ความภักดีที่เหนือระดับความเข้าใจ

"ถอนคำพูดซะ... ดาร์กเรבן นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อนั้นด้วยซ้ำ" เสียงก้องกังวานของลูเซียเฉียบคมราใบมีดน้ำแข็ง กวาดผ่านความเงียบสงบภายในห้องโถงรับรองของกิลด์ 'เพลิงอัคคีทมิฬ' อดีตบ้านหลังเก่าที่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเน่าเฟะและความโลภ บรรยากาศรอบตัวหญิงสาวอดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งระอุด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกกดเอาไว้จนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มผู้สวมชุดเกราะทองคำตรงหน้าด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง ดาร์กเวฟ หัวหน้ากิลด์คนปัจจุบันผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเธอ หัวเราะในลำคอด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เขายกแก้วไวน์ในมือขึ้นจิบอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของลูเซียตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกระหายใคร่รู้เจือความดูถูกเหยียดหยาม "โอ้ ลูเซีย... ที่รัก เธอช่างใจร้ายเหลือเกินนะ" ดาร์กเวฟวางแก้วลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังเคร้งจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอก "เธอทิ้งบัลลังก์อันทรงเกียรติของกิลด์เราไป เพื่อวิ่งตามไอ้พวกเศษสวะไร้สังกัด ไร้นาม ไม่มีแม้แต่สำนักสนับสนุน... ไอ้คนที่พวกเราขับไล่ออกไปจากเขตแดนเพราะมันไร้ประโยชน์น่ะเหรอ? เธอตาบอดไปแล้วหรือไง ถึงได้เอาอนาคตของตัวเองไปผูกไว้กับไอ้ขยะเปียกตัวนั้น!" รอบตัวพวกเขามีสมาชิกกิลด์ระดับสูงนับสิบชีวิตยืนล้อมกรอบอยู่ ทุกคนส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยสมเพชเวทนา สายตานับคู่มองมาที่ลูเซียราวกับเธอกำลังทำตัวเป็นตัวตลกที่น่าสมเพชที่สุดในทวีป แต่ลูเซียกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเวทนา—เวทนาในความโง่เขลาเบาปัญญาของพวกกบในกะลาเหล่านี้อย่างแท้จริง "ขยะเปียกงั้นเหรอ..." ลูเซียทวนคำ เสียงของเธอนุ่มนวลแต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "พวกนาย... ไม่มีทางรู้เลยสักนิดว่าพวกนายกำลังเหยียบย่ำอยู่บนหัวของใคร... และกำลังขุดหลุมฝังศพตัวเองลึกขนาดไหน" "ฮ่าๆๆๆ!" ดาร์กเวฟระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยท่าทางคุกคาม "ตื่นจากฝันได้แล้วลูเซีย! ระบบประกาศอันดับโลกก็ฟ้องอยู่ชัดเจนว่าไอ้เรนอะไรนั่นน่ะ มันอยู่10อันดับสุดท้ายของเซิร์ฟเวอร์! ไม่มีกิลด์ไหนรับ ไม่มีปาร์ตี้ไหนเอา มันก็แค่ไอ้กระจอกที่รอวันถูกมอนสเตอร์รุมฉีกร่างตายห่านในสนามรบเท่านั้นแหละ!" *เพี๊ยะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง แรงปะทะมหาศาลทำให้ใบหน้าของดาร์กเวฟหันไปตามแรงเหวี่ยง รอยมือสีแดงฉานประทับเด่นชัดบนแก้วซีกขวา เลือดสดๆ ซึมออกจากมุมปากของเขาในทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงในเสี้ยววินาที ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าลงมือในถิ่นของพวกเขาเอง ดาร์กเวฟค่อยๆ หันกลับมา ชายหนุ่มหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสアドีตหัวหน้ากิลด์ลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ "นังสารเลว! แกกล้าดียังไง—!" "ฉันตบเพื่อเตือนสติว่านายกำลังรนหาที่ตาย" ลูเซียสะบัดมือเบาๆ ราวกับรังเกียจที่ผิวเนื้อของตนไปสัมผัสกับเศษสวะ "จำใส่สมองอันน้อยนิดของพวกนายเอาไว้... เรน ไม่ใช่คนที่พวกนายจะเอาชื่อมาเหยียบย่ำเล่นได้ตามอำเภอใจ และถ้าเขามาที่นี่..." เธอยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าด้วยความศรัทธาดิ่งลึก "...พวกนายทุกคน รวมถึงกิลด์ปลอมๆ ที่น่าสมเพชนี้ จะไม่เหลือแม้แต่เศษธุลีให้กวาดเก็บ" "สามหาวนัก!" ดาร์กเวฟคำรามลั่น ชักดาบเวทมนตร์ออกจากฝัก ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักออกมาจนผนังห้องสั่นสะเทือน "ในเมื่อแกมันอกตัญญูและเพ้อเจ้อจนกู่ไม่กลับ วันนี้ฉันนี่แหละจะสั่งสอนแกแทนไอ้เรนเอง!" คมดาบพุ่งตรงเข้าหาลำคอระหงของลูเซียด้วยความเร็วสูง หมายจะสั่งสอนให้เธอสำนึกด้วยความเจ็บปวด แต่ทว่า... *เปรี้ยงงงงงง!* ยังไม่ทันที่คมดาบจะเข้าใกล้ร่างของหญิงสาว พื้นหินแกรนิตเบื้องหน้าของพวกเขาก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลพัดพาร่างของสมาชิกกิลด์หลายสิบคนปลิวว่อนกระแทกกำแพงกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ม่านพลังเวทสีครามเข้มข้นไหลทะลักเข้ามาทางประตูใหญ่ที่ถูกพังทลายลงในพริบตา เงาร่างหนึ่งก้าวเดินผ่านกลุ่มควันสีเทาเข้ามาอย่างเชื่องช้าและมั่นคง รองเท้าบูทหนังสีดำเหยียบลงบนซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าแต่ละก้าวราศรีย์แห่งความตายนับถอยหลัง เรน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองกลุ่มคนที่กำลังหวาดผวา ก่อนที่เขาจะปรายตามองดาร์กเวฟที่กำลังล้มลุกคลาน C-คลุกอยู่กับพื้นด้วยความตกตะลึง "ได้ยินว่า... พวกแกกำลังตามหาขยะเปียกอย่างฉันอยู่สินะครับ?" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับทรงพลังอำนาจกดทับจนทุกคนในห้องหายใจไม่ออก ดาร์กเวฟหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เมื่อระบบแจ้งเตือนตรงหน้าของเขาปรากฏชื่อและฉายาที่ถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์—ฉายาที่เขาไม่มีวันลืม "ผู้พิชิตระบอบนรก" ที่มีค่าพลังทำลายล้างสูงสุดในประวัติศาสตร์เกม ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เปล่งเสียงร้องขอชีวิต เรนก็ยกมือขึ้นเบาๆ สภาพแวดล้อมรอบตัวพลันหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง และเสียงแจ้งเตือนระบบระดับตำนานก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของทุกคน [ ตรวจพบเป้าหมายคุกคามระดับสูง: คำสั่งลงทัณฑ์ระบบ—เริ่มต้นการลบอัตลักษณ์ ] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ