พลังทำลายล้างที่ควบคุมไม่ได้

"ถอยไป... ลูเซีย บอกให้ถอยไป!" เสียงคำรามต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของเรนไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความตื่นตระหนกที่ถูกกดทับไว้ด้วยสติปัญญาขั้นสุดท้าย เส้นเลือดสีดำทมิฬปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ ราวกับมีอสรพิษเพลิงกำลังเลื้อยพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง ม่านตาของเขาหดแคบลงจนเหลือเพียงจุดสีแดงฉาน อากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อนระอุจนมองเห็นภาพเบื้องหน้าสั่นไหวราวกับภาพลวงตา "ไม่ค่ะ... ไม่ใช่สิครับ นายท่าน" ลูเซียกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างเพรียวบางในชุดเกราะสีเงินยวงสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นแรงกดดันจากมหาเวทที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวเรนจนแรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวน ทว่าเธอกลับก้าวเข้าไปประชิด ปลายรองเท้าบูทหนังแท้เหยียบย่ำลงบนพื้นหินอ่อนที่บัดนี้เริ่มปริร้าวและหลอมละลายกลายเป็นลาวาเหลวหนืด เธอยื่นมือเรียวบางออกไปหมายจะแตะหัวไหล่ที่กำลังสั่นสะท้านของชายหนุ่ม "คุณกำลังสูญเสียการควบคุม... ระบบกำลังปฏิเสธพลังงานส่วนเกิน ปลดปล่อยมันออกมาเถอะครับ ก่อนที่มันจะฉีกร่างคุณเป็นชิ้นๆ!" ตูมมมม! คลื่นกระแทกไร้รูปร่างระเบิดออกรอบตัวเรนอย่างไร้การควบคุม พื้นที่ฝึกซ้อมใต้ดินขนาดเท่าสนามฟุตบอลของสมาคมเวทมนตร์เขตกลางพังครืนลงในพริบตา เสาหินแกรนิตหนาเตอะสามคนโอบถูกบดขยี้จนกลายเป็นฝุ่นผง เศษหินนับล้านชิ้นลอยเคว้งคว้างขึ้นไปในอากาศด้วยแรงเหวี่ยงของสนามพลังแม่เหล็กเวทมนตร์ที่หมุนวนราวกับพายุเฮอร์ริเคน นี่ไม่ใช่เวทมนตร์บทใดบทหนึ่งในตำตำรา แต่เป็น "ผลสะท้อน" จากระบบลงทัณฑ์ผู้โอหัง ที่ลงโทษความอวดดีของเหล่าขุนนางเวทระดับสูงในเขตนี้ด้วยการซัดทอดพลังงานย้อนกลับมาหาเรนจนทะลุขีดจำกัดที่ร่างกายมนุษย์จะรองรับได้ "อึก..." เรนพ่นโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต หยดเลือดที่ร่วงหล่นกระทบพื้นถึงกับกัดกร่อนหินปูนจนเกิดเป็นหลุมลึกควันพวยพุ่ง เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งจิกทึ้งลงไปในพื้นดินเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มคว่ำ ดวงตาสفินทิศกวาดมองความพินาศรอบกายด้วยความรู้สึกเยือกเย็นที่เจือปนความหงุดหงิด รอบตัวเขาเวลานี้... รัศมีสามร้อยเมตรกลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ กำแพงกันเวทมนตร์เกรด A ที่สร้างขึ้นด้วยเวนดิ้งสโตนหนาพิเศษถูกเจาะทะลุเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ แสงไฟสำรองกระพริบติดๆ ดับๆ ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระคนเสียงกรีดร้องของผู้คนที่อยู่ชั้นบนซึ่งกำลังวิ่งหนีตายกันอลหม่าน "นายท่าน..." เสียงของลูเซียแว่วมาท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าสีม่วงที่ยังคงผ่าแลបแปลบอยู่รอบตัวเธอ แม้เกราะเวทของเธอจะร้าวไปทั่วทั้งตัวจนแทบแตกสลาย แต่หญิงสาวก็ยังฝืนยืนหยัดอยู่เคียงข้าง ใช้ร่างของตัวเองบังเศษซากหินที่กำลังร่วงหล่นจากเพดานลงมา "คุณทำได้ดีที่สุดแล้วครับ... ปล่อยมันออกมาให้หมด ไม่ต้องอดกลั้นไว้อีกแล้ว" เรนเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตหัวหน้ากิลด์สาวผู้ภักดี แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าจะสามารถก(ก)ลืนกินและควบคุมภัยพิบัตินี้ได้ เคมีและความผูกพันที่หล่อหลอมผ่านความเป็นความตายทำให้เรนแค่นAหัวเราะออกมาเบาๆ "นั่นสินะ..." เสียงพึมพำของเรนดังแว่ว ทว่าในวินาทีถัดมา บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงบลงอย่างฉับพลัน—ความเงียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงพายุ ติ๊ง! [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานเวทเกินพิกัดระดับภัยพิบัติ (Disaster Class)] [คำเตือน: สภาพแวดล้อมภายนอกกำลังถูกตรวจสอบโดย "หน่วยกวาดล้างสภาสูง"] [เงื่อนไขการใช้งาน "หัตถ์เทวะพิพากษา" ถูกปลดล็อก 100%] หน้าจอสีทองโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเรน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ที่กำลังเร่งรีบมุ่งหน้าเข้ามาทางอุโมงค์ใต้ดิน แรงกดดันมหาศาลจากเหล่านักเวทระดับสูงที่นำโดยหัวหน้าหน่วยผู้หยิ่งผยองกำลังปิดล้อมเส้นทางหนีทุกด้าน แสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาในความมืด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและรอยยิ้มเยาะเย้ย "จับกุมตัวไว้! ใครขัดขืน... ประหารได้ทันที!" เรนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่สะביดสะบอมเมื่อครู่กลับมาตั้งตรงสง่างามอีกครั้ง ดวงตาสีแดงฉานกวาดมองกลุ่มคนที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางโอหังราวกับผู้พิพากษาชีวิตผู้อื่น โดยไม่รู้ตัวเลยว่า พวกเขากำลังเดินเข้าสู่ปากหลุมศพที่ลึกที่สุดในชีวิตของตนเอง ลูเซียขยับตัวยืนขนาบข้าง ชักดาบยาวเคลือบออร่าสีครามขึ้นเตรียมพร้อม รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนมุมปากของเธอ "นายท่านครับ..." ลูเซียกระซิบเสียงเบาด้วยความเคารพ "ดูเหมือนพวกแมลงเม่า จะบินเข้ากองไฟเร็วกว่าที่เราคิดเสียอีกนะครับ" เรนไม่ตอบคำถาม เขายกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ กลางอากาศ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของกองกำลังสภาสูงที่เพิ่งพังประตูเข้ามา ฟึบ! มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิท ร่างของชายสวมหน้ากากปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกมิตินั้นอย่างไร้สุ้มเสียง พร้อมกับเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทที่ทำให้ทหารสภาสูงถึงกับหน้าถอดสี "ท่านเรน... กองกำลังเสริมของสภาสูงเขตสาม ถูกกวาดล้างเรียบร้อยตามบัญชาครับ... และตอนนี้ ท่านประธานสภาผู้เฒ่า กำลังเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเองครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ