ภารกิจลับใต้ดิน

นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ดโฮโลแกรมสีฟ้าคราม แสงสะท้อนจากบรรทัดโค้ดที่วิ่งผ่านรวดเร็วราวน้ำตกสาดกระทบดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตะลึงระคนเยือกเย็น บรรยากาศภายในเซฟเฮาส์ใต้ดินลับเฉพาะของพวกเราอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานอย่างหนักหน่วง เสียงพัดลมระบายอากาศดังก้องเป็นจังหวะต่ำๆ คล้ายเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอก “ไง ลิซ่า... ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นยิ่งกว่าคำพิพากษาดังลอดออกมาจากลำโพงมอนิเตอร์ตัวหลัก ร่างสูงโปร่งของเรย์ที่ยืนกอดอกอยู่หน้าจอภาพขนาดใหญ่หันกลับมามองดิฉัน สีหน้าของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมเดิมพันที่แลกด้วยชีวิต “การ์ดที่คุณกำลังถืออยู่ในมือ... คุณรู้ไหมว่ามันคือ 'การ์ดลวง' ที่ฉันแอบใส่เข้าไปในระบบของคุณตั้งแต่วันนั้น” คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดน้ำแข็งกรีดผ่านกลางใจ ลิซ่าก้มมองการ์ดระดับตำนานในมือที่ขอบมุมเริ่มเปล่งแสงสีแดงกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงระบบความปลอดภัยที่ถูกบิดเบือน หัวใจของดิฉันกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่ในฐานะการ์ดมาสเตอร์ผู้ผ่านสนามรบและเกมการเมืองมืดๆ มานับไม่ถ้วน ความตกใจถูกเก็บกดลงสู่ก้นบึ้งของจิตใจอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ ดิฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ผ่านแสงเรืองรองของหน้าจอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออกในแวบแรก ทั้งความรู้สึกผิด ความคาดหวัง และบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็น “คุณทำแบบนั้นทำไม เรย์” เสียงของดิฉันราบเรียบ แต่มันสั่นสะท้อนความกดดันมหาศาลในห้องแคบๆ นี้ “การ์ดใบนั้น... มันคือเบาะแสเดียวที่ฉันใช้ตามรอยกลุ่มคนที่ฆ่าพ่อแม่ของฉันเมื่อสิบปีก่อน คุณรู้เรื่องนั้นดีที่สุด ทำไมถึงหักหลังฉัน” เรย์ถอนหายใจเบาๆ เขายกมือขึ้นปัดหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าให้ขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นแผนผังโครงข่ายของกิลด์มืด 'ฟانتอม โซล (Phantom Soul)' ที่เชื่อมโยงกับฐานข้อมูลระดับสูงสุดของสภาฮันเตอร์ “ฉันไม่ได้หักหลังคุณ ลิซ่า...” เรย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้น แววตาของเขาจริงจังจนน่ากลัว “ถ้าฉันไม่สลับการ์ดใบนั้นตั้งแต่วันแรก ป่านนี้คุณคงกลายเป็นศพนอนอยู่ในหลุมอย่างไร้ชื่อเหมือนฮันเตอร์คนอื่นๆ ที่พยายามขุดคุ้ยเรื่องนี้ การ์ดที่คุณถืออยู่มันไม่ได้เป็นแค่กับดัก แต่มันคือ 'ตัวส่งสัญญาณ' ที่พวกมันใช้ตามล่าคนที่เข้าใกล้ความจริง” ดิฉันหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันรวดเร็วประมวลผลข้อมูลทุกมิติในเสี้ยววินาที “หมายความว่า... การ์ดลวงที่คุณใส่เข้ามา คือเหยื่อล่อ?” “ถูกต้อง” เรย์พยักหน้ารับช้าๆ “และตอนนี้... เหยื่อของเราก็กินเบ็ดแล้ว” นิ้วมือของเรย์รัวลงบนคีย์บอร์ดอีกครั้งอย่างคล่องแคล่ว หน้าจอหลักเปลี่ยนภาพจากโค้ดสีเขียวกลายเป็นแผนที่สามมิติของเขตปกครองพิเศษย่านใจกลางเมืองหลวง จุดสีแดงจุดหนึ่งกำลังกระพริบถี่ๆ อยู่ใต้พื้นดินลึกสามร้อยเมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งของคลังลับที่ถูกลบออกจากสารบบทางการ “นี่คือพิกัดจริงของเซิร์ฟเวอร์หลัก และเป็นที่กบดานของ 'บุคคลระดับสูง' ที่อยู่เบื้องหลังคำสั่งสังหารหมู่ในคืนนั้น” เรย์หันมามองหน้าดิฉัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลัง “คนคนนั้น... คือคนที่คุณคาดไม่ถึงที่สุด” ดิฉันสูดลมหายใจเข้าลึก, กลิ่นอายของความแค้นที่ฝังรากลึกมานานนับทศวรรษถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง มือที่กำการ์ดในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันอันร้อนแรง การ์ดพลังวิเศษในเด็คของดิฉันเริ่มสั่นสะเทือนตอบสนองกับจิตสังหารที่แผ่ออกมา “ถ้าอย่างนั้น...” ดิฉันเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก ความมั่นใจและความสตรองกลับคืนมาเต็มเปี่ยม “เราคงต้องไปทวงคืนความยุติธรรมกันหน่อยแล้วล่ะค่ะ เรย์” เรย์มองรอยยิ้มนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่เขาจะดึงแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทออกจากช่องเสียบแล้วโยนมันมาให้ดิฉัน “เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะทันทีที่เราก้าวเข้าไปในเขตนั้น ระบบป้องกันทั้งหมดจะถูกเปลี่ยนเป็นโหมดสังหารอัตโนมัติ และคนที่รอเราอยู่ข้างล่าง... อาจไม่ใช่แค่คนๆ เดียว” เสียงแจ้งเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบทั่วทั้งห้องเซฟเฮาส์ พร้อมๆ กับที่ประตูนิรภัยด้านนอกเริ่มมีเสียงระเบิดแรงดันสูงทำลายกลอนล็อกทีละชั้น... พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้มาก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเด็คการ์ดแห่งโชคชะตานี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!