มื้อค่ำสุดเหวี่ยง

"ถ้าเธอคิดจะใช้มื้อค่ำนี้เป็นเครื่องมือในการไต่เต้ากลับไปสู่รันเวย์ ก็ขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะรินรดา ว่าเธอกำลังเลือกทางผิด" เสียงของวีวี่แหบพร่า ก้องกังวานอยู่ในห้องส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร กลิ่นไวน์แดงราคาแพงระเหยฟุ้งอยู่ในอากาศ ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมตระกูลวูดดี้ที่ดูเย้ายวนและกดดันในเวลาเดียวกัน วีวี่ในชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ผ่าลึกถึงต้นขา เอนหลังพิงพนักเก้าอี้กำมะหยี่ ดวงตาเรียวคมดั่งนางพญาจ้องมองรินรดาไม่วางตา รินรดาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อน เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นดูไร้น้ำหนักเมื่อเทียบกับแรงกดดันในห้อง เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงข้ามด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัว "ฉันไม่ได้มาเพื่อไต่เต้า" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ฉันควรจะได้ และถ้าคุณวีวี่คิดว่าการเชิญฉันมาที่นี่เพื่อข่มขวัญกันในมื้อค่ำจะเป็นวิธีจัดการกับคู่แข่งที่น่ากลัวอย่างฉัน... ฉันว่าคุณกำลังประเมินฉันต่ำไปนะคะ" วีวี่แค่นหัวเราะในลำคอ เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมประจำตัวรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของอีกฝ่าย มือเรียวสวยที่มักจะใช้สวมเครื่องประดับหลักล้านค่อยๆ ลากปลายเล็บไปตามขอบแก้วไวน์ของรินรดาอย่างเชื่องช้า "คู่แข่งเหรอ?" วีวี่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "ดีไซเนอร์ตกอับที่ไม่มีแม้แต่สตูดิโอให้ซุกหัวนอนน่ะหรือคือคู่แข่งของฉัน? รินรดา... โลกแฟชั่นมันโหดร้ายกว่าที่เธอคิด ความสามารถอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ ถ้าเธอไม่มี 'บารมี' มากพอที่จะปกป้องตัวเอง" รินรดาเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกคริสเตียนหักหลังแวบเข้ามาในหัว แต่เธอไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น เธอเพียงแค่โน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "บารมีที่ว่า... ต้องแลกมาด้วยการขายวิญญาณให้คนอย่างคริสเตียนหรือเปล่าคะ?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความเย็นชาในดวงตาของวีวี่ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่พยายามซ่อนไว้ เธอคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้รู้สึกเจ็บ แต่รินรดากลับไม่สะทกสะท้าน "อย่าเอ่ยชื่อนั้นในห้องของฉัน" วีวี่สั่ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ทำไมล่ะคะ? หรือเพราะเขารู้ความลับบางอย่างของคุณ? ความลับที่ทำให้ซูเปอร์โมเดลเบอร์หนึ่งของโลกต้องก้มหัวให้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้น?" รินรดาแค่นยิ้ม "คุณกับฉันเราต่างกันตรงที่ ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว แต่นายมีทุกอย่าง... และนั่นแหละค่ะ คือจุดอ่อนที่ฉันจะใช้ทำลายเขา" วีวี่ปล่อยมือจากข้อมือของรินรดาอย่างแรง เธอเบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ แสงนั้นสะท้อนในตาของเธอเหมือนหยดน้ำที่เตรียมจะร่วงหล่น "เธอไม่มีวันเข้าใจหรอก" วีวี่พึมพำ "เธอคิดว่าการปฏิวัติคือการทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก แต่บางครั้ง... การรักษาสิ่งที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุด ก็ยากพอๆ กับการสร้างขึ้นใหม่" รินรดาขยับตัวลุกขึ้นยืน เธอเดินอ้อมไปด้านหลังของวีวี่ กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมของนางแบบสาวทำให้ใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกเกลียดชังที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความสงสารที่ยากจะอธิบาย เธอวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของวีวี่แผ่วเบา "ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลายคุณ" รินรดากระซิบข้างหู "ฉันมาเพื่อเปลี่ยนเกม... และถ้าคุณกล้าพอ เรามาเล่นเกมนี้ด้วยกันไหมคะ? ฉันจะดึงคุณออกจากกรงขังของคริสเตียน แต่คุณต้องแลกด้วยการเป็นรันเวย์ให้ฉัน... เป็นหุ่นเชิดที่มีหัวใจ" วีวี่ตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับมาสบตารินรดา ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น ก่อนที่เธอจะตัดสินใจรวบรวมความกล้า เอื้อมมือไปคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะแล้วส่งให้รินรดา "ถ้าเธอทำได้จริง... ฉันจะยอมเป็นทุกอย่างให้เธอ" วีวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดเท่าที่เคยพูดมา "แต่จำไว้รินรดา ถ้าเธอพลาดเพียงก้าวเดียว ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนเหยียบซ้ำเธอลงบนพื้นรันเวย์ด้วยเท้าของฉันเอง" รินรดารับแก้วไวน์มาชนกับแก้วของวีวี่ เสียงกังวานของแก้วคริสตัลดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงัด มันเปรียบเสมือนเสียงระฆังเปิดศึกครั้งใหม่ที่ไม่มีใครยอมใคร ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะจรดแก้วลงริมฝีปาก ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะเตือน! ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็น คริสเตียนกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "มื้อค่ำดูเหมือนจะสนุกกันมากเลยนะครับ... โดยเฉพาะเมื่อศัตรูที่รักสองคนกำลังตกลงแผนการทำลายผมอยู่" คริสเตียนหยุดยืนตรงหน้าทั้งคู่ ก่อนจะโยงซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ "วีวี่... ดูเหมือนว่าภาพหลุดที่ผมเพิ่งได้รับมา จะทำให้คอนแทรกต์ของคุณที่โชว์ปารีสจบลงในคืนนี้เลยนะ" รินรดาหน้าซีดเผือด ขณะที่วีวี่กัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่บอกว่าทุกอย่างพังทลายลงแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ