เมญ่าจัดหนัก

"ถ้าคิดว่าการปล่อยข่าวลือโง่ๆ ว่าชุดของฉันลอกลายมาจะทำให้รินรดากระเด็นออกจากรันเวย์ได้ล่ะก็... คริสเตียน คุณมันก็แค่ดีไซเนอร์ตกยุคที่ต้องพึ่งพาแท็บลอยด์ขยะในการเอาตัวรอดเท่านั้นแหละค่ะ" เมญ่ากระแทกแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะกระจกในห้องทำงานส่วนตัว เสียงแก้วที่กระทบกันดังก้องจนคนในห้องสะดุ้ง รินรดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอแท็บเล็ตซึ่งเต็มไปด้วยคอมเมนต์ด่าทอจากเกรียนคีย์บอร์ดที่ถูกจ้างมาปั่นกระแส เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่ความเย็นชาในแววตาของเธอนั้นดูน่ากลัวกว่าน้ำตาเป็นไหนๆ "ใจเย็นก่อนเมญ่า ถ้าเราสติแตกตอนนี้ พวกมันก็ชนะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามือที่กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะนั้นสั่นเทา เมญ่าเหยียดยิ้ม มุมปากของบรรณาธิการนิตยสารชื่อดังกระตุกอย่างมีเลศนัย เธอวางแก้วลงแล้วโน้มตัวลงมาหาเพื่อนสนิท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยออกมาปะทะจมูก "ใครบอกว่าฉันจะสติแตก? ริน... ในโลกของแฟชั่น ใครถือไพ่เหนือกว่าคนนั้นคือผู้ชนะ และตอนนี้ฉันถือ 'เอซ' อยู่ในมือแล้ว" เมญ่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งไฟล์ภาพที่รวบรวมมาได้ผ่านอีเมลลึกลับให้กับสำนักข่าวคู่แข่งของฝั่งคริสเตียน ภาพนั้นคือหลักฐานการโอนเงินจากบัญชีลับของคริสเตียนให้กับอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังเพื่อกุข่าวเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังมีคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในห้องเก็บชุดที่แสดงให้เห็นว่ามือขวาของคริสเตียนแอบเข้ามาในสตูดิโอของรินรดาก่อนหน้านี้ "คนอย่างมันต้องเจอแบบนี้" เมญ่าแค่นหัวเราะ "ปล่อยให้มันได้ใจไปก่อน เดี๋ยวตอนเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ในงาน Gala Week... เราจะทำให้โชว์ของมันกลายเป็นโชว์ที่ 'อับอาย' ที่สุดในประวัติศาสตร์วงการแฟชั่น" รินรดามองเพื่อนสาวด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอไม่เคยอยากเป็นคนร้าย แต่ในวงการนี้ 'ความดี' ไม่เคยช่วยให้รอดชีวิต "แล้ววีวี่ล่ะ? ฝั่งนั้นพยายามจะดึงตัวเธอไปเป็นนางแบบหลักให้คริสเตียนนะ" เมญ่าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งราวกับเป็นเรื่องตลก "วีวี่น่ะเหรอ? อย่ามองข้ามความทะนงตัวของผู้หญิงคนนั้นเชียว เธออาจจะดูปากจัดและร้ายกาจ แต่เธอเป็นมืออาชีพเกินกว่าจะใส่ชุดที่ 'ขโมย' มาจากดีไซเนอร์ที่เธอเองก็ยังแอบชื่นชมอยู่ลึกๆ ริน... บางที การแก้เผ็ดที่ดีที่สุด ไม่ใช่การทำลายคู่แข่ง แต่มันคือการทำให้ศัตรูต้อง 'สูญเสีย' สิ่งที่เขาหวงแหนที่สุดไปต่อหน้าต่อตา" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นเมื่อเสียงเคาะประตูถี่ๆ ดังขึ้น เมญ่าขยิบตาให้รินรดา ก่อนจะตะโกนอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามา ผู้ช่วยของเมญ่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งสีแดงสด "คุณเมญ่าคะ... มีคนส่งมาให้ที่หน้าโต๊ะประชาสัมพันธ์ค่ะ" เมญ่ารับซองนั้นมา นิ้วเรียวยาวกรีดซองจดหมายด้วยความเชี่ยวชาญ ทันทีที่เธอเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดจนรินรดาสังเกตเห็นได้ชัด "เกิดอะไรขึ้น?" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงกังวล เมญ่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่วางภาพถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ มันเป็นภาพของรินรดาที่กำลังยืนคุยกับชายคนหนึ่งในมุมมืดของผับหรูแห่งหนึ่งเมื่อคืนก่อน ชายคนนั้นคือคนของคริสเตียน และในมือของรินรดาในภาพนั้นกำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาล... ซึ่งเป็นเอกสารเดียวกับที่คริสเตียนใช้กล่าวหาว่าเธอขโมยแบบชุดมาจากเขา "นี่มันอะไรกัน..." รินรดาอุทาน มือไม้เริ่มเย็นเฉียบ "ฉันไม่เคยไปที่นั่น ฉันไม่รู้จักคนคนนี้ด้วยซ้ำ!" "อย่าเพิ่งลน" เมญ่าพยายามคุมเสียงให้สงบ แต่แววตาของเธอสั่นไหว "นี่มันเป็นการจัดฉากที่เหนือชั้นเกินไป... พวกมันไม่ได้แค่จะทำลายชื่อเสียงเรา แต่มันกำลัง 'ยัดข้อหา' ให้เธอเป็นคนขายความลับของตัวเอง" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญกับสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ 'วีวี่' ที่โทรเข้ามาในเวลาที่น่าสงสัยที่สุด รินรดากดรับสาย เสียงปลายสายไม่ได้มีทีท่าเย่อหยิ่งอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับแฝงไปด้วยความสั่นเครือที่ฟังดูราวกับกำลังหวาดกลัว "ริน... อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่เห็นในอินเทอร์เน็ตตอนนี้" วีวี่พูดแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่มีคำทักทาย "เพราะถ้าเธอยังอยากรอดจากเกมนี้... จงรีบหนีออกจากออฟฟิศของเมญ่าเดี๋ยวนี้ เพราะตำรวจกำลังจะไปถึงที่นั่นภายในห้านาที ในข้อหาขโมยทรัพย์สินทางปัญญาและฉ้อโกงโครงการระดับชาติ!" ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบ ประตูห้องทำงานของเมญ่าก็ถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มชายชุดดำที่สวมเครื่องแบบของเจ้าหน้าที่รัฐ พร้อมกับแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของนักข่าวสายบันเทิงที่แห่กันเข้ามาดักรอหน้าห้องราวกับนัดกันไว้ล่วงหน้า รินรดาหันไปสบตากับเมญ่าด้วยความตกตะลึง ก่อนที่สายตาของเธอจะปะทะเข้ากับร่างสูงของคริสเตียนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลังกลุ่มเจ้าหน้าที่ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้โลกรอบตัวเธอดับวูบลง ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ