เวทมนตร์ไร้สังกัดที่คนทั้งโลกต้องตะลึง

เสียงเตือนข้อความของระบบยังไม่ทันจางหายดี พื้นหินอ่อนสีดำสนิทภายในดันเจี้ยนระดับหายาก ‘ซากปรักหักพังแห่งราชันโลหิต’ ก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ นี้ไม่ได้เกิดจากภัยธรรมชาติ แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยจากการปลดปล่อยจิตสังหารอันเข้มข้นของกองกำลังทหารรับจ้างหนึ่งพันคน ที่กำลังพังประตูมิติชั้นนอกเข้ามาพร้อมกันอย่างดิบเถื่อน หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยจอดีดตัวขึ้นกลางอากาศ แสดงรายชื่อของกิลด์ ‘อัสนีคลั่ง’ และกองกำลังพันธมิตรที่นำโดย ‘จักรพรรดิไร้พ่าย’ พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้สามนาทีเต็ม สมกับที่เป็นสุนัขรับจ้างชั้นแนวหน้าของเกม "นายท่าน..." ลูเซียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาสีมรกตของเธอกลับทอประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น เธอก้าวถอยหลังมาครึ่งก้าว ยืนเคียงข้างชายหนุ่มผู้เป็นศูนย์กลางของจักรวาลแห่งนี้อย่างจงรักภักดี "กองกำลังระดับท็อปหนึ่งพันคน... ดูท่าทาง 'จักรพรรดิไร้พ่าย' จะทุ่มหมดหน้าตักเพื่อล้างอายเรื่องเมื่อวานนี้จริงๆ ครับ" เรนไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอโฮโลแกรมเหล่านั้น นิ้วเรียวยาวของเขายังคงเคาะเบาๆ ลงบนด้ามไม้เท้าสีดำสนิท ดวงตาคมกราบกิ่งก้านสาขาของเวทมนตร์โบราณที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่รอนแรมนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ราวกับกำลังมองดูฝูงมดปลวกที่กำลังเดินเข้ากองไฟ "ปล่อยให้พวกมันเข้ามา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก "ฉันเบื่อพวกที่ชอบเห่าหอนก่อนตายเต็มทนแล้ว" *โครมมม—!* ประตูกลศิลาหนักสิบลตันถูกระเบิดด้วยเวทมนตร์โจมตีหมู่จนแหลกละเอียดเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง ร่างของนักรบเกราะหนักระดับ 80 กว่าชีวิตก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ นำโดย 'บารอน' รองหัวหน้ากิลด์อัสนีคลั่ง ชายร่างยักษ์ผู้มีฉายาว่า 'ขวานพสุธาทลาย' ใบหน้าอัปyยศของมันเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและคราบเลือดจากการสังหารผู้เล่นคนอื่นระหว่างทาง "ฮ่าๆๆๆ! นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็หลบหัวซุกหัวซุนอยู่ในดันเจี้ยนขยะนี่เอง ไอ้นักเวทไร้สังกัด!" บารอนตะโกนก้อง เสียงหัวsะเบิดของมันสะท้อนก้องไปทั่วผนังหิน "รู้ตัวไหมแกไปเหยียบตาปลาใครเข้า? ท่านจักรพรรดิส่งพวกเรามาเด็ดหัวพวกแกสองคนโดยเฉพาะ! ยอมคุกเข่าแล้วส่งไอเทมทั้งหมดมาซะดีๆ ข้าอาจจะเมตตาให้ยัยผู้หญิงข้างกายแกตายสบายหน่อย!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของสมุนนับร้อยดังประสานกันระงม พวกมันมองเรนและลูเซียด้วยสายตาราวกับสัตวแพทย์ที่กำลังมองเหยื่อบนเขียง ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้าจะยังคงยืนไขว้หลังอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่ได้ยินคำขู่ฆ่าเมื่อครู่แม้แต่น้อย ลูเซียขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พวกแก... รู้ตัวไหมว่ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าใคร?" "หุบปากไปซะ อี1ร-ต! เดี๋ยวแกก็จะได้ร้องขอชีวิต—" "พอแค่นั้นแหละ" เรนยกมือขึ้นขัดจังหวะ น้ำเสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับทรงพลังจนกดทับเสียงโวยวายทั้งหมดให้เงียบกริบลงในเสี้ยววินาที แรงกดดันมหาศาลที่ถูกสะกดไว้พวยพุ่งทะยานออกจากร่างของชายหนุ่มราวกับภูเขาไฟใต้พิภพที่ปะทุ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อนสีคราม ท้องฟ้าจำลองภายในดันเจี้ยนเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา บารอนหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเกาะกุมขั้วหัวใจ "นะ...นี่มันพลังบ้าอะไรกันวะ?! แกเป็นใครกันแน่?!" เรนปรายตามองมันด้วยหางตา แววตานั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งความปรานี ราวกับกำลังมองฝุ่นผงที่เกาะอยู่บนรองเท้า "ฉันคือคนที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึง... และในฐานะที่พวกแกบังAอาจมาขัดจังหวะเวลาพักผ่อนของฉัน" เรนกวาดสายตามองกองกำลังหนึ่งพันคนด้วยความเย็นชา "จงรับการลงทัณฑ์ซะ" *เปรี้ยง—!* ไม่ต้องมีบทสวด ไม่ต้องมีวงเวทอัญเชิญ เรนเพียงแค่สะบัดปลายนิ้วเบาๆ วงแหวนเวทสีทองอร่ามขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวของกองกำลังทหารรับจ้างทั้งหนึ่งพันคน มันคแตะผิวดินด้วยความเร็วแสง รัศมีวงเวทแผ่ขยายออกไปจนสุดขอบผนังดันเจี้ยน อักษรโบราณนับล้านตัวลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ก่อนจะเปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา "เวทมนตร์ระดับตำนาน... *'สุสานอัสนีเทพนิรันดร์'*!" ลูเซียอุทานออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง แม้เธอจะรู้ว่าเรนเก่งกาจเพียงใด แต่การได้เห็นเขาร่ายเวททำลายล้างวงกว้างระดับนี้โดยไร้ร่องรอยการร่ายเวท ยิ่งตอกย้ำความศรัทธาในตัวชายหนุ่มจนหมดหัวใจ ท้องฟ้าเหนือศีรษะของพวกทหารรับจ้างฉีกขาดออก เผยให้เห็นห้วงมืดมิดและสายฟ้าสีดำทมิฬขนาดเท่าเสาเรือนที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างระดับล้างบางทวีป บารอนและลิ่วล้อทั้งหมดพยายามจะวิ่งหนี แต่พวกมันพบว่าขาของตัวเองถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยแรงโน้มถเวทมหาศาล ขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว "มะ...ไม่! ปล่อยกู— อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังประสานกันระงม สายฟ้าสีดำนับพันสายฟาดผ่าลงมาอย่างไร้ความปรานี ทุกร่างที่ถูกสายฟ้าสัมผัสไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี เกราะระดับสูงที่คุยนักคุยหนาว่าป้องกันได้ทุกอย่าง แตกสลายกลายเป็นผงในพริบตาเดียว พื้นหินอ่อนสีดำถูกหลอมละลายกลายเป็นทะเลเพลิงสีครามในเวลาไม่ถึงสามวินาที กองกำลังทหารรับจ้างระดับท็อปหนึ่งพันคน ถูกลบหายไปจากแผนที่ของเกมในพริบตาเดียว! ไม่มีแม้แต่เศษซากไอเทมตกหล่น มีเพียงความเงียบงันและความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เรนลดมือกลลง ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ราวกับเขาเพิ่งจะปัดแมลงวันตัวหนึ่ง ไม่ใช่การสังหารผู้เล่นนับพันคนในคราเดียว ลูเซียก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเธอหอบสะท้อนเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสอย่างถึงที่สุด "นายท่าน... งดงามไร้ที่ติเช่นเคยครับ" เรนกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่า... ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นขัดจังหวะ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลัก]: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ 'ผู้ดูแลระบบลับ' (Hidden Admin) - [ID: Zero_Protocol]* *[ข้อความจากผู้ดูแลระบบ]: น่าสนใจจริงๆ... ไม่คิดว่าแกจะกล้าทำลาย 'หมาก' ของกิลด์อันดับหนึ่งจนหมดกระดานแบบนี้... แต่ทว่า เรน... แกคิดจริงๆ หรือว่าเกมนี้มีไว้ให้แกเล่นสนุกคนเดียว? หันไปข้างหลังสิ... คนที่แกกำลังตามหามาตลอดสามปี รออยู่ตรงนั้นแล้ว* เรนขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นครั้งแรก นัยน์ตาคมกริบหันขวับกลับไปมองยังความมืดมิดเบื้องหลังประตูทางออกที่ถูกทำลาย เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืด ช้าๆ ท่ามกลางละอองแสงสีทองที่โปรยปรายลงมา ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากอนูประดับเพชร แต่กลิ่นอายเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาทำให้ลูเซียถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจสุดขีด "นะ...นั่นมัน..." ลูเซียพึมพำเสียงสั่น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาบ "เป็นไปไม่ได้... คนๆ นั้น... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?!" เรนหรี่ตาลง จ้องมองผู้มาใหม่ที่กำลังยกมือขึ้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เขาไม่มีวันลืมตลอดกาล "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... พี่ชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ!