อย่าตัดสินใครที่รูปลักษณ์ภายนอก

"ส่งไอเทมเซ็ต 'เงาอัสนี' ของพวกแกมาซะ, ไอ้มดปลวก! อย่าหาว่าพวกเราไม่เตือน ถไม่อยากให้ตัวละครในเกมนี้โดนรีเซ็ตเลเวลจนต้องไปเกิดใหม่เป็นเด็กฝึกหัดในหมู่บ้านเริ่มต้นล่ะก็..." น้ำเสียงหยาบโลนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นที่ห้า 'ซากปรักหักพังแห่งคานาอัน' แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์สั่นไหววับแวม สะท้อนเงาร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์เจ็ดคนในชุดเกราะเหล็กกล้าประดับตราสัญลักษณ์รูป 'กรงเล็บพยัคฆ์ทมิฬ' ซึ่งเป็นกิลด์ระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ พวกมันกำลังล้อมรอบร่างสองร่างที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า เรนยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าคมคายภายใต้ฮู้ดฉายแววเรียบเฉยราਤกับว่าฝูงหมาป่าที่กำลังแยกเขี้ยวใส่เขาอยู่ตอนนี้ เป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองไร้ค่าริมทางเดิน ข้างกายของเขาคือลูเซีย หญิงสาวผมบลอนด์เงินยาวสยายในชุดนักเวทเข้ารูป เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกลับพินิจพิเคราะห์พวกมันด้วยรอยยิ้มเยาะหยันราวกับกำลังดูละครสัตว์ราคาถูก "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... พี่ชาย" คำพูดที่ลอยต่อมาจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรน ไม่ใช่ในแง่ของสายเลือด แต่เป็นความหมายเชิงประชดประชันของลูเซียที่รู้ดีว่า... 'บ้าน' ของพวกมันในตอนนี้ คือสถานที่ฝังศพของพวกโง่เขลาที่บังอาจมาขวางทาง "แกหูหนวกหรือไงวะไอ้หนู!" หัวหน้ากิลด์กรงเล็บพยัคฆ์ทมิฬที่มีฉายาว่า 'พยัคฆ์คลั่ง' ก้าวเท้ากระแทกพื้นจนศิลาใต้เท้าแตกร้าว มันชักดาบใหญ่เคลือบพิษสีม่วงขึ้นมาจ่อหน้าผากของเรน "ข้าบอกให้คายไอเทมเรนระดับตำนานที่เพิ่งดรอปจากบอสเมื่อกี้นี้ออกมา! ไม่อย่างนั้น... กูจะทำให้พวกมึงจำชื่อวันนี้ไปจนวันตาย!" เรนก้มมองคมดาบที่สั่นระริกด้วยความโลภของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า ราวกับกำลังรอคอยเวลาบางอย่าง "พวกแก... เคยได้ยินสุภาษิตโบราณที่ว่า 'สุนัขเห่าไม่กัด' ไหมครับ?" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "แก! ปากดีนักนะ!" พยัคฆ์คลั่งคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "จัดการมัน! เอาให้พิการแล้วแย่งไอเทมมาให้หมด!" สิ้นคำสั่ง ลูกน้องอีกหกคนก็พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกัน ประหนึ่งฝูงแร้งรุมทึ้งซากสัตว์ ดาบ ธนูเวท และหอกพุ่งเข้าใส่จุดตายของเรนและลูเซียจากทุกสารทิศ แรงกดดันจากเวทมนตร์ประสานทำให้ผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ทว่า... ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน เปรี้ยง! ออร่าสีดำทมิฬระเบิดออกจากร่างของเรนในเสี้ยววินาทีที่การโจมตีมาถึง แรงปะทะมหาศาลสะท้อนกลับจนร่างของมือสังหารสามคนที่พุ่งเข้ามาแถวหน้ากระเด็นลอยละลิ่วราวกับใบไม้ปลิว ชนเข้ากับผนังหินอย่างแรงจนกระดูกแหลกละเอียด เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระเบิดขึ้นพร้อมๆ กับตัวเลขดาเมจสีแดงฉานที่พุ่งทะยานแตะหลักล้านเหนือหัวของพวกมัน กลุ่มกิลด์กรงเล็บพยัคฆ์ทมิฬที่เหลือชะงักกึก สีหน้าของพวกมันเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความตื่นตระหนกสุดขีดในพริบตา "นะ... นี่มันบ้าอะไรวะ! เวทมนตร์บ้าอะไรเนี่ย!" หนึ่งในลูกน้องถอยหลังกรูดจนสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ลูเซียก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธองดงามเยือกเย็นราวกับเทพธิดาแห่งความตาย เธอยกไม้เท้าคริสตัลขึ้นชี้หน้าหัวหน้ากิลด์ที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "พวกคุณนี่... ตาถั่วกันจริงๆ ด้วยสินะคะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้วยความสมเพช "ไม่รู้เลยหรือไงว่าคนที่พวกคุณกำลังไถของด้วย... คือใครกันแน่" เรนก้าวเท้าเดินผ่านร่างของลูเซียออกไปช้าๆ รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบพื้นศิลา 'ก๊อก... ก๊อก...' แต่มันกลับฟังดูคล้ายเสียงเคาะโลงศพของพวกมันเอง เขายกมือขึ้นระดับอก ฝ่ามือแบออกเบาๆ วงแหวนเวทสีครามซับซ้อนนับร้อยวงปรากฏขึ้นกลางอากาศ ปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี "อยากได้ไอเทมเรนเหรอครับ?" เรนเอ่ยถามเสียงนุ่ม ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันระดับจักรวาล "เสียใจด้วยนะ... เพราะพวกแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องฝุ่นละอองบนรองเท้าของฉันด้วยซ้ำ" ตูมมมม! เสาเพลิงสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า ทะลุเพดานดันเจี้ยนชั้นที่ห้าขึ้นไปจนสว่างวาบไปทั่วทั้งแมพเกม ร่างของสมาชิกกิลด์กรงเล็บพยัคฆ์ทมิฬถูกกดทับด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลจนต้องคุกเข่าลงกับพื้น ศีรษะโขกกระแทกพื้นศิลาจนเลือดอาบ พวกมันพยายามตะเกียกตะกายร้องขอชีวิต แต่เสียงของพวกมันกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงคำรามของเปลวเพลิงเวทมนตร์ที่เรนเป็นผู้ควบคุม พยัคฆ์คลั่ง หัวหน้าที่เคยผยองพองขนเมื่อครู่ ตอนนี้ทำได้เพียงเงີยหน้ามองชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องสูงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด ขาสั่นเทาจนแทบพับลงไปกองกับพื้น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน "แก... แกเป็นใครกันแน่... ทำไมผู้เล่นอิสระถึงมีพลังระดับนี้...!" มันเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก เลือดสดๆ ไหลย้อยลงมาจากมุมปาก เรนย่อตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองอีกฝ่ายในระยะประชิด ใบหน้ายังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังจะถูกบดขยี้ "ฉันก็แค่... คนที่เกลียดพวกโอหังก็เท่านั้นเองครับ" เรนสะบัดมือขวาเบาๆ ร่างของพยัคฆ์คลั่งและลูกน้องที่เหลือถูกพลังเวทมหาศาลซัดกระเด็นทะลุกำแพงดันเจี้ยนหายลับไปในความมืด พร้อมกับหน้าจอระบบที่แจ้งเตือนการกวาดล้างกิลด์เสร็จสิ้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศในดันเจี้ยนกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของลูเซียที่เดินเข้ามาเคียงข้าง พร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจที่ปรากฏบนมุมปากของเธอ "ทำได้ดีมากเลยค่ะ... นายท่าน" เธอกระซิบเสียงหวาน เรนไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่ปัดฝุ่นที่เสื้อคลุมของตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทสลักลวดลายวิจิตรบรรจงออกมาจากช่องเก็บของ ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเดินออกจากดันเจี้ยนนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงจากระบบส่วนกลางของเกมก็ดังลั่นขึ้นทั่วทั้งทวีป พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของเขาทันที [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบลับ' (Admin)] [เป้าหมาย: เรน (ผู้เล่นอันดับ 1 นอกทำเนียบ)] [ข้อความจากเบื้องบน: "แกบังอาจทำลายสมดุลของเกม... เตรียมตัวรับทัณฑ์สวรรค์ได้เลย เจ้าจอมเวทนอกคอก"] เรนชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่แคบลง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ท้องฟ้าจำลองของดันเจี้ยนฉีกขาดออกเป็นทางยาว เผยให้เห็นกองทัพเทวรูปหุ่นยนต์ติดอาวุธเวทมนตร์นับหมื่นตัวที่กำลังเคลื่อนพลลงมาจากรอยแยกมิติเบื้องบน พร้อมกับแรงกดดันระดับพระเจ้าที่แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว! **************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ