รอยร้าวเริ่มสมาน

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันกรีดชุดเดรสตัวนี้ทิ้งเพื่อระบายอารมณ์ ก็กรุณาหุบปากแล้วฟังเงียบๆ จะได้ไหมคะ รินรดา!” เสียงของวีวี่ตวาดกร้าว ร่างระหงที่เคยสง่างามบนรันเวย์บัดนี้ทรุดตัวนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเลือดนกในห้องสตูดิโอส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟวินเทจสะท้อนให้เห็นแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง เธอไม่ได้กำลังตะคอกใส่รินรดาด้วยความเกลียดชังอย่างที่เคยทำ แต่มันคือการพยายามปกปิดเสียงสะอื้นที่ติดอยู่ในลำคอ รินรดาที่กำลังจัดแต่งมวลผ้าไหมบนหุ่นโชว์หยุดมือลงทันที เธอไม่ได้หันไปตอบโต้ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนเหมือนทุกครั้ง ความเงียบในห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยแรงอาฆาตเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นความอึดอัดที่แฝงไปด้วยความเปราะบางของคนสองคนที่ต่างก็ถูกวงการแฟชั่นกรีดทำลายชีวิตมาไม่ต่างกัน “ฉันไม่ได้บังคับให้คุณพูด แต่นี่คือกองถ่ายรูปนิ่งของคุณวีวี่ ถ้าตาคุณบวมฉึ่งแบบนั้น ต่อให้ช่างแต่งหน้ามือหนึ่งของประเทศก็กลบไม่อยู่หรอกนะคะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในนั้นกลับมีความปรารถนาดีที่ถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงความเย็นชา วีวี่แค่นหัวเราะ แววตาสมเพชตัวเองปรากฏขึ้นชัดเจน “คุณคิดว่าฉันแคร์ชื่อเสียงงั้นเหรอ? ในวันที่ฉันทุ่มเททุกอย่างให้คริสเตียน จนถึงวันที่เขาถีบฉันลงเหวเพื่อเซ่นสังเวยให้กับเด็กใหม่ที่เขาปั้นขึ้นมาแทนที่... ชื่อเสียงพวกนี้มันก็แค่เศษกระดาษที่รอวันถูกฉีกทิ้งเท่านั้นแหละ” รินรดาเดินเข้ามาช้าๆ วางมือลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ กับจุดที่วีวี่นั่งอยู่ เธอสังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ บนข้อมือของซูเปอร์โมเดลสาว—แผลที่วีวี่มักจะใช้กำไลข้อมือราคาแพงปิดบังไว้เสมอ “คริสเตียนไม่ได้แค่ถีบคุณทิ้งหรอกค่ะ เขาเอาอนาคตที่คุณสร้างมาเป็นบันไดไต่ขึ้นไปสูงกว่าเดิมต่างหาก คุณเองก็รู้ดีแก่ใจ แต่มันเจ็บตรงที่คนที่เราไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนที่ถือมีดเล่มนั้นแทงกลางหลังเราเองใช่ไหมคะ?” รินรดาพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวีวี่ บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้น วีวี่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ “คุณไม่รู้อะไรเลย รินรดา... คริสเตียนไม่ได้แค่แย่งอาชีพฉันไป แต่เขาขโมยความมั่นใจสุดท้ายที่ฉันมี เขาบอกทุกคนว่าฉันสติแตกเพราะยาเสพติด เพียงเพราะฉันไม่ยอมทำตามคำสั่งสกปรกของเขาในการแลกเปลี่ยนตัวกับนักลงทุนรายใหญ่” รินรดาชะงัก เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นดี ความเจ็บปวดจากการถูกใส่ร้ายที่ไม่อาจแก้ตัวได้ด้วยคำพูด แต่มันต้องใช้ 'ผลงาน' และ 'ชัยชนะ' เท่านั้นที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์ วีวี่ไม่ใช่นางมารร้ายอย่างที่ใครๆ คิด เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่สู้เพื่อรักษาศักดิ์ศรีในกรงขังที่ชื่อว่าแฟชั่นโชว์ “งั้นเรามาทำลายมันด้วยกันไหมคะ” รินรดาเอ่ยเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น “คุณต้องการชื่อเสียงคืน คุณต้องการให้เขากระอักเลือดที่ทิ้งคุณไป ส่วนฉัน... ฉันต้องการลากคริสเตียนลงมาจากตำแหน่งเจ้าของแบรนด์นั่น มาทำให้เขาเห็นว่า ดีไซเนอร์ที่เขาเหยียบย่ำ กลับเป็นคนเดียวที่อยู่เหนือเขาในรันเวย์ครั้งหน้า” วีวี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธแค้นบัดนี้เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม เธอเอื้อมมือมาจับปลายเดรสของรินรดา ความสัมพันธ์ระหว่างศัตรูคู่ปรับเริ่มสั่นคลอนและสมานรอยร้าวที่ยากจะประสานด้วยความเข้าใจในบาดแผลเดียวกัน “ถ้าคุณทำได้... ฉันจะเป็นหุ่นเชิดให้คุณ แต่ต้องเป็นหุ่นเชิดที่ทรงพลังที่สุดที่โลกแฟชั่นเคยเห็นมา” วีวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจ รินรดายิ้มมุมปาก ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเริ่มลดน้อยลง นี่คือจุดเริ่มต้นของการพันธมิตรที่อันตรายที่สุดในวงการแฟชั่น ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะตกลงกันนั้น ประตูสตูดิโอที่ปิดล็อคอยู่กลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียงปรบมือที่ดังแว่วมาจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงของคริสเตียนก้าวออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ “น่าประทับใจจริงๆ ครับ... การจับมือกันระหว่างขยะสองชิ้นที่ผมทิ้งลงถังขยะไปแล้ว” เขากล่าวพลางเดินวนรอบทั้งคู่เหมือนนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม “วีวี่... เธอคงลืมไปว่าสัญญาฉบับเก่าที่เธอเซ็นไว้กับบริษัทของฉัน มันยังมีเงื่อนไขพิเศษที่จะทำให้เธอไม่มีวันแจ้งเกิดในรันเวย์ที่ไหนได้อีก ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจอยู่!” เขาโยนเอกสารแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะต่อหน้าพวกเธอ มันคือเอกสารทางกฎหมายที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน และเมื่อเธอก้มลงอ่านดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะชื่อของคนที่ร่วมวางแผนทำลายล้างครั้งนี้... ไม่ได้มีเพียงคริสเตียนคนเดียวเท่านั้น แต่มันยังมีชื่อของคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิตรวมอยู่ด้วย! ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ