เงาแค้นที่ตามล่า

"คิดว่าซ่อนตัวอยู่หลังม่านบาตรอาคมระดับตำนานแล้วจะไม่มีใครหาพบอย่างนั้นหรือ... ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว เจ้าสวะตระกูลวาลคีรี" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาอาถรรพ์ ลมหายใจอุ่นร้อนของเรนปะทะกับไอหมอกราตรีที่หนาจัดจนกลายเป็นควันสีขาว มือขวาของเขายังคงถือด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ที่สลักลวดลายอักขระโบราณอย่างไม่รีบร้อน ขณะที่สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองผ่านม่านพลังโปร่งใสที่สั่นระริกราวกับแก้วใกล้แตก เบื้องหลังของเขาไม่ไกลนัก ลูเซียยืนกอดอกพิงลำต้นสนโบราณด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างยิ่ง ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีมรกตพราวระยับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอมองดูเหล่าเงาอัปยศที่กำลังดิ้นรนอยู่เบื้องหน้าด้วยความเวทนา "พวกเขานึกว่าการใช้ 'ศาสตราต้องห้าม' ที่แย่งชิงมาจากหลุมศพโบราณจะทำให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของท่านได้นะคะ... อ๊ะ ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย" ลูเซียชะงักไปนิดเมื่อเกือบจะเผลอใช้สรรพนามคุ้นเคย แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนมาส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอแทน "หมายถึง... พวกเขานึกโง่ๆ ว่ามันจะช่วยถ่วงเวลาได้สักสิบนาทีเสียอีกนะเรน" เรนไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "สิบนาทีเหรอ... ลูเซีย สำหรับข้า พวกมันไม่มีค่าแม้แต่จะให้เสียเวลาหายใจเข้าออกด้วยซ้ำ" เพล้ง! สิ้นเสียงของเรน ม่านพลังเวทระดับตำนานที่ตระกูลวาลคีรีภาคนักหนาว่าไร้เทียมทาน ก็แตกละเอียดออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับเศษกระจกเปราะบาง แรงกระแทกจากการทำลายล้างแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนพื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันและละอองมานาสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี สร้างความตื่นตระหนกให้กับร่างที่ยืนอยู่ใจกลางหลุมอารีน่าร้าง "เป็นไปไม่ได้! นั่นคือบาตรสวรรค์เก้าชั้นฟ้า! เจ้า... เจ้ามนุษย์ไร้สังกัด แกเป็นใครกันแน่!" เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวดังลั่นออกมาจากร่างของ 'บารอน กาเร็ธ' อดีตแม่ทัพแห่งแดนเหนือผู้เคยเหยียบย่ำผู้คนด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้ใบหน้าอันหล่อเหลาที่เคยเชิดชูบิดเบี้ยวด้วยความหวาดผวา ดวงตาเบิกโพ้าง L ในมือของเขากำลังสั่นเทาขณะที่ถือครอง 'ดาบเพลิงโลหิต' อาวุธต้องห้ามที่แผ่ไอความมืดทมิฬและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ดาบเล่มนั้นคือสิ่งที่ทำให้เขากล้ากลับมาท้าทายเรนอีกครั้ง หลังจากที่เคยพ่ายแพ้อัปยศเมื่อหลายเดือนก่อน เรนก้าวเท้าเดินเข้าไปช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดินแห้งกรอบดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวไป แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูกก็กดทับลงบนร่างของกาเร็ธจนเข่าแทบทรุด "ดาบเพลิงโลหิต... ดูเหมือนเจ้าจะไปขุดคุ้ยซากศพของบรรพบุรุษที่ถูกขับไล่ออกไปเพราะความชั่วช้ามาใช้นะ กาเร็ธ" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศในวันนี้ "คิดว่าพลังของวิญญาณอาฆาตจะทำให้เจ้ามีปัญญาต่อกรกับข้าได้อย่างนั้นหรือ?" "แก... แกมันก็แค่ไอ้เศษสวะไร้ตระกูล! วันนี้ข้ามีดาบเล่มนี้ ข้าจะล้างแค้นความอัปยศที่แกเคยทำไว้!" กาเร็ธคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยพิษของอาวุธต้องห้าม เขายกดาบขึ้นเหนือหัว ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นด้วยพลังมานาที่ถูกสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง เปลวเพลิงสีเลือดลุกโชนท่วมร่างพุ่งเข้าใส่เรนด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้าแลบ บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจากความร้อนและความกดอากาศที่สูงขึ้นในพริบตา ลูเซียขยับตัวเล็กน้อยราวกับเตรียมจะชักอาวุธ แต่มือหนาของเรนยกขึ้นห้ามไว้เสียก่อน "ไม่ต้องห่วง ลูเซีย... ให้ข้าจัดการสั่งสอนเด็กดื้อคนนี้ให้รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียหน่อย" เรนไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่ปรายตามองดาบเพลิงโลหิตที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วแสง ในเสี้ยววินาทีนั้น นัยน์ตาสีเทาเข้มเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามวابวาบ ระบบลงทัณฑ์ผู้โอหังในจิตสำนึกส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างสถานะสีทองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบเป้าหมายฝ่าฝืนกฎแห่งความยโสโอหัง] [ดำเนินการลงทัณฑ์ระดับที่ 4: ความเงียบงันแห่งสัจธรรม] เปรี้ยง! ไม่มีการร่ายเวท ไม่มีการตั้งท่า ร่างของเรนยืนนิ่งสนิท แต่คลื่นพลังเวทบริสุทธิ์ระลอกหนึ่งระเบิดออกจากร่างของเขาอย่างฉับพลัน พลังงานมหาศาลนั้นพุ่งเข้าปะทะกับดาบเพลิงโลหิตโดยตรง จนกระทั่งเกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับพันที่สิงสถิตอยู่ในดาบดังลั่นทะลุแก้วหู ครู่ต่อมา... ดาบเพลิงโลหิตที่กาเร็ธภาคภูมิใจนักหนาก็ร้าวรานและแตกสลายกลายเป็นผงธุลีปลิวไปกับสายลม "อ๊ก... แค่ก!" กาเร็ธกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตร กระแทกเข้ากับผนังหินผาจนกระดูกซี่โครงหักสะบั้น เลือดสีสดทะลักออกจากปากและจมูก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอาฆาตแคนาดบัดนี้ฉายแววหวาดกลัวสุดขีด สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มเลือนรางเมื่อตระหนักได้ว่าช่องว่างระหว่างเขากับชายหนุ่มตรงหน้านั้นกว้างใหญ่ราวกับฟ้ากับเหว เรนก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของอดีตแม่ทัพผู้ไร้ทางสู้ เขาก้มมองดูอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชาและเหยียดหยามราวกับมองมดปลวกใต้ฝ่าเท้า "เจ้าเคยถามว่าข้าเป็นใครใช่ไหม..." เรนโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของกาเร็ธราวกับเสียงคำรามของปีศาจ "ข้าก็คือคนที่พวกเจ้าไม่มีวันเอื้อมถึง... และเป็นผู้ที่จะปิดฉากความโอหังของตระกูลพวกเจ้าให้สิ้นซากอย่างไรล่ะ" กาเร็ธตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขาลืมความหยิ่งยอดยอมคุกเข่าลงกับพื้นดินอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือทั้งสองข้างพยายามคว้าชายเสื้อของเรนไว้พร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นเครือ "โปรด... ไว้ชีวิต... ข้ามีสมบัติ... ข้ามีข้อมูล..." เรนถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกรำคาญ เขาเตรียมจะสะบัดมือเพื่อจบปัญหาให้สิ้นเรื่อง แต่ในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ไอหมอกสีดำสนิทที่หนาทึบกว่าเดิมพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวเรนและลูเซียไว้ในพริบตา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนมาจากความว่างเปล่า เป็นเสียงที่เรนจำได้แม่นยำว่าเป็นของบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน "ฮ่าๆๆๆ... ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะยังคงแข็งแกร่งและเย่อหยิ่งเช่นเคยนะ 'จอมเวทไร้นาม'..." ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนยอดผาหินเบื้องบน มือข้างหนึ่งถือคถาหัวกะโหลกที่ส่งกลิ่นอายอันตรายยิ่งกว่าดาบเพลิงโลหิตของกาเร็ธเสียอีก ลูเซียหรี่ตาลงทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาในทันที "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้! คนผู้นั้นควรจะถูกผนึกไว้ในดันเจี้ยนนิรันดร์แล้วนี่!" เรนเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ นัยน์ตาสีเทาเข้มไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความสนใจเล็กน้อยที่วาบผ่านขึ้นมา เงาลึกลับนั้นยกยิ้มภายใต้ฮู้ดสีดำ ก่อนจะดีดนิ้วเบื้องหน้า ส่งสัญญาณให้กองทัพปีศาจเงานับร้อยชีวิตพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติรอบด้าน พร้อมกับที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเรนและลูเซียเริ่มเรืองแสงสีแดงฉานของกับดักเวทโบราณที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล "ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพของเจ้า... เรน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ