พันธมิตรผู้ทรยศ

"กล้าดียังไงถึงเอาชื่อของฉันไปแลกผลประโยชน์กับพวกสมาคมการค้าเซาท์เทิร์น?" เสียงกังวานเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า แสงไฟนีออนนีออนสีส้มอมแดงจากป้ายโฆษณาใจกลางมหานครเวทมนตร์สาดส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์ เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท—เรน เจ้าของฉายาเซียนเวทไร้สังกัด นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่ากลัว เบื้องหน้าของเขาคือชายวัยกลางคนสวมชุดสูทหรูหรา นามว่า 'บารอน' อดีตพันธมิตรคนสำคัญผู้ซึ่งเคยสัญญาว่าจะร่วมมือกันสร้างอาณาจักรกิลด์อิสระขึ้นมา ทว่าเวลานี้ใบหน้าของบารอนกลับซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ร่างกายสั่นเทาจนแก้วไวน์ในมือแทบจะหล่นกระแทกพื้น "มะ... ไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณเรน!" บารอนละล่ำละลักแก้ตัว น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจยามอยู่ต่อหน้าคนอื่น บัดนี้กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ผมแค่... แค่เจรจาธุรกิจชั่วคราว เพื่อผลประโยชน์ของพวกเราทุกคนในอนาคต! สมาคมการค้าพวกนั้นให้ข้อเสนอที่..." "ข้อเสนอที่ทำให้คุณหักหลังฉันได้ลับหลังอย่างนั้นสินะครับ" เรนขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับว่างเปล่าและลึกซึ้งราวนับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ลูเซีย ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเก้าอี้ของเรน ขยับตัวเล็กน้อย แววตาคมกริบของอดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งกวาดมองบารอนด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ มือเรียวบางลูบด้ามดาบคาตานะที่พาดอยู่ข้างเอวเบาๆ ราวกับกำลังเตือนสติว่าหากเรนออกคำสั่งเพียงครึ่งคำ ศีรษะของไอ้สารเลวคนนี้จะหลุดออกจากบ่าในพริบตา "คุณบารอนครับ..." ลูเซียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบไม่แพ้กัน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา นายท่านปฏิบัติต่อคุณในฐานะพันธมิตรที่เท่าเทียม ให้ทั้งทรัพยากร ข้อมูลลับระดับสูง และเส้นทางเข้าถึงดันเจี้ยนระดับ S แต่สิ่งที่คุณตอบแทนกลับเป็นการขายข้อมูลความอ่อนแอของพวกเราให้กับสมาคม... ช่างเป็นมนุษย์ที่น่าสมเพชเสียจริงนะครับ" "ลูเซีย! เธออย่าพูดจาดูถูกกันให้มากนักนะ!" บารอนเริ่มสติแตกเมื่อเห็นว่าไม่มีทางรอด เขาหันไปตะคอกใส่หญิงสาวด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะหันกลับมาทางเรนแล้วแผดเสียงกร้าว "แกคิดว่าแกเป็นใครกันวะเรน! ก็แค่เซียนเวทอิสระที่ไม่มีกิลด์หนุนหลัง แกคิดว่ามีพลังเวทสูงส่งแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? ตอนนี้กองกำลังคุ้มกันระดับปรมาจารย์ของสมาคมการค้าล้อมตึกนี้ไว้หมดแล้ว! ถ้าแกฉลาดพอ ก็ควรยอมเซ็นสัญญาโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของดันเจี้ยนทั้งหมดมาให้ฉันซะดีๆ!" สิ้นเสียงคำรามของบารอน ประตูห้องประชุมบานมหึมาก็ถูกพังกระเด็นด้วยแรงระเบิด ไอความร้อนระอุพุ่งทะลักเข้ามาพร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเวทมนตร์ชั้นยอดกว่ายี่สิบคน ทุกคนต่างปลดปล่อยออร่าพลังเวทระดับสูงออกมาจนอากาศในห้องบิดเบี้ยว พวกมันคือหน่วยสังหารพิเศษที่บารอนแอบซ่อนไว้เพื่อจัดการเรนโดยเฉพาะ บารอนที่เห็นกำลังเสริมของตนเองเข้ามาถึง ก็กลับมามีท่าทีลำพองใจอีกครั้ง เขาหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ใบหน้าที่เคยซีดเผือดกลับมาแดงก่ำด้วยความฮึกเหิม "ฮ่าๆๆๆ! โง่จริงนะเรน แกคิดเหรอว่าฉันจะมาเจรจาตัวต่อตัวกับแกโดยไม่มีแผนสำรอง? น้อมรับความพ่ายแพ้ของแกซะเถอะ!" บารอนประกาศกร้าว ชี้หน้าตัวเอกด้วยความอาจหาญ ทว่า... เรCนกลับไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้าง หลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังฟังเพลงกล่อมเด็ก "น่ารำคาญเสียจริงนะครับ..." เรนพึมพำเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น *เปรี้ยง!* คลื่นพลังเวทสีครามเข้มข้นระเบิดออกจากร่างของเรนในเสี้ยววินาที แรงดันมหาศาลระดับที่ทำเอาแรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวน พัดพาร่างของหน่วยสังหารระดับปรมาจารย์ทั้งยี่สิบคนลอยกระเด็นไปอัดติดกับผนังห้องกระจกจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เลือดสดๆ และเศษเกราะเวทมนตร์กระจายเกลื่อนพื้น พริบตานั้น... ห้องประชุมหรูหราก็กลายเป็นห้องเชือดในพริบตา บารอนที่เพิ่งหัวเราะเยาะเมื่อครู่ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ ลมหายใจติดขัดเมื่อตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างตนเองกับชายหนุ่มเบื้องหน้านั้น... ห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว "คุณ... คุณมันสัตว์ประหลาด..." บารอนครางออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง เรนลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย เดินเข้าไปหาบารอนที่กำลังหมอบราบคาบคาบเท้า ก่อนจะก้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของอีกฝ่ายขึ้นมาสบตากัน "ผมเตือนคุณแล้วนะครับว่าอย่าโอหัง..." เรนกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูบารอน แต่มันกลับดังดังก้องในโสตประสาทของอีกฝ่ายราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก "ในเมื่อคุณเลือกที่จะทรยศพันธมิตร... ก็จงเตรียมตัวรับผลของการกระทำนั้นซะ" เรนสะบัดมือออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันหลังกลับ พร้อมกับที่โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของลูเซียส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาเบาๆ *ติ๊ง!* หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับสัญลักษณ์บัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดที่ถูกรูดทำธุรกรรมมูลค่ามหาศาลเพื่อกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของสมาคมการค้าเซาท์เทิร์นในเวลาเพียงสามวินาที ลูเซียแย้มรอยยิ้มงดงามหยาดเยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน เธอโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อมต่อหน้าผู้เป็นนาย ขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบยืนยันความสำเร็จดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย "ท่านเรนครับ..." ลูเซียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความสะใจลึกๆ "ทุกอย่างเรียบร้อยตามแผนแล้วครับ บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของสมาคมการค้าเซาท์เทิร์น และเครือข่ายของบารอน... ตอนนี้ตกเป็นของพวกเราอย่างสมบูรณ์แบบแล้วครับ" เรนพยักหน้ารับเบาๆ สายตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่ไร้กระจกกัน ท่ามกลางมหานครที่กำลังสั่นสะเทือนภายใต้อำนาจเงินและเวทมนตร์ของเขา ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างควรจะจบลงอย่างไร้ข้อกังขา จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเรนก็กระพริบเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในความมืดมิดเบื้องล่าง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจากผู้ใช้นิรนาม... รหัสผ่านตรงกับ 'ผู้สร้าง' ระดับสูงสุดที่ถูกลบหายไปเมื่อพันปีก่อน]* เรนชะงักฝีเท้า นัยน์ตาหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ ขณะที่ลูเซียชักดาบออกจากฝักโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นมาจากลิฟต์แก้วส่วนตัวที่กำลังเคลื่อนตัวมายังชั้นนี้อย่างรวดเร็ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ