รันเวย์สีเพลิง

"ถ้าคุณทำพัง วีวี่... รันเวย์นี้จะเป็นสุสานของอาชีพคุณ" เสียงกระซิบเย็นเฉียบจากรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลหลังเวที รินรดาไม่สนใจสายตาอาฆาตจากทีมสไตลิสต์ของคริสเตียนที่พยายามจะกรูเข้ามาขัดขวาง เธอคว้ากรรไกรคมกริบจากกระเป๋าคาดเอว ตัดฉับลงบนผ้าไหมซาตินสีแดงเพลิงที่เดิมทีถูกออกแบบมาให้ดูเทอะทะและไร้รสนิยมจนวีวี่แทบจะคลุ้มคลั่งเมื่อสวมใส่ "อย่ามาสั่งฉัน!" วีวี่ตวาดกลับ เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความโกรธและกดดัน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องมองมือของรินรดาที่กำลังสะบัดผ้าอย่างคล่องแคล่วราวกับร่ายเวทมนตร์ รินรดาไม่ตอบ เธอตวัดผ้าชิ้นเกินออกมา วางโครงร่างใหม่ด้วยเข็มหมุดตัวจิ๋วที่คาบไว้ในปากเพียงเสี้ยววินาที ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเปี่ยมด้วยอำนาจและสมาธิที่แน่วแน่ "ฉันไม่ได้สั่ง ฉันกำลังกอบกู้ซากปรักหักพังที่คริสเตียนทิ้งไว้ให้เธอใส่ประจานตัวเอง ถ้าไม่อยากถูกหัวเราะเยาะทั้งฮอลล์ ก็อยู่นิ่งๆ" เมญ่าที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เธอมองผ่านม่านรอยแยกเห็นคริสเตียนนั่งอยู่แถวหน้าสุดข้างนักลงทุนรายใหญ่ มุมปากของผู้ชายคนนั้นยกยิ้มเหยียดหยาม ราวกับกำลังรอเวลาที่วีวี่จะเดินสะดุดชายผ้าตัวเองล้มลงกลางเวทีให้เป็นที่อับอาย "สิบวินาที วีวี่" รินรดาคำรามเบาๆ ก่อนจะกระชากปมผ้าข้างหลังรัดเข้ารูปเน้นส่วนโค้งเว้าของนางแบบสาว ปล่อยให้ชายกระโปรงด้านหน้าแหวกสูงขึ้นจนถึงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาเพรียวสวยที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ ซึ่งบัดนี้ถูกรินรดาสะบัดแป้งชิมเมอร์กลบจนกลายเป็นประกายราวกับหิมะต้องแสงไฟ "ไป..." เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังกึกก้อง แสงสปอตไลต์สาดส่องลงมา วีวี่สูดหายใจเข้าลึก เธอเดินก้าวออกไปบนรันเวย์ราวกับราชสีห์ที่เพิ่งได้รับอิสรภาพ ผ้าสีแดงเพลิงที่รินรดาเพิ่งปรับแก้ด้วยมือเปล่าโบกสะบัด ทุกจังหวะที่เธอขยับ รอยตัดเย็บที่คาดเดาไม่ได้กลับพลิ้วไหวอย่างมีศิลปะ มันไม่ใช่ชุดที่คริสเตียนสั่งตัด แต่มันคือผลงานศิลปะที่เกิดจากความแค้นและความอัจฉริยะของรินรดา เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วฮอลล์ ความเงียบงันที่คริสเตียนคาดหวังว่าจะได้เห็น กลับกลายเป็นเสียงกู่ร้องและเสียงชัตเตอร์จากกล้องนับร้อยที่รัวยับราวกับพายุ วีวี่เดินมาถึงจุดกึ่งกลาง เธอหยุดกะทันหัน หมุนตัวด้วยท่าทางที่ดุดัน ดวงตาที่เคยสับสนกลับเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ เธอจ้องมองไปที่คริสเตียนโดยไม่หลบสายตา รินรดาเฝ้ามองจากหลังฉาก มือของเธอที่กำกรรไกรแน่นค่อยๆ คลายออก หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เพราะความสะใจที่ได้ตบหน้าคนที่พยายามเหยียบย่ำเธอด้วยฝีมือของตัวเอง ทว่า ในวินาทีที่วีวี่กำลังจะเดินหันหลังกลับ แสงไฟบนเวทีก็ดับวูบลงชั่วขณะ ความมืดมิดปกคลุมทั้งฮอลล์ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คน และเสียงวัตถุหนักๆ ตกลงบนพื้นเวทีดังสนั่น "วีวี่!" รินรดาตะโกนลั่น เธอวิ่งฝ่าความมืดออกไปโดยไม่ลังเล เมื่อไฟสำรองดวงสุดท้ายสว่างวาบขึ้น ภาพตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอหยุดชะงัก บนพื้นเวทีไม่ใช่แค่ร่างของวีวี่ที่นอนหายใจรวยริน แต่กลับมีใบมีดโกนเล่มหนึ่งตกอยู่ข้างๆ พร้อมกับหยดเลือดที่ค่อยๆ ซึมผ่านผ้าไหมสีแดงเพลิงจนกลายเป็นสีเลือดเข้มที่น่ากลัว และที่ปลายทางของรันเวย์... คริสเตียนยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความแปลกใจแม้แต่น้อย เขากำลังถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงเปิดแอปพลิเคชันถ่ายทอดสดค้างไว้ เขากระซิบผ่านไมโครโฟนที่ติดอยู่บนปกเสื้อ เสียงของเขาดังไปทั่วฮอลล์ผ่านลำโพงที่ถูกแฮ็ก "ยินดีด้วยนะรินรดา... คอลเลกชันเปิดตัวของเธอ กลายเป็นโศกนาฏกรรมแห่งปีไปแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ