เมื่อระดับเลเวลไม่ใช่คำตอบ

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังระเบิดขึ้นจากปากของ ‘แกรนด์มาสเตอร์’ กิลด์มังกรเพลิง ไม่ได้ทำให้เรนขยับเขื้อนสีหน้าแม้แต่น้อย "ไอ้สวะเลเวลแปดสิบห้า แกมันก็แค่นักเวทตกอับที่โชคดีเก็บไอเทมเควสต์ได้สินะ!" วาลคิรี เกรย์ ผู้เล่นระดับท็อปเทนของเซิร์ฟเวอร์ และเป็นผู้ครอบครองฉายา ‘ผู้พิชิตแดนเหนือ’ ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยชุดเกราะมังกรโบราณที่เปล่งประกายแสงสีแดงฉานออร่าระดับตำนานพวยพุ่งจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว แรงกดดันจากเลเวล 150 เต็มพิกัดแผ่ขยายออกไปกดทับผู้เล่นรอบบริเวณจนต้องทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ทว่า เรนกลับยืนไขว่ห้างพิงเสาหินปรักหักพังอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นมองสำรวจความเย่อหยิ่งของอีกฝ่ายด้วยความเวทนา ราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยที่กำลังอวดของเล่นชิ้นใหม่ "เลเวลหนึ่งร้อยห้าสิบ... เป็นตัวเลขที่ดูน่าเกรงขามดีนี่ครับ" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องไปทั่วซากโบราณสถาน "น่าเสียดายที่ในพจนานุกรมของผม ความต่างของตัวเลขพวกนั้น... ไม่มีค่าอะไรเลยนอกจากเศษขยะ" "สามหาวนัก!" วาลคิรีคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ดาบยักษ์ในมือสั่นระริกด้วยพลังเวทธาตุไฟที่อัดแน่นจนกลายเป็นเปลวเพลิงสีดำสนิท ทักษะระดับตำนาน [เพลิงทลายสวรรค์] ถูกร่ายขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างของเขากระโจนพุ่งเข้าหาเรนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงโซนิกบูมแหวกอากาศ ผู้ชมรอบสนามประลองต่างพากันปิดตาด้วยความหวาดกลัว เพราะรู้ดีว่าการโจมตีนี้สามารถลบผู้เล่นทั้งปาร์ตี้ให้หาย Sไปจากแผนที่ได้ในพริบตาเดียว ลูเซียที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล ขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังร่างที่พุ่งเข้ามาด้วยความไร้ซึ่งความกังวล เธอเอ่ยเบาๆ กับตัวเองอย่างสมเพชแทนวาลคิรี "ไม่รู้เลยสินะ... ว่ากำลังวิ่งเข้าหาหลุมศพของตัวเอง" ในเสี้ยววินาทีที่ดาบยักษ์กำลังจะฟันผ่าร่างของเรนเป็นสองซีก เรนไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายกมือซ้ายขึ้นช้าๆ นิ้วชี้เรียวยาวแตะไปที่อากาศเบื้องหน้าอย่างไร้แรงกดดัน *เปรี้ยง!* คลื่นกระแทกมหาศาลระเบิดออกทันทีที่คมดาบปะทะกับนิ้วเพียงนิ้วเดียว! แววตาของวาลคิรีเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเขาพบว่าดาบระดับตำนานของตนไม่สามารถเจาะผ่านม่านพลังใสๆ ที่เรนสร้างขึ้นด้วยมือเปล่าได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว แรงสะท้อนย้อนกลับรุนแรงจนกระดูกข้อมือของเขาแตกละเอียด เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นสนาม "เป็นไปได้ยังไงกัน... ฉันเลเวลหนึ่งร้อยห้าสิบนะเว้ย!" วาลคิรีแผדเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามฝืนดึงดาบกลับแต่ไม่เป็นผล "เลเวลมันก็แค่ตัวเลขที่พวกอ่อนแอใช้ปลอบใจตัวเองเวลาหวาดกลัวครับ" เรนก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายในพริบตาเดียว แรงกดดันมหาศาลที่ถูกกดกั้นไว้พวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆฝนสีดำสนิทก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียว "และสำหรับพวกที่โอหัง... ผมมีบทลงทัณฑ์ที่เหมาะสมที่สุดเตรียมไว้เสมอ" สิ้นคำพูดของเรน วงแหวนเวทสีครามลึกล้ำนับร้อยวงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ บดบังแสงอาทิตย์จนโลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากอักขระโบราณที่ส่องประกายเยือกเย็น สัมผัสแห่งความตายแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในรัศมีสิบกิโลเมตร วาลคิรีทรุดฮวบร่วงลงคุกเข่าต่อหน้าเรน ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด ความเย่อหยิ่งทั้งหมดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่กรีดร้องลั่น ทว่า ในจังหวะที่เรนกำลังจะสะบัดมือปิดฉากความโอหังครั้งนี้ หน้าจอระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของเขา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ที่กำลังพุ่งเข้ามาล้อมรอบซากโบราณสถานแห่งนี้จากทุกทิศทุกทาง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ