เสียงกรีดร้องของคนโอหัง

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้เศษสวะไร้สังกัด!" เสียงคำรามแหบพร่าของ 'บารอน' หัวหน้ากิลด์ 'อัคคีทมิฬ' ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงรับรองชั้นบนสุดของโรงแรมแกรนด์รอยัล แรงกดดันจากจิตสังหารระดับผู้เล่นท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์แผ่พุ่งออกมาจนทำให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว อากาศรอบกายของเขาร้อนระอุขึ้นจนเกิดคลื่นความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่า ลูกน้องนับสิบคนที่ยืนปิดล้อมอยู่ด้านหลังต่างส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาอย่างสนุกสนาน พวกเขากำลังมองมาที่เรนด้วยสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหงื่อหยดสุดท้ายของเหยื่อ เรนไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ซึ่งความหวาดกลัว ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองถ้วยชาอุ่นๆ ตรงหน้าอย่างไม่แยแสราวกับว่าเสียงเห่าหอนของหัวหน้ากิลด์ชื่อดังคนนี้เป็นเพียงแค่เสียงลมพัดผ่านข้างหูเท่านั้น "ผมให้เวลาคุณคิดใหม่อีกสามวินาทีนะ5ครับ... บารอน" น้ำเสียงของเรนราบเรียบและนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที "ไอ้...!" บารอนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการถูกหยามเกียรติอย่างไม่ไว้หน้า ในสายตาของเขา เรนเป็นเพียงแค่นักเวทอิสระที่บังเอิญทำเควสต์ลับสำเร็จจนมีชื่อเสียงขึ้นมาช่วงสัปดาห์ก่อนเท่านั้น ไม่มีกิลด์หนุนหลัง ไม่มีอิทธิพลในโลกใต้ดิน แล้วกล้าดียังไงถึงปฏิเสธคำสั่งซื้อขายสิทธิ์ขาดในไอเทมระดับตำนานของเขา! "แกอยากตายใช่ไหม! ฉันจะส่งแกกลับไปจุดเกิดจนเลเวลลดเหลือศูนย์ ให้รู้สำนึกว่าใครคือเจ้าถิ่นที่นี่!" บารอนสะบัดมือขวาเรียกค้อนสงครามเคลือบเปลวเพลิงสีครามออกมา เวทมนตร์ธาตุไฟระดับสูงถูกรวบรวมไว้ที่หัวค้อนจนเกิดเสียงคำรามราวกับอสูรกาย พร้อมจะระเบิดร่างของเรนให้กลายเป็นจุลภายในพริบตา รอบตัวเขา ลูกน้องคนอื่นๆ ต่างเตรียมพร้อมร่ายเวทสนับสนุนเพื่อปิดกั้นทุกเส้นทางหนี ทว่า... ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า 'ลูเซีย' ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเรนมาโดยตลอด กำลังยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่งดงามและเย็นชาถึงขั้วหัวใจ อดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งอย่างนาง เพียงแค่เหลือบสายตาคมกริบมองไปยังกลุ่มคนผู้โง่เขลาเหล่านั้นด้วยความเวทนา นางไม่ต้องขยับตัวด้วยซ้ำ เพราะนางรู้ดีว่า... สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ มันไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการประหารชีวิตฝ่ายเดียว "สามวินาที... หมดลงแล้วครับ" เรนพึมพำเบาๆ พร้อมกับวางถ้วยแบล็กทีลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบกันเบาๆ ของเครื่องกระเบื้องเคลือบ กลับดังชัดเจนก้องกังวานในโถงที่เงียบสงัด ทันใดนั้นเอง มิติรอบตัวของบารอนก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ไม่มีการร่ายเวท ไม่มีวงแหวนเวทมนตร์สีทองคำหรือเสียงกระซิบคาถาใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียง 'กฎเกณฑ์' บางอย่างที่ถูกบีบอัดลงมาจากเบื้องบนด้วยอำนาจของระบบลงทัณฑ์ผู้โอหัง! พรึบ! ร่างของบารอนที่กำลังง้างค้อนพุ่งเข้ามากลางอากาศ แข็งค้างนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ดวงตาของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเขาพบว่าแขนขวาที่ถืออาวุธระดับตำนานของตน ไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป ไม่ส... แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังขยับไม่ได้! "อ... อะไรกันเนี่ย...?" บารอนส่งเสียงครางในลำคอด้วยความยากลำบาก เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายเต็มใบหน้า ความร้อนจากเปลวเพลิงที่หัวค้อนดับมอดลงในพริบตา ราวกับถูกน้ำแข็งพันปีแช่แข็งวิญญาณ "คุณคิดว่าการมีกิลด์ใหญ่หนุนหลัง มีเงินทองซื้อไอเทมหายาก และมีบริวารคอยเลียแข้งเลียขา จะทำให้คุณยืนอยู่เหนือคนอื่นได้งั้นเหรอครับ?" เรนลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงกว่าบารอนเล็กน้อย ทว่าท่าทีที่ก้าวเดินเข้าไปหานั้น กลับทำให้ผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์รู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงมดปลวกที่กำลังเงยหน้ามองมังกรยักษ์ ก้าว... ก้าว... เสียงฝีเท้าของเรนกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้อง ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้าใกล้ แรงกดดันระดับมหาศาลก็ถูกโถมทับลงบนร่างของบารอนจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเอี๊ยดราวกับจะแตกละเอียด "แก... แกทำอะไรฉัน... ปล่อยฉันนะเว้ย! พวกแกยืนบื้ออยู่ทำไมวะ! เข้าไปฆ่ามันส--!" บารอนพยายามแหกปากตะโกนสั่งลูกน้องด้วยความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ ทว่าคำสั่งของเขากลับต้องกลืนกลับลงไปในลำคอเมื่อหันไปมองลูกน้องด้านหลัง ลูกน้องนับสิบคนที่เคยยิ้มเยาะเย้ย ต่างล้มฟุบลงไปนอนกองกับพื้นทีละคน ทีละคน... ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีร่องรอยการบาดแผล มีเพียงรอยแตกร้าวสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนอากาศเหนือร่างของพวกเขา ก่อนที่ร่างเหล่านั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทาหายวับไปกับตา กลายเป็นการตายทันทีโดยที่แม้แต่ระบบฟื้นคืนชีพก็ไม่สามารถช่วยได้! "อ... อึฃ...!" บารอนตาค้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิตการเล่นเกม ตั้งแต่เบต้าเทสต์จนถึงปัจจุบัน ไม่เคยมีผู้เล่นคนไหน... ไม่เคยมีใครหน้าไหนที่มีอำนาจเหนือระบบชีวิตและความตายของผู้เล่นอื่นได้เบ็ดเสร็จขนาดนี้! "อำนาจที่แท้จริง ไม่ใช่การมีคนก้มหัวให้เป็นร้อยเป็นพัน..." เรนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบารอน ระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือ เขายื่นมือเรียวยาวออกไปแตะที่หน้าผากของหัวหน้ากิลด์ผู้โอหังเบาๆ "...แต่มันคือการที่ผมสามารถลบตัวตนของคุณออกจากโลกใบนี้ได้ ด้วยการกระดิกนิ้วเพียงครั้งเดียวต่างหากล่ะครับ" เป๊าะ! เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเบื้องหน้า ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว แสงสีทองคำขาวสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินทุกสิ่งในห้องรับรอง ร่างของบารอนถูกกลืนหายไปในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงประกาศระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางที่ดังขึ้นก้องโสตประสาทของผู้เล่นนับล้านคนทั่วทั้งทวีป... *[ประกาศจากระบบหลัก: บารอน หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬ ถูกลงทัณฑ์ถาวร บัญชีถูกระงับและข้อมูลตัวละครถูกลบอย่างสมบูรณ์แบบ]* ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทั่วทั้งชั้น ลูเซียเดินเข้าไปยืนเคียงข้างเรน นางส่งผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้ชายหนุ่มผู้เพิ่งกวาดล้างกิลด์ใหญ่ออกไปจากสารระบบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เรนรับมาเช็ดมือเบาๆ ก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้นอย่างไร้ความหมาย "จัดการส่วนที่เหลือให้เรียบร้อยด้วยนะลูเซีย" เรนกล่าวเสียงเรียบ พรางหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไป "รับทราบค่ะ ท่านเรน" ลูเซียโค้งตัวรับคำด้วยความเคารพสูงสุด ทว่าก่อนที่เรนจะก้าวพ้นประตูห้องรับรอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบสื่อสารฉุกเฉินของโรงแรมก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน กริ๊งงงง—! หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดเด้งขึ้นกลางอากาศโดยอัตโนมัติ พร้อมกับภาพของ 'ชายชราผู้สวมชุดสูทหรูหราปักลายตระกูลขุนนางชั้นสูง' ที่กำลังปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวจากความโกรธเกรี้ยวสุดขีด "ไอ้สามหาว! กล้าดียังไงถึงฆ่าลูกชายฉันในเขตอิทธิพลของตระกูลวาลคาร์! แกเตรียมตัวรับความฉิบหายที่จะตามไปล้างบางตระกูลของแกได้เลย...!" เรนชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เขายังไม่หันกลับไปมองหน้าจอ ทว่ามุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอันตรายถึงชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ