บทลงโทษคนทรยศ

“งั้นเหรอคะ... ถ้าอย่างนั้น ฉันขอถามหน่อยเถอะว่า ในสำรับที่ท่านอาจารย์จัดเตรียมไว้ให้ดิฉันน่ะ มีการ์ดใบไหนที่เขียนเอาไว้ว่า ‘ยอมรับความพ่ายแพ้’ บ้างหรือเปล่า?” เสียงของลิซ่าราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอขยับยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเวทนา สายตาคมกริบคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของชายวัยกลางคนตรงหน้า—อดีตผู้ดูแลกิลด์ระดับตำนานที่เคยสั่งสอนเธอทุกกลยุทธ์ แต่ในนาทีนี้ เขากลับเป็นเพียงนักโทษที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่แห่งพลังงานมานาสีม่วงเข้ม ห้องใต้ดินของกิลด์ร้างแห่งนี้ไร้ซึ่งแสงสว่าง มีเพียงแสงสลัวจากโฮโลแกรมการ์ดที่ลิซ่าถือไว้ในมือ มันหมุนวนไปมาอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อก่อนปิดฉากชีวิต “แก... แกมันปีศาจ ลิซ่า!” ชายผู้นั้นเค้นเสียงคำรามออกมา ลมหายใจของเขาติดขัด “อย่าลืมสิว่าใครเป็นคนสอนให้แกอ่านเกม! ใครเป็นคนเปลี่ยนเด็กไร้ค่าให้กลายเป็น ‘การ์ดมาสเตอร์’!” “ท่านไม่ได้เปลี่ยนดิฉันให้เป็นคนเก่งหรอกค่ะ ท่านแค่เปลี่ยนให้ดิฉันกลายเป็น ‘อาวุธ’ ที่ท่านหวังจะใช้ทำลายคู่แข่ง” ลิซ่าเดินเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย “แต่ท่านลืมกฎข้อสำคัญไปข้อหนึ่ง... อาวุธน่ะ ถ้ามันคมเกินไป วันหนึ่งมันก็จะบาดมือคนถือเข้าสักวัน” ลิซ่าดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว การ์ดระดับตำนานที่เธอถืออยู่ก็พลันขยายขนาดขึ้นจนกลายเป็นกล่องขังวิญญาณโปร่งใสครอบร่างของชายผู้นั้นไว้ ภายในกล่องนั้น พลังงานมานาถูกบีบอัดจนกลายเป็นเข็มเล่มเล็กนับพันที่ลอยล่องอยู่รอบตัวเขา “แกจะทำอะไร! จะฆ่าฉันก็ฆ่าสิ อย่ามาเล่นตลกแบบนี้!” “ฆ่าเหรอคะ?” ลิซ่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนน่าขนลุก “นั่นมันใจดีเกินไปสำหรับคนทรยศอย่างท่านค่ะ การตายมันคือการจบเกม แต่คนอย่างท่าน... ต้องถูก ‘ทิ้งลงกองการ์ดขยะ’ ให้เน่าเฟะไปทีละนิดต่างหาก” เธอไม่ได้ลงมือสังหาร แต่เธอกลับเปิดใช้งานการ์ด ‘ภาพหลอนแห่งกระจกเงา’ ในวินาทีนั้นเอง พื้นที่รอบข้างก็บิดเบี้ยว ชายผู้นั้นเริ่มกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขามองเห็นตัวเองในกระจกเงาทุกทิศทาง—กระจกที่สะท้อนให้เห็นถึงทุกความลับ ทุกการฆ่าฟัน และทุกการหักหลังที่เขาเคยทำไว้กับลิซ่า ลิซ่าเพียงแค่ยืนกอดอก มองดูความพินาศทางจิตใจที่เธอกำลังบรรจงสร้างขึ้นอย่างใจเย็น เรย์ที่เฝ้าสังเกตการณ์ผ่านหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดเล็กในมุมมืดของห้องขยับแว่นสายตาด้วยความกังวล “ลิซ่า... ถ้าเราลากเขาไปไกลกว่านี้ ระบบความปลอดภัยของกิลด์ใหญ่อาจจะรู้ตัวแล้วนะ ข้อมูลที่เราเจาะเข้ามาได้กำลังจะปิดตัวลงแล้ว” “อีกแค่ห้านาทีค่ะเรย์” ลิซ่าตอบโดยไม่หันไปมอง “ห้านาทีที่ความทรงจำของเขากำลังแตกสลาย ฉันต้องการให้เขาเห็นสิ่งที่เขาพยายามปกปิดไว้... สิ่งที่อยู่ภายใต้รายชื่อสมาชิกกิลด์ชั้นในสุด” ภาพบนกระจกเงาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ภาพอดีต แต่มันคือข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ซ้อนทับกัน ลิซ่าดึงเอา ‘รหัสผ่านสมอง’ ของเขาออกมาผ่านพลังงานมานาที่เชื่อมต่อกัน ชายผู้นั้นเริ่มน้ำลายฟูมปาก ดวงตาเหลือกค้าง เขากำลังเห็นความลับที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของกิลด์—เรื่องราวที่ว่าทำไมตัวตนของลิซ่าถึงต้องถูกลบออกไปจากบันทึก “ท่านอาจารย์คะ... ที่ท่านทิ้งดิฉันไว้ในตอนนั้น ไม่ใช่เพราะดิฉันไร้ค่าหรอกใช่ไหม?” ลิซ่ากระซิบข้างหูของเขาในขณะที่เขาไร้ทางสู้ “แต่เพราะท่านกลัว... กลัวว่าวันหนึ่ง ‘ข้อมูล’ ในตัวดิฉันจะทำให้กิลด์ของท่านพังพินาศ เพราะดิฉันคือคนที่รู้ว่าใครคือ ‘ผู้อยู่เบื้องหลัง’ ตัวจริงของท่าน” ชายผู้นั้นดิ้นพล่าน สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มหลุดลอย รอยยิ้มเย้ยหยันของลิซ่ายังคงเดิม แต่ในดวงตาของเธอมีประกายของความเย็นชาที่มากกว่าครั้งไหนๆ “ฉันรู้นะคะว่าท่านกำลังรอใครอยู่ รอให้คนจากสภาสูงมาช่วยใช่ไหม?” ลิซ่าขยับการ์ดในมืออีกใบหนึ่ง—การ์ด ‘ผนึกมิติ’ ที่เธอเตรียมไว้มานาน “น่าเสียดายที่ประตูทางออกเดียวของท่าน... ตอนนี้มันกลายเป็นกรงขังที่ไม่มีใครเปิดได้อีกแล้ว” ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยจากระบบกิลด์ก็ดังสนั่นขึ้น กราฟฟิกสีแดงฉานฉายวนทั่วห้อง พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงจนเศษอิฐร่วงหล่นลงมา เรย์ร้องเตือนเสียงหลง “ลิซ่า! พลังงานระดับสูงกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่! มีคนกำลังวาร์ปเข้ามา!” ลิซ่าไม่สะทกสะท้าน เธอก้มลงมองชายผู้ใกล้สิ้นใจที่ตอนนี้เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบา เธอหยิบการ์ดใบสุดท้ายขึ้นมา—การ์ดสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อเรียก เธอจ่อมันไว้ที่หน้าอกของเขา “บอกฉันมา... ใครคือคนที่อยู่เหนือท่านอีกคน? ใครคือคนที่ถือสำรับใหญ่ที่สุดในเกมนี้?” ก่อนที่ชายผู้นั้นจะทันได้เอ่ยชื่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับที่ถูกผนึกไว้ เสียงการกระแทกประตูที่ทำจากเหล็กกล้าจนบิดเบี้ยวทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนถึงขีดสุด ลิซ่าหันไปมองหน้าประตูด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความตื่นตระหนก แต่เป็นความตื่นเต้นที่เธอกำลังจะได้พบกับ ‘ผู้เล่น’ ที่แท้จริง ทว่าในวินาทีที่ประตูระเบิดออก สิ่งที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่กองกำลังที่เธอคาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างของชายหนุ่มที่สวมหน้ากากกิลด์มาสเตอร์... คนที่เธอเพิ่งฆ่าไปเมื่อสามตอนก่อน! “ตกใจเหรอลิซ่า?” เสียงทุ้มต่ำภายใต้หน้ากากเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้ดาบเลเซอร์มาที่คอหอยของเธอ “ลืมกติกาง่ายๆ ไปแล้วหรือไง... การ์ด ‘ชุบชีวิต’ ในสำรับของฉันน่ะ มีมากกว่าที่เธอเห็นบนโต๊ะนะ” ลิซ่าถอยหลังกรูดไปชนกับกำแพง จังหวะหัวใจของเธอเต้นเร้าด้วยความท้าทายใหม่ที่เหนือความคาดหมาย เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ สินะ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของลิซ่ามาจนถึงจุดเดือดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!