ความลับของเซิร์ฟเวอร์

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบบนอากาศ ไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกระคายเคืองสายตาแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม แสงสีเลือดเหล่านั้นสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสสีนิลที่เย็นชาและไร้ก้นบึ้ง ดั่งห้วงอวกาศที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง "สิทธิ์การเข้าถึงระดับรูท (Root Access) ถูกปฏิเสธ... นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้ายจากระบบหลัก" เสียงสังเคราะห์เย็นเยียบดังขึ้นในห้องควบคุมลับใต้ดิน ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารโบราณที่ถูกลบออกจากแผนที่เซิร์ฟเวอร์หลัก เรนแค่นAเสียงหึในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "ระบบหลักงั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี... สิ่งที่พวกinsiderสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมผู้เล่น ก็เป็นแค่กรงนกที่พวกมันขังตัวเองไว้เท่านั้นแหละครับ" ลูเซียที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหลัง ขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ชุดเกราะสีเงินยวงของเธอกระทบกันเบาๆ สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอ เธอปรายตามองกลุ่มโค้ดสีแดงที่กำลังวิ่งพล่านด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเคารพอย่างเต็มเปี่ยม "พวกสภาผู้บริหารระดับสูงคงไม่คิดหรอกนะครับ ว่าจะมีคนแกะรอยโค้ดต้นกำเนิดมาถึงจุดนี้ได้... จะให้ฉันเคลียร์พวกที่กำลังส่งสัญญาณเตือนเข้ามาไหมครับ?" "ไม่ต้องหรอก ลูเซีย..." เรนยกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับหน้าจอหลัก ท2ันใดนั้น ข้อมูลมหาศาลนับร้อยเทราไบต์ก็ทะลักออกมาเป็นสายน้ำดิจิทัล "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปก่อน การได้เห็นพวกมันมั่นใจในอำนาจปลอมๆ แล้วค่อยๆ พังทลายลงมา... มันคือความบันเทิงรูปแบบหนึ่งนะครับ" ข้อมูลบนหน้าจอเริ่มเปลี่ยนรูป จากตัวอักษรโค้ดที่ซับซ้อนกลายเป็นแผนผังโครงสร้างของโลกที่พวกเขาอาศัยอยู่ มันไม่ใช่โลกแฟนตาซีตามธรรมชาติ และไม่ใช่แค่เกมออนไลน์ทั่วไป แต่เป็น "คุกทดลองทางจิตวิทยา" ที่มีมนุษย์นับล้านคนเป็นหนูทดลอง โดยมีกลุ่มผู้ทรงอิทธิพลในโลกความเป็นจริงคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง เรนหรี่ตาลง ความทรงจำเกี่ยวกับความเน่าเฟะของสังคมเกมและโลกภายนอกไหลย้อนกลับมา พวกมันเคยเหยียบย่ำ ขับไล่ และทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าด้วยอำนาจเงินตราและอำนาจเหนือระบบ แต่วันนี้... อำนาจเหล่านั้นกำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษ "คุณเรนครับ..." ลูเซียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม "บันทึกในเซิร์ฟเวอร์หลักระบุว่า จุดเริ่มต้นของโค้ดนี้ไม่ได้ถูกสร้างโดยบริษัทเกม แต่เป็น... 'ต้นแบบ' ที่ถูกลืมเลือนไปเมื่อสิบปีก่อน ถ้าสมมติฐานของคุณถูกต้อง สิ่งที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่ อาจไม่ใช่แค่เกมเมอร์หรือแอดมินทั่วไปนะครับ" "ผมรู้ครับ" เรนตอบรับทันที น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่แววตากลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการทำลายล้าง "และนั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องขุดมันขึ้นมา... ต่อให้เบื้องหลังของเซิร์ฟเวอร์นี้จะเป็นพระเจ้าปลอมๆ หรือพวกมหาเศรษฐีผู้คลั่งอำนาจ ถ้ามันกล้าขวางทางผม ผมก็จะสับมันเป็นชิ้นๆ แล้วเขียนกฎใหม่ด้วยมือของผมเอง" ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนรูปแบบใหม่จะดังขึ้น—เสียงแจ้งเตือนที่ไม่ได้มาจากระบบของเกม แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับโลกที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกโดยตรง ประตูกลุ่มเหล็กหนาตันเบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันและแสงไฟสลัว เงาร่างนั้นยกมือขึ้นปรบมือช้าๆ เสียงปรบมือดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงวิหาร ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจะเอ่ยขึ้น "ไม่นึกเลยว่า... 'จอมเวท' ที่พวกเราคิดว่าเป็นแค่บัก (Bug) เล็กๆ ในระบบ จะกล้าปีนป่ายขึ้นมาถึงห้องควบคุมชั้นสูงสุดได้... น่าประทับใจจริงๆ ครับ คุณเรน" เรนหันกลับไปช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีิลจ้องมองร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดอย่างไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ