ดันเจี้ยนต้องห้ามที่ไม่มีใครรอด

"ถ้าพวกสมาคมเวทมนตร์รู้ว่ามีคนบุก 'วิหารเพลิงทมิฬ' ระดับ S ด้วยตัวคนเดียว สถิติโลกคงต้องถูกเขียนใหม่... แต่ก็น่าเสียดายนะครับที่พวกเขาไม่มีวันได้รู้ความจริงข้อนั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดินหินแกรนิตโบราณ ที่ซึ่งอุณหภูมิรอบกายพุ่งสูงจนละอองอากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน เรน (Ren) ปรับถุงมือเวทมนตร์สีเงินบนเรียวมือก่อนจะก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นซากโครงกระดูกของนักผจญภัยระดับท็อปที่เคยทิ้งชีวิตไว้ ณ ที่แห่งนี้ เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูกลมหินยักษ์สลักอักขระเวทต้องห้าม ดันเจี้ยนระดับ S "วิหารเพลิงทมิฬ" ที่แม้แต่กิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งยังต้องส่งกองกำลังนับร้อยเข้ามาพลีชีพ แต่สำหรับเรนแล้ว สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงพื้นที่ทดลองระบบลงทัณฑ์ผู้โอหังชิ้นใหม่เท่านั้น "ปล่อยให้พวกมันโง่เขลาต่อไปเถอะค่ะ... เอ้ย... เถอะครับ นายท่าน" ลูเซีย (Lucia) อดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่สละตำแหน่งอันทรงเกียรติเพื่อติดตามเขาแก้ไขคำพูดอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยฉายแววพึงพอใจขณะกวาดตามองความพินาศรอบด้าน เธอยกมือขึ้นจัดปริมณฑลบาตรเวทคุ้มกันรอบตัวอย่างคล่องแคล่ว "คนพวกนั้นไม่เคยเข้าใจหรอกว่า ความแข็งแกร่งที่แท้จริงมันไม่ได้วัดกันที่จำนวนคน แต่มันวัดกันที่ว่า... ใครคือผู้ถือครองอำนาจที่แท้จริง" เรนเหลือบสายตาคมกริบมองหญิงสาวข้างกายเพียงชั่วพริบตา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นใดๆ ซ่อนอยู่ มีเพียงความเยือกเย็นและการดูแคลนโลกใบนี้ทั้งใบ "พูดได้ดีครับ ลูเซีย" ครืนนน—! เสียงกลไกมหาศาลของประตูดันเจี้ยนดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับ S แผ่ทะลักออกมาปะทะใบหน้าจนผิวหนังแสบร้อน ทว่าเรนกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขาเพียงแค่ยกมือข้างขวาขึ้นช้าๆ ออร่าสีม่วงเข้มข้นของระบบลงทัณฑ์พวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า ทะลวงผ่านความมืดมิดจนเพดานหินถล่มลงมาเป็นเศษฝุ่น "ในเมื่อพวกมันอยากเห็นนักว่านักเวทไร้สังกัดอย่างเราจะรอดไปได้ยังไง..." เรนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วโถงลึก "เราก็แค่กวาดล้างมันให้ราบคาบจนไม่เหลือแม้แต่ซากให้อุ้งมือสมาคมได้เก็บกู้ก็พอครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเรนก็หายวับไปจากจุดยืน ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติและประกายไฟสีครามที่ลุกโชน ดันเจี้ยนระดับ S ที่ขึ้นชื่อว่าไร้ผู้รอดชีวิตกำลังจะสั่นสะเทือนด้วยน้ำมือของชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น "ขยะเวทมนตร์" คนนี้ บรรยากาศภายในชั้นลึกของดันเจี้ยนแปรเปลี่ยนเป็นนรกโลกันตร์ในเสี้ยววินาที สัตว์อสูรระดับบอส "มังกรเพลิงบรรพกาล" คำรามก้องด้วยความโกรธเกรี้ยว เปลวเพลิงสีดำสนิทพ่นทะยานเข้าใส่ร่างของเรนราวกับจะแผดเผาให้เป็นจุล ทว่าเรนกลับยืนไขว้หลังรับการโจมตีนั้นด้วยมือเปล่า บาตรเวทไร้รูปก่อตัวขึ้นรอบกาย ปัดเป่าคลื่นความร้อนให้สลายกลายเป็นเพียงลมเย็น "ช้าไปครับ และอ่อนแอเกินไป" เรนดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง เปรี้ยงงงง—! สายฟ้าสีดำสนิทผ่าทะลวงเพดานดันเจี้ยนลงมาปักกลางกบาลของมังกรเพลิงยักษ์ แรงระเบิดมหาศาลส่งผลให้พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว ร่างมหึมาของอสูรระดับ S กรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองนับล้านชิ้น ทิ้งไว้เพียงไอเทมระดับตำนานที่ส่องประกายระยิบระยับบนพื้น ลูเซียก้าวเข้าไปใกล้ หยิบแก่นพลังงานมังกรขึ้นมาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความเลื่อมใสสุดหัวใจ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง... ไม่สิ เขามักจะเหนือกว่าความคาดหมายของโลกใบนี้เสมอ "เรียบร้อยแล้วครับ นายท่าน... ค่าประสบการณ์และไอเทมระดับท็อปถูกดูดซับเข้าสู่ระบบจนหมดเกลี้ยงแล้ว" ลูเซียรายงานด้วยน้ำเสียงกึ่งกระซิบที่แฝงความตื่นเต้น เรนพยักหน้ารับอย่างไม่แยแส เขากำลังจะหันหลังกลับเพื่อมุ่งหน้าสู่ชั้นที่ลึกยิ่งกว่า ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าจออินเทอร์เฟซสีแดงฉานของระบบก็เด้งขึ้นตรงหน้า พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่ดังลั่นทะลุโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก!] [เป้าหมาย: กองกำลังพิเศษสมาคมเวทมนตร์ 500 นาย นำโดย 'มาร์คัส' รองประธานสมาคมผู้โอหัง กำลังปิดล้อมทางออกทุกด้าน!] [เงื่อนไขพิเศษ: พวกมันพบทางเข้าลับและกำลังเตรียมใช้ 'ระเบิดผนึกมิติ' เพื่อขังท่านไว้ในดันเจี้ยนแห่งนี้ตลอดกาล!] เรนหยุดชะงัก รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นทอประกายคมปลาบราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอขย้ำเหยื่อ "ปิดล้อมงั้นหรือครับ..." เรนพึมพำเบาๆ กับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว "ดูเหมือนว่าพวกแมลงวันจะกระหายความตายกันเร็วกว่าที่คิดสินะครับ" ลูเซียหุบยิ้ม สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อของรองประธานสมาคมผู้พยายามขับไล่เธอออกจากกิลด์ในอดีต "จะให้ฉันจัดการพวกมันตรงทางออกดีไหมคะ... เอ้ย... ดีไหมครับ นายท่าน?" "ไม่ต้องครับ ลูเซีย" เรนโบกมือปฏิเสธช้าๆ พร้อมกับเรียกคัมภีร์เวทโบราณสีดำสนิทออกมาถือไว้ในมือ พลังเวทมหาศาลระเบิดทะลักออกมาจนเสื้อคลุมสีดำสะบัดไหวตามแรงลม "ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์ลงทุนมาส่งส่วยถึงที่... เราก็ควรจะต้อนรับพวกมันด้วย 'การลงทัณฑ์' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของสมาคมเวทมนตร์สักหน่อยดีกว่าครับ" เรนหันกลับไปมองทางออกของดันเจี้ยนที่แสงสว่างเริ่มลอดผ่านเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกองกำลังภายนอกที่ดังแว่วเข้ามาใกล้ทุกที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ