พบพานผู้ศรัทธา

"ขยับนิ้วอีกเพียงมิลลิเมตรเดียว... ชีวิตของแกก็จะไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านให้ใครจดจำแล้วนะครับ" เสียงราบเรียบเย็นเยียบของเรนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ รอบกายของเขาคือเศษซากของกองกำลังระดับหัวกะทิจากกิลด์ 'ราชันย์ทมิฬ' ที่บัดนี้เหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณและอาวุธระดับตำนานที่แตกละเอียดเป็นผงฝุ่นอยู่แทบเท้า หัวหน้าหน่วยปราบปรามของกิลด์ผู้โอหังเบิกตากว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาไม่เคยคาดคิดว่า 'ผู้เล่นไร้สังกัด' ที่ถูกตราหน้าว่ากระจอกจะก้าวข้ามขีดจำกัดของระบบเกมจนกลายเป็นปีศาจในคราบมนุษย์เช่นนี้ "แก... แกมันตัวอะไรกันแน่! นี่มันไม่ใช่เวทมนตร์ของคนทั่วไป!" ชายผู้นั้นตะโกนทั้งที่ร่างสั่นเทา เรนไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่ตวัดมือเบาๆ ราวกับปัดฝุ่นละออง อากาศรอบข้างพลันบิดเบี้ยว ร่างของชายผู้โอหังถูกแรงกดดันมหาศาลผลักกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำจนเลือดกบปาก เขาไม่ฆ่าทิ้งในทันที แต่มอบความอัปยศให้จนวินาทีสุดท้าย ในมุมมืดของถ้ำ ลูเซียยืนกอดอก เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความระแวดระวังในตอนแรก กลายเป็นความศรัทธาที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ เธอเป็นอดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่เคยผ่านสงครามมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบใครที่ใช้เวทมนตร์ได้ 'สะอาด' และ 'เด็ดขาด' เท่ากับชายผู้นี้มาก่อน "คุณเรนครับ" ลูเซียก้าวออกมาจากเงามืด เสียงของเธอเปี่ยมด้วยความเคารพอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ "การลงทัณฑ์คนพวกนี้สนุกพอหรือยังครับ? ถ้ายังไม่พอ... ฉันยินดีที่จะเป็นมือขวาให้คุณจัดการกับพวกที่เหลือให้สิ้นซาก" เรนหันกลับมา แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดีหรือตื่นเต้นกับชัยชนะที่เพิ่งได้รับ เขาเพียงแค่ปัดคราบฝุ่นออกจากชายเสื้อคลุมสีเข้ม ก่อนจะสบตาหญิงสาวตรงหน้า "เหตุผลล่ะครับคุณลูเซีย?" เรนถามเสียงเรียบ "ทำไมผู้ที่เคยอยู่จุดสูงสุดอย่างคุณ ถึงอยากลดตัวลงมาอยู่ข้างกายคนไร้สังกัดที่โลกภายนอกกำลังล่าหัว?" ลูเซียขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากสำหรับคนที่รู้จักเธอดี "เพราะความเน่าเฟะในกิลด์นั้นมันทำให้ฉันอาเจียนครับ และเพราะว่า... ในโลกที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมนี้ มีเพียงคุณคนเดียวที่แสดงให้ฉันเห็นว่า 'อำนาจที่แท้จริง' ไม่จำเป็นต้องมีตราประทับของสมาคมใดๆ ทั้งสิ้น" เรนมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเธอ เห็นความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยเป้าหมายใหม่ เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านเธอไป "ถ้าคุณกล้าพอจะทิ้งชื่อเสียงทั้งหมดที่มี เพื่อเดินในเส้นทางที่ไร้ทางกลับหลัง... ก็ตามมาครับ" ทั้งสองเดินออกจากถ้ำสู่พื้นที่รกร้างเบื้องหน้า แต่ทว่าก่อนที่เรนจะก้าวพ้นเขตอันตราย เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นกึกก้องจนท้องฟ้าเหนือพื้นที่สั่นไหว [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'เรน' ได้รับการยกระดับสู่สถานะ 'ผู้ลงทัณฑ์ระดับสูงสุด' ขอเชิญเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามที่เปิดออกเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ] ทันใดนั้นเอง ประตูมิติขนาดมหึมาก็เปิดออกกลางอากาศ เบื้องหลังของประตูนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่พวกเขาคาดไว้ แต่กลับเป็นร่างของชายสวมชุดเกราะทองคำที่ดูคุ้นตาเสียยิ่งกว่าใคร—เขาคืออดีตพันธมิตรที่เรนเคยเชื่อใจที่สุด ผู้ที่หักหลังเขาในวันวานและแย่งชิงทุกอย่างไป ชายในชุดเกราะทองคำก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ความโกรธแค้นในอดีตของเรนปะทุขึ้นมาอีกครั้ง "นานแล้วนะเพื่อนยาก... วันนี้ฉันมาเพื่อทวงคืน 'ระบบ' ที่แกแอบขโมยไป" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ