สมบัติลับที่ไม่มีใครเคยพบ

เศษซากอารยธรรมโบราณที่ฝังลึกอยู่ใต้ชั้นหินอัคนีก้นบึงมรกต ไม่ได้ส่งเสียงคำรามขู่ขวัญเหมือนมอนสเตอร์ทั่วไป มันแผ่ไอความกดดันระดับที่ทำให้เข็มทิศเวทมนตร์ในกระเป๋าของกิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งถึงกับแตกละเอียดคาที่ ลูเซียก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปลายรองเท้าบูทหนังชั้นดีเหยียบลงบนเศษโครงกระดูกมังกรโบราณที่ผุกร่อนจนกลายเป็นฝุ่นผง ดวงตาคู่สวยที่เคยผ่านสมรภูมิเดือดมานับไม่ถ้วนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายขึ้นตามไรผม "พลังงานตรงหน้า... มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปในแพตช์นี้ควรจะเข้าถึงได้เลยนะคะ—เอ๊ย... ครับ" ลูเซียกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เผลอหลุดสำนวนเก่าติดปากแต่ก็รีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มข้างกาย "นายท่าน... หรือว่าระบบกำลังตั้งใจส่งพวกเรามาติดกับดัก?" เรนไม่1พูดอะไร เขายังคงยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดสีดำสนิทมองทะลุผ่านม่านพลังงานสีม่วงเข้มที่สั่นกระเพื่อมอยู่เบื้องหน้า "กับดักเหรอครับ ลูเซีย" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกดังขึ้น "สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นสุสานมรณะ แต่สำหรับเรา... มันคือห้องเก็บของที่ถูกลืมต่างหาก" ก๊าซ... ครืนนน! พื้นศิลาโบราณสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ม่านพลังงานสีม่วงที่ปิดตายมานับพันปีค่อยๆ แยกตัวออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นแท่นหินสีดำสนิทใจกลางห้องโถงไร้แสงสว่าง บนนั้น... ไม่มีอาวุธเรืองแสงอลังการ ไม่มีเกราะทองคำฝังเพชรที่พวกกิลด์ใหญ่ใฝ่ฝันหา สิ่งที่วางอยู่มีเพียง "หนังสือปกหนังสีดำเก่าคร่ำคร่า" เล่มหนึ่ง พร้อมกับกุญแจสนิมเขรอะดอกเล็กๆ ที่ดูราวกับเป็นเศษขยะข้างทาง แต่ทันทีที่เนตรมารแห่งเซียนเวทของเรนกวาดผ่าน ไอเทมชิ้นนั้นก็ปลดปล่อย "หน้าต่างระบบสีแดงฉาน" ที่สั่นระริกจนตัวอักษรแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ออกมากลางอากาศ! [แจ้งเตือนระบบระดับสูงสุด: ค้นพบไอเทมระดับตำนานบรรพกาล "พงศาวดารผู้ร่วงหล่น (Codex of the Fallen God)"] [คำเตือน: ไอเทมนี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของสมดุลเกม หากครอบครอง ผู้เล่นจะถูกขึ้นบัญชีดำจากสมาคมเซิร์ฟเวอร์หลักทั่วโลกทันที!] [เงื่อนไขการผูกมัด: เลือดของเซียนเวทไร้สังกัด] ลูเซียสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด มือเรียวบางเอื้อมไปจับด้ามดาบโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากภายนอกถ้ำ "นายท่าน... กิลด์ 'ราชันย์อัคคี' คงจะแกะรอยเวทมนตร์เคลื่อนย้ายของเรามาเจอแล้วค่ะ... เอ๊ย! มาเจอแล้วครับ เสียงฝีเท้าและแรงกดดันมากันไม่ต่ำกว่าร้อยคน!" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชเวทนาต่อความดิ้นรนของพวกมดปลวก "ร้อยคนงั้นเหรอครับ..." เรนก้าวเท้าเดินผ่านหน้าลูเซียไปอย่างไร้ซุ่มเสียง นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบหนังสือปกหนังสีดำเล่มนั้นขึ้นมาอย่างไร้ความลังเล เปรี้ยงงงง! ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปกหนังสือ สายฟ้าสีดำสนิทนับพันสายก็ระเบิดทะลุเพดานถ้ำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือ Bera Continent แรงระเบิดทางเวทมนตร์นั้นรุนแรงพอจะทำให้ผู้เล่นทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ต้องหยุดชะงักและมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยความตื่นตะลึง หน้าจออินเทอร์เฟซของทุกคนขึ้นข้อความสีแดงฉานกระพริบถี่รัว: *[ระบบตรวจพบการปลุก "พงศาวดารผู้ร่วงหล่น" สมดุลของเกมได้ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์แล้ว]* ที่ปากทางเข้าถ้ำ หัวหน้ากิลด์ราชันย์อัคคีที่นำลูกน้องนับร้อยบุกเข้ามาหมายจะแย่งชิงสมบัติ ถึงกับหน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางพายุสายฟ้าสีดำ "ทะ... ทำไม... แก... แกมันไอ้ผู้เล่นไร้สังกัดคนนั้น!" เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวสุดขีดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เรนค่อยๆ หันกลับมามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขาในกระดานสนทนาสาธารณะเมื่อวานนี้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างใจเย็น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย "เมื่อกี้... ใครบอกว่าจะแย่งของจากมือผมนะครับ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ