘ถุงมืออัญเชิญสายฟ้าทมิฬ’]* ไอเทมชุดสวมใส่ปรากฏขึ้นบนร่างของดิฉันในชั่วพริบตา ผ้าคลุมสีนิลประดับด้วยประกายดาวดวงเล็กๆ พลิ้วไหวราวกับมีชีวิต ถุงมือโลหะน้ำหนักเบาสะท้อนแสงสีม่วงอมดำที่ดูทรงพลังอย่างประหลาด แรงกดดันรอบตัวของดิฉันเพิ่มสูงขึ้นจนพื้นปูนใต้เท้าเริ่มแตกร้าว เซรอสหรี่ตาลง ความประมาทในแววตาของเขาเลือนหายไปแทนที่ด้วยความระแวดระวัง "นั่นมัน... ระบบกิลด์มืดของพวกสภาบนงั้นหรือ?" "จะเรียกอะไรก็ช่างเถอะ" ดิฉันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ความมั่นใจที่เคยสั่นคลอนกลับคืนมาอย่างเต็มเปี่ยม "แต่สำหรับคืนนี้... ฉันจะเป็นคนปิดฉากความทรงจำห่วยๆ ของเราเอง" ดิฉันอาศัยจังหวะที่เขาลังเล พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของฮันเตอร์ทั่วไป ถุงมืออัญเชิญสายฟ้าทมิฬกระแทกเข้ากับอาวุธของเซรอสจนเกิดประกายไฟสีม่วงกระจายตัวราวกับดอกไม้เพลิงแรงอัดกระแทกทำเอาโครงสร้างโกดังที่เหลืออยู่พังลงมาอย่างสมบูรณ์ เราสองคนแลกกระบวนท่ากันอย่างดุเดือด ดิฉันไม่ได้สู้แค่ด้วยพละกำลัง แต่สู้ด้วยกลยุทธ์ที่วางแผนมาเป็นอย่างดี การใช้การ์ดสนับสนุนระดับ A ทำให้ดิฉันสามารถมองเห็น ‘จุดบอด’ ในวิถีปราณของเขาได้ชัดเจนราวกับมองเห็นเส้นลายแทง "แกประมาทเกินไป เซรอส" ดิฉันตวัดผ้าคลุมเพื่อสะท้อนแรงปะทะที่เขาโถมใส่ แล้วใช้จังหวะที่เขากำลังเสียหลักยิงสายฟ้าทมิฬอัดเข้าไปที่อกเสื้อของเขา เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากมุมปาก แต่น่าแปลก... เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในขณะที่ร่างกายกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง "เธอเก่งขึ้นมาก... แต่เธอคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อจะฆ่าเธอจริงๆ หรือไง?" คำพูดของเขาทำให้ดิฉันชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนเคลื่อนไหวอยู่นอกหน้าต่างโกดัง ไม่ใช่แค่กองกำลังของกิลด์ใหญ่ แต่เป็น ‘ใครบางคน’ ที่มีสัญลักษณ์บนหน้าอกเป็นรูปนกพิราบเหล็ก... สัญลักษณ์ขององค์กรลับที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ก็ล้อมกรอบโกดังไว้ทุกทิศทาง ท่ามกลางความตึงเครียดนี้ เรย์ส่งข้อความเสียงเข้ามาในโสตประสาทของดิฉันด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า *‘ลิซ่า... มีการบันทึกข้อมูลการต่อสู้ของเธอส่งตรงไปที่ศูนย์บัญชาการหลักของกิลด์ใหญ่แล้ว! และที่แย่กว่านั้น... ข้างหลังเธอ... อย่าหันไปมองเดี๋ยวนี้!’* หัวใจของดิฉันกระตุกวูบ เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกจากปากของคนที่น่าจะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยไมล์ในตอนนี้ "การ์ดใบสุดท้ายที่เธอถืออยู่ในมือ... เธอคิดว่ามันเป็นของจริงงั้นหรือ?" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนอันตรายไปพร้อมกับลิซ่านะคะ!