กับดักของคริสเตียน

“ถ้าคุณคิดว่าการทำลายชื่อเสียงของวีวี่ คือตั๋วใบเดียวที่จะพาคุณกลับไปยืนบนจุดสูงสุดได้... ฉันเกรงว่ารสนิยมของคุณมันจะต่ำกว่าแบรนด์ที่คุณพยายามสร้างขึ้นมานะคะ คริสเตียน” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผ้าไหมราคาแพง เธอวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวของคริสเตียน เสียงกระทบกันเบาๆ ของแก้วคริสตัลดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน คริสเตียนหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดอิตาลีขยับกายเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวลงมาจนกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกของรินรดา สายตาของเขาไม่ได้ซ่อนความเจ้าเล่ห์แม้แต่น้อย “ชื่อเสียงน่ะเหรอคะ รินรดา? สำหรับวีวี่... มันก็แค่เครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่พร้อมจะหลุดลุ่ยถ้าเราดึงด้ายเส้นที่ถูกต้องออก แต่ถ้าคุณเป็นคนถือปลายด้ายนั้นเองกับมือ... คุณคิดดูสิว่าคุณจะควบคุมกระดานนี้ได้มากแค่ไหน” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองผ่านไหล่ของเขาไปยังภาพร่างชุดคอลเลกชันใหม่ที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา มันคือชุดที่เธอเคยออกแบบ... ชุดที่เขาขโมยไปและบิดเบือนจนกลายเป็นงานก๊อปปี้เกรดเอที่ดูเหนือชั้นกว่าต้นฉบับ “คุณกำลังบอกให้ฉันเป็นนางร้ายในละครน้ำเน่าที่เล่นตามบทของคุณเหรอคะ?” รินรดาแค่นยิ้ม “ขอโทษนะคะ แต่ฉันไม่ใช่หุ่นเชิดที่จะให้คุณชักใยเพื่อไปเหยียบย่ำวีวี่ เพียงเพราะคุณแค้นที่เธอปฏิเสธจะเดินแบบให้แบรนด์เน่าๆ ของคุณในงานกาล่าปีหน้า” “โอ้... ไม่ใช่แค่เรื่องนั้นค่ะ” คริสเตียนกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้รินรดาขนลุกชันด้วยความรังเกียจ “มันคือเรื่องของความเป็นธรรม... วีวี่เป็นคนทำลายคุณไม่ใช่หรือคะ? คืนนั้นที่ห้องลองชุด... ถ้าไม่มีเธอ คุณก็ยังเป็นดีไซเนอร์ดาวรุ่งที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง นี่คือโอกาสที่คุณจะเอาคืน โดยที่มือคุณไม่จำเป็นต้องเปื้อนเลือดเลยสักหยด” รินรดาหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นย้อนกลับมาเหมือนฉายซ้ำ แสงแฟลชที่สาดส่อง คำด่าทอที่ไร้หลักฐาน และสายตาเย้ยหยันของวีวี่ที่เธอยังฝังใจ... จริงอยู่ที่เธอโกรธ แต่การร่วมมือกับคนอย่างคริสเตียนมันต่างอะไรกับการกระโดดลงไปในกองไฟเพียงเพื่อจะดูว่าตัวเองไหม้เกรียมแค่ไหน “ฉันต้องการหลักฐานค่ะ คริสเตียน” รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว “ถ้าคุณอยากให้ฉันพังชื่อเสียงวีวี่ในงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นก่อนว่าคุณไม่ได้แค่จะใช้ฉันเป็นเกราะกำบัง” คริสเตียนยิ้มกว้าง เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากลิ้นชักแล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าเธอ “นี่คือรายละเอียดของแผนการที่วีวี่เตรียมจะใช้ ‘ขโมย’ ผลงานของน้องสาวนักออกแบบหน้าใหม่คนหนึ่งในงานการกุศลที่จะถึงนี้ค่ะ” เขาเว้นจังหวะ “ถ้าคุณนำหลักฐานนี้ไปเปิดโปงต่อหน้าสื่อ... วีวี่จะจบเห่ และที่สำคัญ... คุณจะได้ทวงความยุติธรรมให้ตัวเองด้วย” รินรดามองซองเอกสารนั้น หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสน เมญ่าเคยเตือนเธอเสมอว่าในวงการนี้ ไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวร แต่การทำลายวีวี่หมายถึงการทำลายสิ่งที่วีวี่รักที่สุด... หากเธอทำลงไป เธอจะยังต่างจากวีวี่ที่เป็นคนใส่ร้ายเธอในวันนั้นอยู่ตรงไหน? ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างระหงของนางแบบสาวเจ้าของฉายา 'นางมารร้าย' ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ “รินรดา! ฉันไม่คิดเลยว่าคนอย่างเธอจะลดตัวลงมาคลุกคลีอยู่กับขยะแบบนี้!” วีวี่หยุดยืนอยู่กลางห้อง สายตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่ด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ซองเอกสารบนโต๊ะ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ “เตรียมจะทำอะไรกันคะ? วางแผนจะกำจัดฉันทิ้งงั้นเหรอ? น่าขำนะคริสเตียน... แต่สิ่งที่พวกคุณกำลังถืออยู่น่ะ มันไม่ใช่เอกสารเปิดโปงหรอก แต่มันคือใบเสร็จของการคุกคามทางเพศที่ฉันเพิ่งส่งให้ตำรวจเมื่อสิบนาทีที่แล้ว!” คริสเตียนหน้าถอดสีทันที เขาหันไปคว้าเอกสารบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา แต่รินรดาไวกว่า เธอหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดดูทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน—มันไม่ใช่แผนการขโมยงาน แต่เป็นหลักฐานการฉ้อโกงบริษัทของคริสเตียนเอง! “รินรดา... ฟังฉันก่อน...” คริสเตียนเสียงสั่น “ดูเหมือนว่า ‘กับดัก’ ที่คุณวางไว้... มันจะย้อนกลับมามัดคอคุณเองแล้วนะคะ” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสบตาวีวี่ที่กำลังจ้องเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟในห้องดับพรึบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก รินรดารู้สึกถึงมือของใครบางคนที่คว้าข้อมือเธอไว้แน่นท่ามกลางความมืดมิด เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหู “วิ่งสิคะรินรดา... ถ้าไม่อยากตายไปพร้อมกับความลับที่เขาสร้างขึ้น!” ขอขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ