ข่าวลือสะพัด

“ลบมันทิ้งเดี๋ยวนี้! เมญ่า ฉันสั่งให้เธอจัดการเดี๋ยวนี้!” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะกวาดสายตามองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบอยู่บนโต๊ะทำงาน เธอกำลังกอดอกแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ต้นแขนตัวเอง ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเห็นภาพถ่ายความละเอียดสูงที่ถูกแชร์ว่อนไปทั่วทุกแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย ภาพเหตุการณ์หลังเวทีในคืนปิดโชว์—วินาทีที่ ‘วีวี่’ ซูเปอร์โมเดลเบอร์หนึ่งกำลังโน้มตัวลงมาประชิดริมฝีปากของเธอในมุมที่ดูคล้ายการจูบอย่างดูดดื่ม โดยมีเงาของแสงไฟสปอร์ตไลท์ขับเน้นให้ภาพนั้นดูหมิ่นเหม่และเร่าร้อนเกินกว่าจะเป็นเพียงการกระซิบสั่งงาน “ริน... ฉันลบไม่ได้” เมญ่าทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังสั่งทำพิเศษ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือของเธอกำแท็บเล็ตแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ยอดรีทวีตพุ่งไปหลักแสนแล้วในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ตอนนี้ไอ้พวกเพจบันเทิงใต้ดินกำลังปั่นกระแสว่านี่คือ ‘ดีลลับ’ ของนางมารร้ายกับดีไซเนอร์ตกอับ... คริสเตียนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เขาจ้างไอโอให้ขยี้เรื่องจริยธรรมของเธอในนามแบรนด์เรา” รินรดาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ของสตูดิโอ มองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มสลัว เธอไม่ได้เกลียดที่ถูกถ่ายภาพ แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวคือ ‘เจตนา’ ของคนที่ปล่อยภาพนี้ออกมา “วีวี่เป็นคนของฝั่งนั้น หรือว่า... เธอหักหลังฉันเพื่อกู้ชื่อเสียงตัวเอง?” รินรดาพึมพำกับกระจกเงา สายตาของเธอในนั้นดูว่างเปล่าและเหนื่อยล้าเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะแบกรับไหว “ไม่มีทาง” เมญ่าขัดขึ้น เสียงของเธอเข้มงวด “วีวี่ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น เธอเอาแต่ใจและหยิ่งผยองจนไม่คิดจะทำลายภาพลักษณ์ตัวเองด้วยข่าวฉาวแบบนี้หรอก ริน... ฉันว่ามีคนตั้งใจวางระเบิดลูกนี้ไว้กลางใจงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ของเธอโดยเฉพาะ” บรรยากาศในห้องปกคลุมด้วยความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียดังระงมเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ รินรดาหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ตอนนั้นย้อนกลับมา—กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากวีวี่ อุณหภูมิจากลมหายใจที่รดรินอยู่ข้างหู และความรู้สึกวาบหวามที่เธอพยายามปฏิเสธมาโดยตลอด ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ทำให้รินรดาสะดุ้ง เธอหันไปมองบานประตูที่เปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งของวีวี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ดูผิดแปลกไปจากเดิม ดวงตาที่เคยเฉี่ยวคมและเย่อหยิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายของความหวาดหวั่นที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้เมคอัพหนาเตอะ “คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม” วีวี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบแห้ง ไม่เหลือเค้าซูเปอร์โมเดลผู้ทรงอิทธิพล “เห็นแล้วค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา “และฉันก็กำลังรอคำอธิบายจากปากของคนที่อยู่ในภาพนั้นอยู่พอดี ว่าจะจัดการกับ ‘ความผิดพลาด’ ครั้งนี้ยังไง” วีวี่ก้าวเข้ามาใกล้รินรดาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเธออบอวลไปทั่วบริเวณ มือเรียวสวยเอื้อมมาจับที่ข้อมือของรินรดา แผ่วเบาแต่หนักแน่นด้วยความหมาย “ฉันไม่ได้ทำ... และถ้าเธอฉลาดพอ รินรดา เธอควรรู้ว่าคนที่ได้ประโยชน์ที่สุดจากภาพนี้ไม่ใช่ฉัน แต่คือคนที่กำลังเดินเข้ามาในตึกนี้ตอนนี้ต่างหาก” รินรดาขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไง?” “คริสเตียนไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาแสดงความยินดีกับคอลเลกชันใหม่ของคุณ” วีวี่กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เขามาเพื่อฉีกสัญญาจ้างงานทุกฉบับที่เหลืออยู่ของคุณทิ้ง ต่อหน้าสื่อมวลชนที่จะตามขึ้นมาในอีกไม่ถึงสามนาที” รินรดาผละตัวออกจากวีวี่อย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเย็นเยียบเกาะกุมหัวใจ ทันใดนั้น เสียงโหวกเหวกจากโถงทางเดินก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มนักข่าวพร้อมกล้องถ่ายรูปที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงสุนัขล่าเนื้อที่ได้กลิ่นเลือด นำหน้าด้วยร่างของคริสเตียนที่สวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าของเขายกยิ้มอย่างผู้ชนะที่ดูน่ารังเกียจ เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าทั้งสองคน ท่ามกลางแฟลชที่รัวสาดใส่ไม่หยุดยั้ง “รินรดา... น่าเสียดายนะ ที่ภาพลักษณ์ดีไซเนอร์ผู้รักความถูกต้องของเธอต้องมาพังทลายลงเพราะเรื่องใต้สะดือแบบนี้” คริสเตียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยยาพิษ เขายื่นเอกสารปึกหนึ่งให้เธอ “ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ นี่คือคำสั่งพักงานเธออย่างไม่มีกำหนด จนกว่าเธอจะหาหลักฐานมายืนยันได้ว่า... วีวี่ไม่ใช่ ‘เครื่องมือ’ ที่เธอใช้ปั่นหัวคนทั้งวงการ” รินรดามองเอกสารในมือคริสเตียน สลับกับสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของวีวี่ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคริสเตียนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาของนางมารร้ายที่พร้อมจะทวงคืนทุกอย่าง เธอหยิบเอกสารนั้นขึ้นมา ฉีกมันออกเป็นสองส่วนต่อหน้าต่อตาเขา ท่ามกลางเสียงฮือฮาของนักข่าวที่ต่างตะลึงงัน รินรดาขยับยิ้มมุมปากที่เยือกเย็นจนคนมองรู้สึกหนาวสั่น “คุณคิดผิดแล้วค่ะคริสเตียน...” เธอเว้นจังหวะ พลางก้าวเข้าไปหาเขาด้วยท่าทีที่เหนือกว่า “เพราะในขณะที่คุณกำลังสนุกกับการทำลายฉัน คุณอาจจะลืมไปว่าในมือถือของฉัน... มีสิ่งที่น่าสนใจกว่าภาพจูบปาหี่พวกนี้เยอะเลย” เธอชูสมาร์ทโฟนขึ้นมา หน้าจอโชว์ภาพบันทึกเสียงและเอกสารลับบางอย่างที่ทำเอาสีหน้าของคริสเตียนเปลี่ยนจากผู้ชนะกลายเป็นความซีดเผือดในทันที ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาจากมุมมืดของห้องก็ดังแทรกขึ้นมา “ดูเหมือนว่างานเลี้ยงรุ่นของพวกคุณ... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมสนุกด้วยคนหนึ่งนะครับ” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของมุมห้อง ใบหน้าที่รินรดาคุ้นเคยดีทำให้เธอถึงกับชะงักงัน เขาคือคนที่เธอเชื่อว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน... และเขาคนนี้คือคนที่ถือ ‘กุญแจ’ ดอกสุดท้ายที่จะตัดสินความตายของอาชีพดีไซเนอร์ของเธอในวันนี้ ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ