คำเตือนจากเพื่อนรัก

“เธอไม่ได้กำลังเดินเข้าหาความสำเร็จหรอกนะรินรดา แต่เธอกำลังเดินเข้าหาไฟ... และเชื่อเถอะว่าชุดที่เธอสวมใส่อยู่น่ะ มันไม่ได้กันความร้อนได้ดีขนาดนั้นหรอก” เสียงของเมญ่าแหลมคมพอที่จะตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องสตูดิโอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีสเปรย์และผ้าไหมราคาแพง รินรดาชะงักมือที่กำลังตวัดเข็มเย็บผ้าปักลงบนโครงชุดราตรีที่ดูเหมือนจะไร้ชีวิต หากแต่ในสายตาของนักออกแบบสาว มันคือสมรภูมิที่เธอต้องเป็นผู้ชนะ รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงสด เธอเพียงแค่ขยับนิ้วเรียวผ่านเนื้อผ้าอย่างใจเย็น “ฉันรู้ว่าทำอะไรอยู่ เมญ่า และฉันก็รู้ด้วยว่าวีวี่คือใคร ไม่จำเป็นต้องเตือนฉันเรื่องนี้เป็นครั้งที่สิบหรอกนะ” “งั้นเหรอ?” เมญ่าลุกขึ้นยืน เดินนวยนาดเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบที่ดูดุดันไม่ต่างจากเจ้าตัว เธอเอื้อมมือไปจับปลายแขนเสื้อของรินรดาเบาๆ แต่สายตาที่จ้องมองมานั้นกลับคมกริบ “ถ้าเธอมั่นใจขนาดนั้น ทำไมมือที่เธอถือเข็มอยู่ถึงได้สั่นล่ะ? ริน... ฉันเห็นนะว่าเวลาที่ยัยนางมารร้ายนั่นเดินผ่านหน้าเธอ หรือตอนที่เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นน่ะ หัวใจของเธอไม่ได้กำลังเตรียมตัวเพื่อทำสงคราม แต่มันกำลังเต้นเป็นจังหวะอื่นที่ไม่ใช่จังหวะของการแก้แค้น” รินรดาวางเข็มลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบกันของเหล็กดังขึ้นอย่างชัดเจนในห้องที่เงียบสงัด เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความเยือกเย็นที่เธอสะสมมานาน “วีวี่เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ในเกมที่คริสเตียนเป็นคนเดิน ฉันแค่ต้องทำให้หมากตัวนี้ทำลายเกมของมันเองเท่านั้น” “ความรักมันไม่ใช่กลยุทธ์นะรินรดา” เมญ่ากระซิบข้างหู น้ำเสียงอ่อนลงแต่ทว่าหนักแน่น “ยิ่งเธอเข้าใกล้เขามากเท่าไหร่ ความโกรธแค้นที่เธอมีต่อคริสเตียนจะยิ่งพร่าเลือนลงไปเท่านั้น เธออยากสูญเสียทุกอย่างไปเพื่อผู้หญิงที่พร้อมจะหักหลังเธอได้ทุกเมื่อเพียงเพราะเขารู้สึกเบื่อขึ้นมางั้นเหรอ?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดามองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ดวงตาที่เคยแน่วแน่ตอนนี้กลับไหววูบเหมือนเปลวเทียนต้องลม เธอจำสัมผัสของวีวี่ได้ สัมผัสที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แสนร้ายกาจนั้น... มันคือกับดักที่เธอเผลอเดินเข้าไปติดเองโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่านะ? “เขาไม่ใช่หมาก” รินรดาเอ่ยออกมาแผ่วเบาเหมือนพูดกับตัวเอง “เขาคือพายุ... และคนโง่เท่านั้นที่จะพยายามหยุดพายุด้วยมือเปล่า” “งั้นเธอก็ต้องระวังตัวให้ดี เพราะพายุลูกนี้กำลังจะพัดพาเอาทุกอย่างในชีวิตเธอไป... ไม่ใช่แค่ชื่อเสียง แต่เป็นหัวใจที่เธออุตส่าห์ปิดตายมานาน” เมญ่าถอยออกมา จ้องมองเพื่อนสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเป็นห่วง “คืนนี้จะมีงานเลี้ยงปิดกล้องที่สตูดิโอคริสเตียน เขาเชิญเธอไป... และฉันรู้ว่าเธอจะไป เพราะเธอขาดมันไม่ได้” รินรดาไม่ตอบ เธอหันกลับไปสนใจชุดที่ยังไม่เสร็จสิ้น หากแต่ในใจกลับนึกถึงคำพูดของเมญ่าซ้ำไปซ้ำมา วีวี่... ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงต้องปรากฏตัวในห้วงเวลาที่เธอต้องการจะเข้มแข็งที่สุดด้วยนะ? งานเลี้ยงในช่วงค่ำเต็มไปด้วยแสงไฟที่เจิดจ้าจนน่าเวียนหัว กลิ่นแชมเปญชั้นเลิศผสมผสานไปกับกลิ่นอายของความทะเยอทะยานที่อบอวลอยู่ทั่วทุกตารางนิ้ว รินรดาสวมชุดเดรสสีดำสนิทที่เธอออกแบบเอง มันขับให้ผิวขาวจัดของเธอดูโดดเด่นท่ามกลางหมู่มวลคนที่มองมาด้วยสายตาที่หลากหลาย ทั้งชื่นชมและสมเพช เธอเดินผ่านกลุ่มไฮโซที่จับกลุ่มนินทาจนกระทั่งหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของวีวี่ในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงที่ดูราวกับเลือดสดๆ ที่เพิ่งหยดลงบนพรมขาว วีวี่กำลังหัวเราะให้กับคริสเตียนที่โอบเอวเธอไว้แน่น สายตาของซูเปอร์โมเดลสาวกวาดมาเจอเธอเข้าพอดี... แววตาคู่นั้นเปลี่ยนไปทันที จากความสนุกสนานกลายเป็นความนิ่งงันที่อ่านไม่ออก วีวี่ผละออกจากคริสเตียนโดยไม่สนสายตาของใคร เธอเดินตรงมาหารินรดาด้วยท่วงท่าที่มั่นคงเหมือนนางพญาที่กำลังเดินลงจากบัลลังก์เพื่อมาท้าทายศัตรู “มาเร็วกว่าที่คิดนะ... นึกว่าเธอจะขี้ขลาดเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับความจริงซะอีก” วีวี่กระซิบ เสียงของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานบางอย่างที่รินรดาสัมผัสได้ “ความจริงที่ว่าคุณเป็นแค่ของเล่นของคริสเตียนงั้นเหรอ?” รินรดาโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อดูจุดจบของคนหลงผิด ไม่ใช่เพื่อแสดงความยินดี” วีวี่แค่นยิ้ม มือเรียวสวยเลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของรินรดาอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือลากผ่านริมฝีปากของอีกฝ่ายช้าๆ สายตาของคนทั้งคู่ประสานกันราวกับต้องการจะอ่านใจของกันและกัน รินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วนั้น มันไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือการเรียกหา... “ถ้าฉันเป็นของเล่น... เธอก็คือเจ้าของมือที่กำลังจะทำลายของเล่นชิ้นนี้ทิ้ง” วีวี่กระซิบชิดริมฝีปาก “ระวังตัวไว้ให้ดีนะรินรดา เพราะถ้าวันหนึ่งฉันพังทลายลงมา... ฉันจะไม่ยอมล้มลงไปคนเดียว แต่ฉันจะดึงเธอลงไปกอดเอาไว้ในนรกด้วยกัน” ในเสี้ยววินาทีนั้น คริสเตียนก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับแก้วไวน์ในมือ รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษปรากฏบนใบหน้าเขาขณะมองดูภาพที่ชวนอึดอัดตรงหน้า “ดูเหมือนพวกคุณสองคนจะมีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยนะครับ... หรือว่ามีเรื่องที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นที่ผมยังไม่รู้?” รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เมื่อวีวี่หันไปสบตาคริสเตียนด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนคนละคน ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เตือนภัยอย่างประหลาด ความลับที่คริสเตียนพยายามปกปิดเอาไว้เกี่ยวกับสัญญาฉบับล่าสุดกำลังจะถูกเปิดเผย และดูเหมือนวีวี่เองก็กำลังตัดสินใจเลือกข้างระหว่างความรักที่บิดเบี้ยวกับความแค้นที่ฝังรากลึกในหัวใจของเธอเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและเปราะบางของหัวใจไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ